บทที่ 5 เมิ่งฮูหยินสวีเยี่ยนหลัน

เมิ่งเถียนซีกินอาหารมื้อเช้าอิ่มพอดี นางจึงส่งสัญญาณบอกให้ไฉ่เสียนเก็บสำรับอาหาร และขยับเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมตัวพบกับเมิ่งฮูหยินสวีเยี่ยนหลันกับคุณหนูสามเมิ่งซูเหวิน

ก่อนหน้านี้เมิ่งเถียนซีได้พบกับมารดาผู้ให้กำเนิดของร่างนี้อยู่หลายครั้ง แต่นางใช้คำอ้างที่ว่าความทรงจำในอดีตหายไปจนหมด จึงจดจำทุกคนไม่ได้รวมไปถึงผู้เป็นมารดาด้วย เพื่อหาเหตุผลให้แก่ความรู้สึกห่างเหินของนาง และสายตาที่นางใช้มองทุกคนเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ซึ่งคนที่มีสีหน้าเสียใจกับความทรงจำที่หายไปของเมิ่งเถียนซีมากที่สุดก็คือฮูหยินตระกูลเมิ่งสวีเยี่ยนหลันผู้นี้

เมิ่งเถียนซีไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าตนเองไม่ใช่เมิ่งเถียนซีคนเดิม เพราะกลัวว่าทุกคนจะคิดว่านางเป็นปีศาจร้ายที่มาสิงสู่ร่างของคุณหนูสี่ผู้นี้ ดังนั้นเมิ่งเถียนซีจึงพยายามระมัดระวังตัวแสร้งทำเป็นคนความจำเสื่อมที่ไม่รู้เรื่องใดๆ โดยเฉพาะในยามที่อยู่ต่อหน้าเมิ่งฮูหยินผู้นี้

สวีเยี่ยนหลันเป็นสตรีวัยกลางคนที่ยังคงดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงค่อนข้างมาก ถึงแม้นางจะมีบุตรชายและบุตรสาวถึงสามคนแล้ว แต่ทว่าความงดงามของเมิ่งฮูหยินผู้นี้ก็ไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่น้อย ในยามที่เมิ่งฮูหยินเดินเข้ามาภายในห้องอุ่นแห่งนี้พร้อมกับเมิ่งจื่อซวานและเมิ่งซูเหวิน เมิ่งฮูหยินมองดูคล้ายเป็นพี่สาวของคนทั้งสองตรงหน้านางเสียมากกว่าที่จะเป็นมารดาและมารดาเลี้ยง

“บ่าวคำนับทักทายฮูหยินและคุณหนูสามเจ้าค่ะ”

เหล่าสาวใช้ข้างกายของเมิ่งเถียนซีคำนับผู้มาใหม่อย่างพร้อมเพรียงกัน ผิดกับในยามที่เมิ่งเซวียนอี้และเมิ่งจื่อซวานเดินเข้ามาภายในห้องนี้อย่างลิบลับ เป็นการบ่งบอกให้เมิ่งเถียนซีรับรู้ว่าสตรีทั้งสองนางที่เพิ่งจะเดินเข้ามาภายในห้องอุ่นแห่งนี้เคร่งครัดในธรรมเนียมปฏิบัติทางสังคมมากพอสมควร

เมิ่งเถียนซีจึงทำสีหน้าไม่สบายใจและเอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า “ตามมารยาทแล้ว ข้าจะต้องลุกขึ้นยืนคำนับทักทายเมิ่งฮูหยินและคุณหนูสามตระกูลเมิ่ง แต่ทว่าขาของข้ายังคงอ่อนแอมากเกินไปจึงไม่อาจจะยืนขึ้นเพื่อคำนับทักทายพวกท่านทั้งสองคนได้”

สวีเยี่ยนหลันจ้องมองดูใบหน้าซูบตอบและขาวซีดของเมิ่งเถียนซีด้วยแววตาสงสาร แล้วจึงรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบโยนว่า “ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยตำหนิซีเอ๋อร์ เรื่องที่เจ้าไม่สามารถลุกขึ้นมายืนคำนับทักทายแม่และพี่สาวของเจ้าได้หรอก เพราะพวกเราล้วนแต่รู้ดีว่าสุขภาพร่างกายของเจ้าอ่อนแอมากเพียงใด”

“นั่นสิ! ผู้ใดที่กล้าเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้น้องสาวรู้สึกไม่สบายใจ พี่สามจะลงโทษคนผู้นั้นอย่างหนักด้วยตนเอง น้องสี่เจ้าอย่าได้คิดมาก” เมิ่งซูเหวินถ้อยคำเหล่านี้ก่อนจะปรายตามองเหล่าสาวใช้จำนวนหลายคนที่ยืนอยู่ในห้องโถงแห่งนี้ด้วยสายตาจับผิด

เมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนี้ เมิ่งเถียนซีจึงรู้แล้วว่าเรื่องที่นางพูดคุยกับเหล่าสาวใช้ของตนเองก่อนหน้านี้ ถูกเมิ่งจื่อซวานนำไปเอ่ยเล่าให้เมิ่งฮูหยินและคุณหนูสามตระกูลเมิ่งฟังเรียบร้อยหมดแล้ว แสดงว่าคุณชายรองตระกูลเมิ่งผู้นี้เป็นคนปากสว่างมากพอสมควร

“ไม่มีผู้ใดกล้าพูดจาล่วงเกินข้าหรอกเจ้าคะ ในวันนี้ข้ารู้สึกสดชื่นขึ้นมากจึงพูดเล่นกับเหล่าสาวใช้ภายในห้องนี้แก้ความรู้สึกเบื่อหน่ายเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“วันนี้ซีเอ๋อร์ดูสดชื่นแจ่มใส่มากขึ้นกว่าทุกวันที่ผ่านมาจริงเสียด้วย ว่าแต่เหตุใดในวันนี้เจ้าก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนคำเรียกขาน ยังคงเรียกแม่ว่าเมิ่งฮูหยินและเรียกพี่สามของเจ้าว่าคุณหนูสามตระกูลเมิ่งอยู่ล่ะ”

เมิ่งเถียนซีมีสีหน้าดูอึดอัดใจเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นว่า “ข้าจดจำทุกคนไม่ได้ จึงรู้สึกไม่คุ้นชินและไม่กล้าเอ่ยคำเรียกเมิ่งฮูหยินและคุณหนูสามอย่างสนิทสนมเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

เมิ่งซูเหวินเดินมานั่งลงข้างกายของเมิ่งเถียนซีแล้วเอื้อมมือมากุมหลังมือที่ค่อนข้างเย็นเฉียบของเมิ่งเถียนซีเอาไว้เพื่อมอบความอบอุ่นให้แก่มือของเด็กสาว แล้วพูดว่า

“เจ้าจะแสดงความห่างเหินกับพี่สาวนั้น พี่สาวพอเข้าใจเจ้าได้และจะไม่เอ่ยตำหนิเจ้าในเรื่องนี้ เพราะในอดีตเจ้าก็ไม่ได้ทำตัวสนิทสนมกับพี่สาวคนนี้อยู่แล้ว แต่น้องสี่เจ้าจะทำตัวห่างเหินกับท่านแม่แบบนี้ไม่ได้นะ เพราะท่านแม่รักเจ้ามากจึงย่อมจะต้องรู้สึกเสียใจมาก ที่เจ้ามีท่าทางเฉยเมยไม่รู้จักท่านแม่แบบนี้ เพราะปกติแล้วน้องสาวและท่านแม่สนิทสนมกันมาก”

เมิ่งเถียนซีทำตัวแข็งเล็กน้อย เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวต่อท่าทางที่สนิทสนมกันของเมิ่งซูเหวิน แต่นางก็ไม่ได้ชักมือหลบถอยหนีจากฝ่ามือที่แสนจะอบอุ่นของอีกฝ่าย แล้วจึงเงยหน้าไปมองดูสีหน้าของเมิ่งฮูหยินสวีเยี่ยนหลันด้วยสายตาสังเกต นางมองเห็นแววตาเจ็บปวดใจของอีกฝ่ายได้แม้ว่าเมิ่งฮูหยินจะพยายามฝืนยิ้มให้แก่นางก็ตาม

“ท่านแม่” เมิ่งเถียนซีเอ่ยปากเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา

“ลูกแม่~” สวีเยี่ยนหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ ก่อนที่จะพุ่งร่างเข้ามากอดบุตรสาวเอาไว้แนบอกของนาง ซึ่งเมิ่งซูเหวินก็รีบขยับร่างกายหลบให้แม่ลูกคู่นี้ได้แสดงความรักต่อกันแต่โดยดี

‘ต่อให้เจ้าพยายามทำตัวเป็นคนดีมากแค่ไหน แต่ตัวเจ้าก็ไม่อาจจะสู้คุณหนูสี่ได้หรอก เพราะพวกนางเป็นแม่ลูกที่แท้จริง ส่วนข้ากับเจ้าก็เป็นแม่ลูกที่แท้จริงเช่นกัน ดังนั้นเจ้าอย่าได้มาแสดงท่าทางเย็นชาใส่แม่แบบนี้ เจ้ารู้บ้างไหมว่าท่าทางแบบนี้ของเจ้า ทำให้แม่รู้สึกเจ็บปวดใจ’

นี่คือถ้อยคำที่อนุหลินเจียวฝางเคยเอ่ยต่อว่านางผู้เป็นบุตรสาว ซึ่งเมิ่งซูเหวินหวนคิดถึงคำพูดเหล่านี้ของมารดาผู้ให้กำเนิดนางอีกครั้ง ภายในดวงตาของนางจึงเกิดเงาดำมืดปรากฏอยู่ชั่วเวลาหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาเรียวโค้งดุจนัยน์ตาเหยี่ยวของนางจะกลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง

“เจ้าจดจำแม่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พวกเรามาทำความรู้จักและทำความสนิทสนมกันใหม่อีกครั้งก็ได้” สวีเยี่ยนหลันเอ่ยกระซิบใส่ข้างหูของบุตรสาวเสียงเบา

“ได้เจ้าค่ะ…ท่านแม่” เมิ่งเถียนซีเอ่ยตอบรับเสียงเบาเช่นกัน และแอบคิดเตือนตัวเองอยู่ในใจว่าอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้ไม่ใช่ของนาง แต่เป็นของเมิ่งเถียนซีตัวจริงต่างหาก อ้อมกอดที่เป็นของนางอย่างแท้จริงจึงจะอยู่ที่ดินแดนเทียนคง ซึ่งไม่รู้ว่านางจะได้มีโอกาสกลับไปรับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นจากท่านอาจารย์ของนางอีกสักครั้งได้หรือไม่

“ท่านแม่เจ้าคะ หยกโลหิตที่ข้าพกติดตัวได้หายไปแล้ว ไฉ่เฉินบอกกับข้าว่าซานอ๋องคืนของมีค่าที่ข้านำติดตัวมาให้แกท่านแม่ทั้งหมด หยกโลหิตของข้าได้อยู่ที่ท่านแม่ไหมเจ้าคะ”

“หยกโลหิตที่เจ้าพกติดตัวอย่างนั้นหรือ นี่เจ้ากำลังเอ่ยถึงหยกโลหิตโบราณที่เป็นของล้ำค่าแทนคำสัญญาในการหมั้นหมายระหว่างเจ้ากับซานอ๋องอย่างนั้นหรือ”

เมิ่งเถียนซีขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามย้ำอีกครั้งว่า “หยกโลหิตเป็นของล้ำค่าแทนคำสัญญาในการหมั้นหมายอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

“ใช่! ก่อนหน้านี้แม่เคยเล่าให้เจ้าฟังเมื่อหลายวันก่อนแล้วไม่ใช่หรือว่าเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ย และก็เป็นซานอ๋องที่เดินทางไปช่วยเหลือเจ้าให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกกลุ่มโจรภูเขา”

“เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่รู้ว่าหยกโลหิตคือของล้ำค่าที่แทนคำสัญญาการหมั้นหมายเจ้าค่ะ ท่านแม่เจ้าคะ คนที่อ่อนแอไร้พลังปราณอย่างข้า ทำไมจึงได้มีสัญญาหมั้นหมายกับซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยผู้เป็นถึงองค์ชายสามของแคว้นจื่อหยวนได้หรือเจ้าคะ”

“นั่นก็เป็นเพราะเจ้าคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่อย่างไรล่ะ”

เมิ่งฮูหยินสวีเยี่ยนหลันเอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงโอ้อวดเล็กน้อย ในสายตาของนางมองเห็นแค่เพียงบุตรสาวคนเล็กผู้อ่อนแอเท่านั้น ดังนั้นเมิ่งฮูหยินจึงไม่ได้เห็นแววตาน้อยใจของเมิ่งซูเหวินแม้แต่น้อย…