تسجيل الدخولเจียงหวยซวี่เอ่ย “หวังว่านี่คงไม่ใช่การขายฝันให้เจ้านายหรอกนะ”ในตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของหรงซูสั่นเตือน เธอหยิบมันออกมาจากกระเป๋า ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเป็นเบอร์ของใคร“เหมยเหม่ยโทรมาเหรอ?”หรงซูขานรับในลำคอ “ค่ะ”เจียงหวยซวี่ลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย “ดึกแล้ว คุยโทรศัพท์เสร็จก็พักผ่อนให้สบายเถอะ คืนนี้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”หรงซูตอบรับ “ได้ค่ะ”เจียงหวยซวี่หันหลังเดินออกจากห้องนอนไปหรงซูปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วกดรับสายของเหมยเหม่ย“คุณน้าเอเวอลิน!”พอได้ยินเสียงใสแจ๋วร่าเริงของลูกสาว หรงซูก็รู้สึกราวกับมีความอบอุ่นแผ่ซ่านโอบล้อมไปทั้งร่างในพริบตา“เหมยเหม่ย”ทั้งสองคนคุยกันอีกยี่สิบนาทีถึงได้วางสายตอนนี้เหมยเหม่ยพักอยู่ที่บ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง โดยมีบรรดาพี่ชายคอยอยู่เป็นเพื่อนเมื่อวางโทรศัพท์ลงหรงซูลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำเธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและสวมชุดคลุมเดินออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหรงซูเดินไปเปิดประตู เมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย “เดวิด?”เดวิดมองหรงซู ไล่สายตามองสำรวจเธอครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถาม “เอเวอลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”หรงซูยิ้มแล้วตอบ “ฉันไ
เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงสีหน้าของเซิ่งถิงเชินมืดครึ้มลงในพริบตา รอบตัวแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวหรงซูกระชากผมของอันชิงเยว่ มือข้างหนึ่งจับแขนของเธอไว้แล้วลากออกไปข้างนอก ผู้หญิงบอบบางอย่างอันชิงเยว่จะไปสู้หรงซูที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนานได้ยังไงผู้คนรอบข้างมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยความตกใจ และไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปห้ามปราม“กรี๊ด! นังชั้นต่ำ ปล่อยฉันนะ พี่เชิน พี่เชิน”เจียงหวยซวี่ก้าวเข้าไปขวางหน้าเซิ่งถิงเชินโดยตรง ประจันหน้ากับดวงตาสีดำขลับอันตรายและเย็นชาของชายหนุ่ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ประธานเซิ่ง เรื่องระหว่างผู้หญิง ปล่อยให้พวกเธอจัดการกันเองจะดีกว่า คุณอย่าเข้าไปยุ่งเลย”ดวงตาสีดำขลับของเซิ่งถิงเชินจ้องมองเจียงหวยซวี่ แววตาเย็นเยียบไปถึงกระดูกในชั่วพริบตาบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหนักอึ้งจนถึงขีดสุด จนทำให้ผู้คนแทบจะหายใจไม่ออก“เจียงหวยซวี่ คุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติพอที่จะมาต่อกรกับผมจริง ๆ งั้นเหรอ?” น้ำเสียงของชายหนุ่มแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอันเย็นชาเจียงหวยซวี่เอ่ย “จะมีคุณสมบัติหรือไม่ ผมเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน”เสียงร้องตะโกน
เซิ่งถิงเชินแกว่งแก้วไวน์ในมือเบา ๆ จากนั้นแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วจิบไปหนึ่งอึก ริมฝีปากบางยกยิ้มพร้อมเปล่งเสียงหัวเราะออกมา “ยังมีผู้หญิงที่คุณจีบไม่ติดอีกเหรอ”เดวิดมองตรงไปยังหรงซู นัยน์ตาสีฟ้าซ่อนความชื่นชมเอาไว้ไม่มิด เขาพูดขึ้นว่า “เอเวอลินเป็นผู้หญิงคนแรกที่ปฏิเสธผม ผมชอบเธอมากจริง ๆ ผมยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ ที่ผมมาจีนครั้งนี้ ก็เพื่ออยากจะเจอเธออีกสักครั้ง”เซิ่งถิงเชินมองตามสายตาของเดวิด นัยน์ตาสีดำขลับที่ลึกล้ำทอดมองไปที่ร่างของหรงซู “ข้างกายคุณไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยกว่าเธอเลยนะ ที่คุณยังคงคิดถึงเธออยู่แบบนี้ เป็นเพราะเธอปฏิเสธคุณ เลยไปกระตุ้นความอยากเอาชนะของคุณงั้นสิ?”เดวิดหันกลับมามองเซิ่งถิงเชินอีกครั้ง ยกยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะออกมา “ไม่ใช่แค่ความสวยหรอกนะ แต่ในตัวเธอมีเสน่ห์พิเศษมากจริง ๆ ซึ่งดึงดูดผมอย่างลึกซึ้ง คุณไม่รู้สึกเลยเหรอว่าเธอไม่เหมือนใคร?”เซิ่งถิงเชินยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาเอ่ยว่า “ผมไม่เห็นจะรู้สึกเลยว่าเธอต่างจากผู้หญิงคนอื่นตรงไหน”เดวิดหัวเราะ “นั่นต้องเป็นเพราะคุณมีแฟนแล้วแน่ ๆ คุณหนูอันก็สวยมากเหมือนกัน”อ
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาเย็นชา มุมปากพลันยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาหรงซูมองเห็นความเย้ยหยันในแววตาของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเขาหมายความว่ายังไงกัน?ทันใดนั้นอันชิงเยว่ก็เดินเข้ามาข้างกายเซิ่งถิงเชิน คล้องแขนชายหนุ่มอย่างสนิทสนม “พี่เชิน มองอะไรอยู่คะ?”อันชิงเยว่หลุบตามองก็เห็นเจียงหวยซวี่กับเอเวอลิน สีหน้าพลันเคร่งขรึมหรงซูหรี่ตาลงก่อนจะเก็บสายตากลับมา เจียงหวยซวี่ก็พูดขึ้น “ไปกันเถอะ!”หรงซูส่งเสียง “อืม” ตอบรับเบา ๆ จากนั้นก็เดินไปข้างหน้ากับเจียงหวยซวี่ แล้วก็บังเอิญเจอคนรู้จักเข้ามาทักทายพูดคุยอันชิงเยว่คล้องแขนเซิ่งถิงเชินเดินลงบันไดมาวันนี้อันชิงเยว่สวมชุดเดรสเข้ารูปสีขาว เกล้าผมขึ้นประดับด้วยไข่มุก ดูบริสุทธิ์งดงามไร้ที่ติ ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเธอสวมชุดสูทสีแดงเบอร์กันดี หล่อเหลาสูงส่ง แววตาที่ดูลึกล้ำแฝงไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงทั้งสองคนเดินอยู่ด้วยกัน ช่างดูเหมาะสมกันจริง ๆผู้คนไม่น้อยในห้องจัดเลี้ยงเห็นทั้งสองคน ก็อดไม่ได้ที่จะนำพวกเขาไปเปรียบเทียบกับเจียงหวยซวี่และคู่ควงของเขาล้วนเรียกได้ว่ามีรูปร่างหน้าตาและบุคลิกที่โดดเด่นสมบูรณ์แบบการปราก
เผยอวี้อดถามไม่ได้ว่า “เธอพาเหมยเหม่ยออกไปข้างนอกกับถิงเจ๋อตามลำพังเหรอ?”หรงซูส่งเสียง “อืม” ตอบรับ ก่อนจะอธิบายว่า “ตอนนี้ในใจเขาคงรู้ดีแล้วว่าฉันคือใคร เซิ่งถิงเชินก็แค่คงไม่มีวิธีปฏิเสธเหมยเหม่ย”เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากหย่ากับเซิ่งถิงเชินแล้วค่อยดูว่าจะเปิดอกคุยกับเขายังไงดี แต่ช่วงที่ผ่านมาเธอใกล้ชิดกับเหมยเหม่ยมากเกินไป แน่นอนว่าคงปิดบังต่อไปได้ยากการที่เหมยเหม่ยติดและชอบเธอมากขนาดนี้ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นภาพวาดของเหมยเหม่ย ความรู้สึกกระวนกระวายใจนั้นก็คลายลงอย่างสิ้นเชิงตราบใดที่เหมยเหม่ยไม่ได้เกลียดเธอต่อให้เซิ่งถิงเชินจะรู้ว่าเป็นเธอ เธอก็ไม่มีอะไรต้องกลัวเจียงอวี่สงสัย “แล้วในเมื่อเขารู้ว่าเป็นเธอ เสี่ยวซู ทำไมเขาถึงไม่เปิดโปงล่ะ?”หรงซูตอบ “ฉันกับเขาตอนนี้ถือว่าเป็นแค่คนแปลกหน้ากันเท่านั้น ไม่มีอะไรให้ต้องเปิดโปงหรอก”เจียงอวี่พูดอย่างโกรธเคืองขึ้นมาทันทีว่า “ว่าที่อดีตสามีของเธอนี่น่ารังเกียจยิ่งกว่าจ้าวอี้โจวซะอีก”จ้าวอี้โจวก็คืออดีตสามีของเจียงอวี่เจียงหวยซวี่กับเจียงอวี่อยู่ได้ไม่นานนักสามวันต่อมาหรงซูไปร่วมงานเลี้ยงอาห
ต่อมาเขาเก็บสายตากลับมา แล้วขับรถเข้าไปในวิลล่าหรงซูขับรถพาเซิ่งถิงเจ๋อออกจากวิลล่าเซิ่งถิงเจ๋อมองเธอแล้วถาม “เธอคิดว่าเขาจำเธอได้หรือยัง?”หรงซูมองข้างหน้าอย่างสงบ “ในเมื่อเขาไม่ได้ว่าอะไร งั้นก็ถือว่าไม่มีใครรู้ก็แล้วกัน”วันนี้แม้แต่เจี่ยงเวยหยางยังสงสัยเธอยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ฉลาดเป็นกรดอย่างเซิ่งถิงเชินเขารักเหมยเหม่ยมากจริง ๆ อย่างน้อยในใจเขาระหว่างเหมยเหม่ยกับอันชิงเยว่ เหมยเหม่ยอยู่อันดับหนึ่งแน่นอนตอนนี้เหมยเหม่ยชอบเธอ และเขาไม่ขัดขวาง ต่อไปเธอสามารถเจอและอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยก็พอแล้วเซิ่งถิงเจ๋อไม่ถามอะไรอีก ยังไงในใจเสี่ยวซูก็รู้ตัวเองดี“งั้นพรุ่งนี้ตอนบ่ายว่างไหม?” เซิ่งถิงเจ๋อถามหรงซูตอบ “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังบ่ายสองน่าจะไม่มีอะไรแล้ว”เซิ่งถิงเจ๋อตอบ “ได้ งั้นไปโดดร่มกัน”หรงซูตอบ “น่าจะไม่ได้ ฉันรับปากเหมยเหม่ยว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวด้วย เธออยากเล่นว่าว”เซิ่งถิงเจ๋อตอบ “งั้นก็ไปเล่นว่าวที่สวนสาธารณะหนานหู”“ได้”วันถัดมาช่วงเช้าหลังหรงซูทำงานเสร็จ เป็นฝ่ายติดต่อไปหาเหมยเหม่ยเมื่อขับรถไปถึงนอกวิลล่าเหมยเหม่ยสะพายกระเป๋าใบเล็กตัวเองเตรียมต
แต่ว่าทำไมวันนี้ไม่เห็นภรรยาของเซิ่งถิงเชิน?ทุกคนสงสัย แต่กลับไม่ถามเซิ่งถิงเชินอุ้มลูกแล้ววางเธอลงในรถเข็นเด็ก คุณนายใหญ่เซิ่งกับคุณท่านเซิ่งรีบเข้าหาทันที เมื่อมองเห็นหลานสาวสุดที่รัก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยคือความยินดีที่ปิดไม่มิดคุณนายใหญ่เซิ่งนำของขวัญครบเดือนที่ตัวเองเตรียมให้เหลนสาว
เวลาบ่ายโมงเที่ยวบินที่มุ่งหน้าไปซานฟรานซิสโกบินตรงเวลาหรงซูนั่งริมหน้าต่างตรงที่นั่งชั้นธุรกิจ เมื่อมองดูเมืองนอกหน้าต่างที่เล็กลงเรื่อย ๆ มือของเธอจับสร้อยเส้นหนึ่งเอาไว้แน่น ด้านในจี้เป็นรูปเหม่ยจิงน้อยตอนครบเดือนเมื่อจากไปหมายความว่าเธอกับลูกจะได้พบกันยาก“ลูกจ๋า แม่ขอโทษหนูด้วยนะ”ในใ
ก่อนเข้าไปซ่งเหยียนเตือนฉีเยี่ยนเฉา อีกเดี๋ยวห้ามพูดเหลวไหลฉีเยี่ยนเฉาตอบ “ฉันไม่ใช่คนปากมากสักหน่อย”“ฮึ ก็ใกล้เคียงนั่นแหละ!”“…”พอไปถึงตระกูลหรงหรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวรีบต้อนรับทุกคนเข้าบ้านเจียงหวยซวี่เอาของฝากมาด้วย“ทำไมซื้อของมาเยอะแยะแบบนี้ ไหนว่ามากินข้าวอย่างเดียวไง”“จะมามื
วันต่อมาเผยหลานหัวพาหรงซูไปสตูดิโอโยคะพอนึกถึงว่าเมื่อวานเจออันชิงเยว่ที่นี่ และเธอก็มาเรียนที่นี่เหมือนกัน หรงซูก็รู้สึกต่อต้านขึ้นมาอันชิงเยว่แย่งสามีของเธอไป แต่คนที่กลัวการเผชิญหน้ากลับเป็นตัวเธอเอง เธอไม่กล้าแม้แต่จะพูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียน้อย หรงซูไม่อยากเจอเธอ แต่จ่ายเงินไปแล้ว ก็ทำ






![ภูผาเร้าร้อน [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
