Se connecterเซิ่งถิงเชินรออยู่ในห้องนั่งเล่นเมื่อเห็นหรงซูอุ้มเหมยเหม่ยกลับมา เขาก็ลุกขึ้นก้าวเดินเข้าไปหา ยื่นมือไปรับเหมยเหม่ยมาจากอ้อมอกของหรงซูตอนที่เหมยเหม่ยซบลงบนอกของคุณพ่อ จู่ ๆ เธอก็ตื่นขึ้นมา ปรือตามองหรงซู อยากจะยื่นมือไปดึงเธอ หรงซูรีบยื่นมือไปกุมมือเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เหมยเหม่ยพักผ่อนให้สบายนะ น้ากลับบ้านก่อนนะจ๊ะ”เหมยเหม่ยรีบจับมือหรงซูไว้แน่น พลางพูดว่า “คุณน้าเอเวอลินอย่าไปนะคะ”หรงซูลูบแก้มเล็ก ๆ ของเธอ ปลอบโยนว่า “พรุ่งนี้น้าต้องไปทำงาน รอให้น้าหยุดก่อนแล้วค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยดีไหมจ๊ะ?”ตอนที่เธอเข้าไปใกล้เหมยเหม่ยชายหนุ่มก็ได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเธอ ระหว่างที่หลุบตามอง ก็เห็นดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายอ่อนโยนภายใต้ขนตาที่ยาวงอนราวกับขนนกของหญิงสาวตอนกลางคืนเวลาเข้านอนเหมยเหม่ยจะติดคนเป็นพิเศษ กล่อมยากมากเธอไม่ยอมให้หรงซูไป ยื่นมือจะให้หรงซูอุ้ม ดวงตาแดงก่ำหรงซูจึงต้องอุ้มเหมยเหม่ยกลับมาอีกครั้งเซิ่งถิงเชินกล่าว “เธอพาเหมยเหม่ยขึ้นไปชั้นบนก่อนเถอะ”ตอนนี้เหมยเหม่ยกอดหรงซูไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือหรงซูจึงทำได้เพียงพาเธอขึ้น
เจียงอวี่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง หรงซูหันไปมองเธอ “เสี่ยวอวี่คุยอะไรอยู่ ไปกันได้แล้ว”“อ้อ ได้สิ”เจียงอวี่รีบตอบข้อความพี่ชายตัวเอง “แค่นี้ก่อนนะคะ”เจียงหวยซวี่ “อืม”วันนี้มีคนมาร่วมงานกิจกรรมที่สถานที่จัดงานเยอะมากตอนที่พาเหมยเหม่ยและหยาหย่าออกไปข้างนอก ก็สวมหน้ากากจิ้งจอกในเกมให้พวกเธอ เพราะวันนี้จะต้องมีการถ่ายรูปเยอะมากแน่ ๆ ไม่อยากให้ใบหน้าของเด็ก ๆ ถูกอัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ตตลอดเวลามีบอดี้การ์ดคอยตามประกบอยู่เสมอวันนี้มีคนที่ได้รับเชิญมาคอสเพลย์ไม่น้อย ทว่าวินาทีที่หรงซูปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาและกล้องถ่ายรูปของทุกคนไปแทบทั้งหมดการแต่งตัวของเจียงอวี่ค่อนข้างเรียบง่าย ตลอดเวลาเธอจึงเอาแต่ถือกล้องถ่ายรูปกดถ่ายไม่หยุดเหมยเหม่ยและหยาหย่ามาร่วมงานแบบนี้เป็นครั้งแรก และได้เจอคนเยอะขนาดนี้หยาหย่ายังดีหน่อย ก่อนหน้านี้เจียงอวี่เคยพาเธอไปเที่ยวมาแล้วทั่วโลกเหมยเหม่ยถูกปกป้องมาอย่างดีตลอด ไม่เคยเจองานแบบนี้มาก่อน การติดต่อกับโลกภายนอกมีน้อยมาก แต่เธอกลับไม่กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน ราวกับได้ค้นพบโลกใบใหม่ที่น่าตื่นตาตื่นใจพวกเธอสวมหน้ากากจิ้งจอ
เซิ่งถิงเชินมองความแน่วแน่ในแววตาของเซิ่งถิงเจ๋อ จึงไม่ได้พูดอะไรอีก “นายก็ระวังตัวไว้ให้ดีแล้วกัน”เขาหันหลังขึ้นรถแล้วขับออกไปเซิ่งถิงเจ๋อยืนอยู่กับที่ มองส่งไปตามทิศทางที่รถแล่นจากไป จนกระทั่งเงารถหายลับไป เขาถึงละสายตา แล้วเดินกลับไปยังวิลล่าของตัวเองเหมยเหม่ยนอนหลับสนิทจนถึงเช้าพอลืมตาก็เห็นคุณน้าเอเวอลิน เธอหัวเราะคิกคักออกมาอย่างดีใจ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณน้าเอเวอลิน”หรงซูจูบลงบนหน้าผากของเธอ “อรุณสวัสดิ์จ้ะ เหมยเหม่ย”เหมยเหม่ยกอดคอหรงซูแล้วหอมแก้มไปหนึ่งฟอดหรงซูกับเหมยเหม่ยเล่นกันอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง จากนั้นก็อุ้มเธอไปล้างหน้าแปรงฟันและจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ของใช้ส่วนตัวเป็นสิ่งที่เหมยเหม่ยเอามาจากบ้านสวมกระโปรงและหวีผมให้เธอเธอถักเปียหางม้าต่ำให้เหมยเหม่ย พอเทียบกับเซิ่งถิงเชินแล้วก็สู้ไม่ได้เลยจริง ๆ ต้องยอมรับว่าเซิ่งถิงเชินมัดผมให้เหมยเหม่ยได้สวยมากจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยหรงซูจูงมือเหมยเหม่ยเดินลงไปข้างล่างเธอกระโดดโลดเต้นไปตลอดทางลงมาถึงข้างล่างก็เห็นหยาหย่าเมื่อคืนนี้เจียงอวี่และหยาหย่าพักอยู่ที่นี่ วันนี้พวกเธอนัดกันว่าจะไปเที่ยวด้วยกันตอ
เซิ่งถิงเชินกล่อมเหมยเหม่ยนอนบนเตียง เขาวางเหมยเหม่ยลงบนที่นอน ตอนที่ล้มตัวลงนอนตะแคงอยู่ข้าง ๆ เหมยเหม่ย กลิ่นหอมสดชื่นของผู้หญิงก็ลอยมาเตะจมูกเขาดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เหมยเหม่ยพอมีคุณพ่อแล้วก็คุณน้าเอเวอลินอยู่ด้วย เหมยเหม่ยก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา เธอจ้องมองคุณพ่อ แล้วพูดว่า “ถ้าคุณพ่อกับคุณน้าเอเวอลินอยู่ด้วยกัน พวกเราก็จะได้นอนด้วยกันแล้วสิคะ”เซิ่งถิงเชินลูบหลังเหมยเหม่ยเบา ๆ “เอาล่ะ รีบนอนได้แล้ว!”ปกติเวลานี้ เหมยเหม่ยน่าจะหลับไปแล้วตอนนี้เธอเริ่มง่วงมากแล้วจริง ๆซบอยู่ในอ้อมกอดของคุณพ่อ ได้กลิ่นของคุณพ่อและกลิ่นของคุณน้าเอเวอลินบนเตียง ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไปหรงซูอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ เหมยเหม่ยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอย่างเงียบ ๆ แล้วเซิ่งถิงเชินปรับไฟหัวเตียงให้เป็นแสงสีส้มโทนอุ่นเขาหันไปมองหรงซูภายใต้แสงไฟสลัว หญิงสาวสวมชุดนอนกระโปรงยาวผ้าไหม ดีไซน์ดูมิดชิด แต่ก็ยังพอมองเห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่งดงามภายใต้ร่มผ้าได้อย่างเลือนรางเส้นผมยาวสยาย ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปราศจากเครื่องสำอาง ยิ่งดูหมดจดและบริสุทธิ์ผุดผ่องขึ้นไปอีกในสภาพแวดล้อมแบบนี้ การมีผู้ชายคนหนึ
เหมยเหม่ยกำลังนั่งเล่นจิ๊กซอว์อยู่กับหยาหย่าบนพรมผืนนุ่มพวกผู้ใหญ่นั่งดูทีวีและพูดคุยกันอยู่บนโซฟาเพื่อคอยดูแลพวกเธอบรรยากาศครึกครื้นเป็นพิเศษตอนนั้นเองสมาร์ตวอทช์ของเหมยเหม่ยก็ดังขึ้นเจียงอวี่หยิบสมาร์ตวอทช์ออกมาจากกระเป๋านักเรียนใบเล็กของเหมยเหม่ย“เหมยเหม่ย คุณพ่อโทรมาจ้ะ”เหมยเหม่ยลุกขึ้นเดินเข้าไปหา รับสมาร์ตวอทช์มากดรับสาย “คุณพ่อ”เหมยเหม่ยกำลังคุยโทรศัพท์คนอื่น ๆ ต่างเงียบเสียงและหยุดคุยกัน“อยู่ที่บ้านคุณน้าเอเวอลินสนุกไหม?”เหมยเหม่ยตอบ “สนุกค่ะ วันนี้คุณอาเล็กก็อยู่ที่บ้านคุณน้าเอเวอลินด้วย ตอนนี้หนูกับหยาหย่ากำลังเล่นจิ๊กซอว์กันอยู่ค่ะ คุณน้าเอเวอลินไปทำงานแล้ว กว่าจะกลับก็ตอนเย็นค่ะ”เซิ่งถิงเชินรับคำอืมเขาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเหมยเหม่ยสองสามประโยค แล้วจึงวางสายไปเหมยเหม่ยเก็บสมาร์ตวอทช์ใส่ลงในกระเป๋านักเรียน แล้วไปเล่นจิ๊กซอว์ต่อเวลาสามทุ่มครึ่งหรงซูเพิ่งทำงานเสร็จและเดินออกมาจากสถานีโทรทัศน์เซิ่งถิงเจ๋อมารอเธออยู่ที่ลานจอดรถแล้วเมื่อเห็นเธอเดินมาเขาก็ลงจากรถไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้หรงซูเห็นเขาก็ยิ้มให้ จากนั้นก็ขึ้นรถไป เห็นเค้กชิ้นเ
ช่วงเที่ยงเซิ่งถิงเจ๋อมาถึงบ้านตระกูลหรงเหมยเหม่ยเห็นคุณอาเล็กก็ร้องด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ “คุณอาเล็กคะ”เซิ่งถิงเจ๋อเพิ่งคุยโทรศัพท์กับหรงซู รู้ว่าเหมยเหม่ยก็อยู่ด้วย ดังนั้นพอเห็นเหมยเหม่ยจึงไม่แปลกใจ เขาเดินเข้าไปอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมา“เหมยเหม่ยไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงคุณอาเล็กบ้างไหม?” เซิ่งถิงเจ๋อพูดพลางอดไม่ได้ที่จะบีบจมูกเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยตอบ “แน่นอนว่าต้องคิดถึงคุณอาเล็กสิคะ แล้วคุณอาเล็กคิดถึงเหมยเหม่ยบ้างไหมคะ?”“แน่นอนว่าต้องคิดถึงยายเด็กเจ้าเล่ห์อย่างหนูสิ”“...”ช่วงเที่ยงคนกลุ่มใหญ่นั่งทานอาหารกลางวันกันอย่างครึกครื้นเหมยเหม่ยกับหยาหย่ากลายเป็นที่รักของทุกคนหรงซูคอยดูแลเหมยเหม่ยทานข้าว มองดูลูกสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขและความรักใคร่หลังมื้อเที่ยงช่วงบ่ายหรงซูไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยได้เธอต้องไปที่สถานีโทรทัศน์ คืนนี้มีงานพิธีกรรายการสด เธอได้บอกกับเหมยเหม่ยแล้ว จากนั้นก็หันไปกำชับกับเผยหลานหัวอีกสองสามประโยค“วางใจเถอะ รับรองว่าจะดูแลเหมยเหม่ยให้อย่างดีเลย”เจียงอวี่กับหยาหย่าก็จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเห







