ตอนที่ 1 บาดใจ

คำนำ

5 ปีแห่งความเจ็บปวดถูกต่อว่าดูถูกเหยียดหยาม เสมอมาเพียงเพราะเธอคือหญิงสาวที่เป็นคนรักของศัตรู เขาทำทุกอย่างเพื่อการแก้แค้น ใช้อำนาจแย่งชิงเธอมาเพื่อทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด เธอต้องทนทุกทรมานจิตใจ ไม่เพียงแค่เขาคนเดียวที่รังแกเธอ ยังมีน้องสาวสามีที่คอยกลั่นแกล้งเรื่อยมา ขนาดเธอตั้งท้องลูกของเขา เขายังไม่เคยคิดว่าเด็กในท้องคือลูกของเขาแม้แต่น้อย จนกระทั้งวันหนึ่งที่ความอดทนของเธอหมดลง มีพ่อสามีคอยช่วยเหลือพาเธอออกไปจากบ้านตระกูลซ่ง เพราะจิตใจที่เมตตาและสงสารเธอกับหลานสาว สองเท้าเดินออกจตากบ้านตระกูลซ่งหยัดยืนว่าเธอจะไม่มีทางกลับไปที่นั่นอีกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น 

 

นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้น ไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิง

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ตอนที่ 1 บาดใจ

‘เด็กนี่ไม่ใช่สายเลือดของฉัน จำไว้ให้ดีถึงฉันจะรับรองความเป็นพ่อให้แต่ฉันไม่มีทางยอมรับว่าเป็นสายเลือดตระกูลซ่ง หากนับดี ๆ เด็กนี่เกิดมาผิดเวลาในเมื่อเธอกับฉันอยู่กันไม่ถึง 9 เดือนด้วยซ้ำ ต้องเป็นลูกของหลินฟง ฮึ ! เพียงแค่พูดชื่อมันขึ้นมาฉันก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ นี่ยังต้องมารับเลี้ยงลูกของมันอีก คิดถูกหรือคิดผิดที่แย่งชิงคนรักของมันมา เหมือนมาทำให้ฉันเกลียดมันมากกว่าเดิม’ ใบหน้าชิงชังจ้องมองหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า ในใจของเธอเจ็บปวดไม่ใช่แค่เพียงสิ่งที่เขากล่าวมา แต่เป็นการกระทำของเขาทุกอย่าง เขาพาเธอมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายของลูกสาวตัวน้อยที่เกิดก่อนกำหนด แต่เขากลับทิ้งให้เธอกลับบ้านเอาเอง ต่อหน้าคนอื่นเขาคือสามีที่แสนดีเอาอกเอาใจรักและดูแลเธอจนผู้หญิงทุกคนต้องอิจฉา ทว่าเมื่อไหร่ที่อยู่กันเพียงลำพัง เขามักจะเผยตัวตนของเขาออกมาเสมอ คำพูดของเขาครานั้นทำให้เธอจำขึ้นใจ 

เธอกล้ำกลืนฝืนทน กลั้นน้ำตาเอาไว้กอดลูกสาวในอ้อมกอดแนบแน่น เงยหน้ามองเขาดวงตาเอ่อคลอ

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่าง ”

“น่าเบื่อจริง ๆ คนอย่างเธอทั้งจืดชืดทั้งน่าเบื่อ โธ่เว้ย! กลับเองก็แล้วกัน อยู่กับเธอหงุดหงิดชะมัด” ร่างใหญ่พูดจบหันหลังเดินหนีไปอย่างไม่ใส่ใจ ไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่เป็นภรรยากำลังสะอื้นไห้ หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ จ้องมองใบหน้าลูกสาวที่มีใบหน้าเหมือนเขามากกว่าเธอเสียอีก หยาดน้ำใส ๆ ไหลรินมากกว่าเดิมในใจคิดสงสารลูกสาวที่ต้องมาพบเจอพ่ออย่างนี้

“ซินหยาแม่ขอโทษนะที่ต้องให้ลูกมาพบเจอเรื่องแบบนี้ เพราะความอ่อนแอของแม่เอง ที่ยอมทำทุกอย่าง อดทนเสมอมาคิดว่าจะเปลี่ยนพ่อของลูกได้ แต่กลับถูกซ่งหรูอี้อาของลูกหลั่นแกล้งจนต้องคลอดก่อนกำหนดแบบนี้ ความดีเพื่อเอาชนะใจคนตระกูลซ่งไม่รู้เมื่อไหร่ที่แม่จะทำให้สำเร็จหากทำไม่ได้ วันนั้นมาถึงแม่จะพาลูกออกไปจากที่นี่ ที่ที่ไม่ได้ต้องการเราตั้งแต่แรก” หญิงสาวปาด

 

น้ำตา สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่พาอุ้มลูกสาวไปหาขึ้นรถประจำทางกลับบ้านตระกูลซ่ง

หลี่เซียวฉี หญิงสาวใบหน้างดงามอ่อนหวานอายุ 20 ปี กำลังมีความรักที่ชื่นหวานกับคนรักอย่างหลินฟง ครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจน พ่อเป็นลูกน้องในโรงสีของครอบครัวตระกูลซ่ง เธอรักกับหลินฟงเข้าปีที่ 3 จึงได้รู้ว่าหลินฟงเป็นลูกชายมาเฟีย และยังเป็นศัตรูคู่ค้ากับตระกูลซ่งที่พ่อของเธอทำงานอยู่ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอเลิกลาและหมดรักเขาเลย เพราะเขาเองก็เป็นสุภาพบุรุษรักดูแลเธอราวกับเป็นดอกไม้สูงส่ง

ครั้นความรักสุกง่อมราวกับเกิดพายุฝนกระหน่ำ สายฟ้าฟาดลงกลางอกเมื่อกลับมาบ้านหลังจากไปเดทกับหลินฟง ว่าลูกชายคนโตของตระกูลซ่งแอบชอบเธอมานานได้สู่ขอเธอกับพ่อของเธอ พ่อไม่สามารถขัดขืนหรือขัดขวางเพราะตระกูลซ่งมีเมตตาและบุญคุณแก่พ่อของเธอ จึงยกลูกสาวให้เป็นสะใภ้ตระกูลซ่ง คิดว่าการที่ลูกสาวแต่งเข้าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายโดยที่ไม่ได้ถาม

 

ความต้องการของเธอแม้แต่น้อย งานแต่งเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้แต่คำลากับหลินฟงเธอก็ไม่ได้ร่ำลาด้วยซ้ำ งานแต่งเขายิ้มหัวเราะมีความสุข แต่เมื่อเข้ามาในห้องนอนเขากลับมีท่าทีเปลี่ยนไป รังเกียจและบอกความรู้สึกที่มีต่อเธอทุกอย่าง เซียวฉีตั้งตัวไม่ถูกสมองเบลอไปหมด ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและเจ็บปวด เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธออย่างที่เขาบอกกับพ่อ แต่เขาเห็นเธอเป็นเพียงสิ่งของที่จะแก้แค้นศัตรูเท่านั้น เซียวฉีมิอาจจะบอกเรื่องนี้กับพ่อได้ แม้จะบอกไปก็คงไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอ จึงได้เก็บความเจ็บปวดนี้เอาไว้เพียงลำพัง จนกระทั้งคืนหนึ่งที่เขาเมากลับมา กระชากตัวของเธอทุ่มลงกับเตียงนอนดูถูกและเหยียบย้ำเกียรติของเธอจนสิ้นซาก 

ไม่เพียงเท่านี้ที่เธอได้พบเจอ ยังมีซ่งหรูอี้น้องสาวบุตรธรรมที่แอบรักพี่ชายของตัวเอง คอยรังแกใช้งานเธอสารพัดต่อหน้าครอบครัวมักจะทำเป็นเด็กหญิงใสซื่อ รักและเทิดทูนพี่สะใภ้แต่ลับหลังหลายเป็นนางปีศาจจ้องจะกินเลือดกินเนื้อของเซียวฉี และเป็นต้นเหตุที่ทำให้เซียวฉีคลอดก่อนกำหนด แม้จะอธิบายอย่างไรซ่งจ้าวเหวินก็ไม่มีทางเชื่อคำพูดออกมาจากปากของเธอแม้แต่น้อย