로그인“ต่างคนต่างอยู่ดีกว่านะคุณปา ผมก็รักคุณนะครับ” ชุติพลก็ยังคงเป็นชุติพลวันยังคำ เมื่อภรรยาออกอาการไม่พอใจเขาก็เลือกจะประจบเอาใจ แล้วปารมีก็อารมณ์ดีขึ้น แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างในความไม่มีเหตุผลของเธอก็ตาม ผ่านไปสามปี“น้ำหวานมาหาพ่อหน่อยค่ะ” ตฤณเรียกลูกสาวที่โตเป็นสาวน่ารักสวยเหมือนแม่ไม่มีผ
@วงเหล้าใต้ถุนบ้านพ่ออุ้ยคำแปง“ไอ้พ่อเลี้ยง ดีกับคุณนายตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีลูกสักทีวะ” ยศวีได้ทีก็ข่มเพื่อนรักที่ตัวติดกันกับอย่างกับปาท่องโก๋แต่ไม่มีน้ำยาสักที “ไอ้นี่ กูจะคอยดูมึงบ้าง ดูสิจะมีน้ำยาไหม” ตฤณที่โดนเพื่อนค่อนขอดเรื่องลูกทุกวันถึงกับอารมณ์เสียเพราะไอ้เพื่อนเวรนี่ล้อเขาอยู
สายตาร้อนแรงของเขาโลมเลียเธอไปทั้งร่าง จนรู้สึกขนลุกชัน ท่าทางดุดันเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงภาพวันที่เขารักเธอจนเกือบเช้า ใบหน้าที่เคยเนียนใสก็ขึ้นสีแดงเรื่อทันที เมื่อประตูรีสอร์ตปิดลง เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเขารีบละลำละลักถอดเสื้อผ้า “คุณ...ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” เดินขึ้นเขาลงเขามาเหนื่อย
“ถึงแล้ว...!” เขาพูดปนหอบและวางเธอลง หญิงสาววิ่งไปซื้อน้ำตรงทางขึ้นมาจุดชมวิวร้านสุดท้ายเมื่อเขาวางเธอลง ข้างบนมีห้องน้ำและก็ร้านค้าด้วย ดูแล้วก็สะดวกดี แต่เมื่อเดินมาสมทบกับเขาที่ม้านั่งไว้ชมวิว ภาพที่เห็นตรงหน้าอลังการมาก “คุณน้ำ” เธอส่งขวดน้ำให้เขา แต่สายตายังไม่ละจากวิวที่สวยงา
“มีพบก็มีจากนะดวงแข เจ้านายดวงแขเห็นฉันเหมือนคนแปลกหน้าไปแล้ว อยู่ด้วยกันยังไงก็ลำบาก” เทียนไขรู้ข้อนี้ดี เธอไม่อยากให้เขาฝืนใจทั้งที่ไม่ได้รักเธอ ใบหน้าเคร่งเครียดมองใบสัญญานั้นจนอยากนำมันไปเผาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป เขาไม่อยากให้เธอจากไปแต่ทว่าสมองเขานั้นมันดันจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เ
ตฤณสวนกับเธอที่ทางเข้าไร่ แต่เลือกจะขับรถออกไปก่อน เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง ยิ่งนานวันผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลในหัวใจของเขามากขึ้น “ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเธอด้วยเทียนไข” เขาบ่นกับตัวเอง ทุกวันเขาไปยืนหน้าห้องของเธอ ยืนอยู่นานแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเคาะประตู จนแล้วจนรอดเขาก็ได้แค่ยืนแล
ในช่วงบ่าย เก้าอี้ที่เขาสั่งให้คนเอาขึ้นมาให้ก็มาถึง แล้วก็จัดการเอาไปไว้ด้านข้างของตัวเอง เขาจัดแล้วก็ยกเอกสารต่าง ๆ ไปกองไว้ข้างหนึ่งจนรู้สึกว่ารก แต่มันก็ยังไม่ได้ที่สักที จนคนเป็นภรรยาอย่างดาหลาต้องมาช่วย “คุณจะทำอะไรให้ฉันช่วยไหม” “ผมจะจัดโต๊ะใหม่ ให้คุณนั่งทำงานตรงนี้” เขาพูด
“แม่ฮาบ” เมื่อรถของผู้เป็นบิดาจอดที่โรงรถ ธันวาก็รีบวิ่งมาหาผู้เป็นมารดาทันที เพราะไม่เคยห่างกันนาน วันนี้ทั้งวันต้องอยู่กับคุณย่าจึงคิดถึงแม่เป็นพิเศษ “ว่ายังไงครับลูก” เธอฉวยอุ้มลูกน้อยขึ้น แล้วก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นย่า “คิดถึงแม่จังเลยฮาบ” เด็กน้อยกอดคอมารดา แล้วก็จุ๊บที่แก้มสองข
“ไปกันเถอะเลือกชุด เมียผมต้องสวยที่สุดในงานไม่งั้นผมไม่ยอม” เขากึ่งลากกึ่งจูงดาหลาออกไปเลือกชุดที่ร้านชื่อดัง ช่างจับเธอวัดตัวจับชุดโน้นใส่ชุดนี้ ชุดราตรีแสนแพงมาแขวนเรียงตรงหน้า แต่เธอไม่ได้เลือก ใช่ค่ะ เขาเป็นคนเลือกทั้งที่ไม่ได้ใส่เอง “ชุดโน้นดีกว่าครับ กลางคืนขับผิวสวยดี”
“เดี๋ยวฉันเปลี่ยนชุดก่อนค่ะ” เธอแต่งหน้าเสร็จพอดีแล้วก็เข้าไปเปลี่ยนชุด กลัวเขาจะรอ งานนี้เป็นงานแรกเธอตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แต่เมื่อหญิงสาวออกมาในชุดราตรียาวประดับเลื่อมเว้าให้เห็นเนินอกและชุดรัดลู่ไปกับสะโพก ทำให้ชายหนุ่มตะลึงไปเลย “คุณ...ไม่รีบไปกันเหรอคะ” หญิงสาวชักเริ่มเขินที่เ