๓ เหตุใดท่านแม่กล่าวเช่นนั้น

๓

เหตุใดท่านแม่กล่าวเช่นนั้น

หรงซินเยวี่ยนเดินกลับเรือนตัวเองโดยทิ้งคำพูดเอาไว้ว่า ‘เช่นนั้นเราก็มาทำสัญญากัน’ นางไม่มีปัญหาเพียงแค่ว่าต้องแต่งงานแล้วหย่าขาดกับใคร เมื่อถึงวันนั้นขึ้นมาอย่ามาถามหามิตรภาพจากนางก็แล้วกัน

“คุณหนูเจ้าคะ เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ เหตุใดหน้าตาคุณหนูไม่แช่มชื่นเลย”

เสี่ยวรุ่ยอยากถามว่านายสาวไปโกรธใครมา แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าถามออกมาตามตรง

“เพิ่งพิสูน์อะไรมา ข้าไม่รู้ว่าควรตกใจเรื่องใดดีระหว่างเขากับนาง สมแล้วที่เป็นคู่รักกัน”

เสี่ยวรุ่ยเร่งเท้าขึ้นเพราะคุณหนูของนางเดินสับเท้าฉับ ๆ จนนางตามไม่ทัน

“คุณหนู รอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนชะลอเท้า เสี่ยวรุ่ยถึงตามมากางร่มให้นายสาวได้ทัน

เมื่อเดินมาถึงเรือนส่วนตัว หรงซินเยวี่ยนก็ขอเสี่ยวรุ่ยอยู่คนเดียว ถอดชุดคลุมกันหนาวให้เสี่ยวรุ่ยเอาไปเก็บ ถอดรองเท้าและล้มตัวลงนอนบนเตียง ในหัวนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

มือบางจับริมฝีปากตัวเอง หวางคิ้วเรียวดั่งกิ่งหลิวขมวดเข้าหากันเพราะภาพเมื่อครู่ยังคงชัดเจน

“เขาสอดลิ้นเข้ามาอย่างตั้งใจแน่ คนที่เกือบเป็นว่าที่พี่เขยของข้านิสัยเป็นเช่นนี้เองหรือ พี่หญิงใหญ่นี่ก็กระไร ไยถึงเห็นดีเห็นงามไปหมดทุกอย่าง ไม่โกรธไม่พอ ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจอีก”

หรงซินเยวี่ยนยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง ภาพจุมพิตเมื่อครู่ทำอย่างไรก็ไม่หลุดไปจากความคิด มิใช่เพราะนางฝันหวานให้กับสัมผัสนี้ แต่เป็นยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเสียใจในภายหลัง หากย้อนเวลาไปได้นางจะไม่พิสูจน์ด้วยวิธีการนั้นอีก

ที่แย่ไปยิ่งกว่านั้นคือ

“แล้วไปนัดพวกเขามาทำสัญญากันอีก นี่มิใช่ตอบตกลงจะให้การช่วยเหลือพวกเขาแล้วหรือ…ฮือ~”

หรงซินเยวี่ยนร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา นอนพลิกตัวอยู่บนเตียงไม่อยากออกไปเผชิญหน้าใครแล้ว

“หรือข้าจะกลับคำ ไม่ทำแล้วสัญญาอะไรนี่ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับอิสระของข้า ไม่หลวมตัวเข้าไปจะดีที่สุด”

คิดได้เช่นนั้นหรงซินเยวี่ยนก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เดินไปที่ไม้แขวนเสื้อคลุมกันหนาวเตรียมจะออกไปด้านนอก พอดีกับที่เสี่ยวรุ่ยเดินเข้ามาในห้องนอนของนาง

“คุณหนูเจ้าคะ…”

“ไปเรือนพี่หญิงใหญ่กันเสี่ยวรุ่ย”

“แต่ว่าจางหลงจู๊ให้เด็กมาส่งข่าวว่าร้านมีหนังสือใหม่เข้ามาแล้ว หรือคุณหนูจะไปวันพรุ่งนี้แทนเจ้าคะ”

คำว่า ‘หนังสือใหม่’ ดึงความสนใจของหรงซินเยวี่ยนได้ในทันที

ท่านตาของนางเป็นคหบดีที่ร่ำรวยติดอันดับสิบของแคว้นเหลียน แม้กิจการหลักจะอยู่ที่รั่วหยาง แต่ในเมืองหลวงก็มีกิจการอยู่มากมาย

คหบดีเผิงยกกิจการในเมืองหลวงให้มารดาของนาง ตั้งแต่นางรอดชีวิตมาเผิงทูทูก็เสนอให้ทำการค้า

ในตอนที่หรงซินเยวี่ยนอายุ 15 หนาว เผิงทูทูให้บุตรสาวเลือกกิจการมาหนึ่งอย่างจะส่งมอบให้บุตรสาวดูแล

หรงซินเยวี่ยนที่ชอบอ่านตำราจึงเลือกกิจการร้านหนังสือที่ขายทั้งพู่กัน หมึก กระดาษ อุปกรณ์เครื่องเขียนที่นำเข้ามาจากรั่วหยางบ้านเกิดท่านตา

“ในเมื่อเข้าวันนี้ก็ต้องไปดูวันนี้”

“เรือนคุณหนูใหญ่เล่าเจ้าคะ”

หรงซินเยวี่ยนชั่งใจ สุดท้ายก็เลือกไปดูกิจการของตน เดินนำเสี่ยวรุ่ยที่ตื่นเต้นที่จะได้อ่านหนังสือเล่มใหม่ก่อนใครพร้อมคุณหนู

หรงซินเยวี่ยนสั่งสาวใช้ให้คนเตรียมรถม้า ระหว่างนั้นนางก็เดินไปเรือนหวังปิงหลิงขออนุญาตฮูหยินใหญ่ออกไปนอกจวนทั้งยังส่งคนไปบอกมารดาว่าตนจะไปดูแลกิจการ

ไม่คิดว่าตอนเดินเข้ามาในเรือนจะเห็นพี่สาวของนางอยู่ด้านในด้วย เห็นสีหน้าหวังปิงหลิงแล้ว หรงซินเยวี่ยน พลันหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ

“คารวะแม่ใหญ่เจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรเยวี่ยนเอ๋อร์ พี่หญิงใหญ่ของเจ้าก็เพิ่งมาเมื่อครู่นี้ยังไม่ได้พูดเข้าเรื่อง คงมิใช่ว่านัดกันมาใช่หรือไม่”

พี่หญิงใหญ่ยังไม่ได้พูดเรื่องแต่งงานสินะ เช่นนั้นต้องรีบหนีก่อนที่นางจะพูดเรื่องแต่งงานแล้ว

“ที่ร้านมีหนังสือเข้าใหม่เจ้าค่ะ ข้าจะขออนุญาตแม่ใหญ่ไปดูหนังสือสักหนึ่งชั่วยาม กลับไม่เกินยามเซิน [1] เจ้าค่ะ”

หรงฟู่กุ้ยมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยที่น้องสาวไม่ได้มาเพราะเรื่องงานแต่ง แต่ในขณะเดียวกันก็โล่งใจเพราะส่วนลึกในจิตใจก็ยังไม่พร้อมให้เมิ่งกวังฮุยเป็นของใคร

อย่างน้อยก็ก่อนที่นางจะเข้าวัง!

“ไปเถอะ เจ้ารักกิจการนี้มาก แม่ใหญ่ไม่ห้ามเจ้า”

หรงซินเยวี่ยนย่อกายลงคารวะ ไม่สบตาหรงฟู่กุ้ย หมุนตัวเดินจากไปอย่างเรียบร้อย

เมื่อเดินออกมาจากเรือนของหวังปิงหลิงแล้ว นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าหรงซินเยวี่ยนจะพูดเรื่องแต่งงานเสียแล้ว

“เสี่ยวหลังวาบ!”

ณ ร้านหนังสือเยวี่ยนวั่ง

หรงซินเยวี่ยนลงจากรถม้าโดยการช่วยเหลือของเสี่ยวรุ่ย ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มหวานเมื่อเห็นว่าวันนี้คนมากกว่าปรกติ ลูกค้าหลายคนนางคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ทราบในทันทีว่ามารอซื้อหนังสือเล่มใหม่ของนักเขียนนามปากกา

‘เฮยอ้านหนานวั่ง’

“คุณหนู อีกหนึ่งก้านธูปจะถึงเวลาที่นักเขียนเฮยอ้านหนานวั่งกำชับให้ขายหนังสือขอรับ ข้าน้อยเตรียมเอาไว้ให้คุณหนูแล้วหนึ่งเล่ม วันนี้คนของเราคัดลอกได้สามสิบเล่ม ทั้งสามสิบเล่มลูกค้าจองเอาไว้ทั้งหมดแล้ว ใครที่ไม่ทันวันนี้้ข้าน้อยให้ลูกค้าจองแล้วจ่ายเงินล่วงหน้ามาแล้วขอรับ”

“คืนนี้ข้าจะกลับไปอ่าน หากเนื้อเรื่องน่าสนใจข้าจะไปจ้างนั่งเล่านิทานให้เล่าพอเป็นน้ำจิ้ม”

แต่หลังจากนี้ใครสนใจอยากมาซื้อหนังสือฉบับเต็มร้านเยวี่ยนวั่งยินดีให้บริการ

“ขอรับคุณหนู ข้าน้อยจะเร่งคนของเราให้เร่งมือขอรับ เหล็กกำลังร้อนต้องรีบตี”

“ดีมาก จางหลงจู๊ไปทำงานเถอะ ไม่ได้ตรวจบัญชีมาสามวันแล้ว เข้าร้านทั้งทีข้าจะไปตรวจบัญชีดูเสียหน่อย”

“ขอรับคุณหนู”

จางหลงจู๊ไปดูแลลูกค้าต่อ หรงซินเยวี่ยนถึงได้เดินขึ้นไปชั้นสองของร้าน ชั้นที่ขึ้นได้เฉพาะพนักงานและเจ้าของเท่านั้น

หรงซินเยวี่ยนร่างแข็งทื่อเมื่อเดินเข้ามาที่โต๊ะแล้วเห็นกองบัญชีมากมาย

“สวรรค์! สามวันที่ไม่ได้เข้าร้าน ของขายดีจนบัญชีเป็นตั้งเลยหรือ”

ยังไม่ได้ตรวจบัญชี หรงซินเยวี่ยนก็ท้อแล้ว นางนั่งลงเก้าอี้ประจำตำแหน่ง สูดหายใจเข้าลึกเรียกกำลังใจแล้วหยิบเล่มแรกมาเปิดดู

“หือ บัญชีของโรงเตี๊ยมหรือ คงมิใช่ว่าท่านแม่เตรียมจะยกโรงเตี๊ยมให้ข้ากระมัง”

โรงเตี๊ยมเหม่ยม่าวเป็นกิจการในสินเดิมของเผิงทูทู มารดานางเคยเปรยว่าจะยกกิจการโรงเตี๊ยมให้นางดูแล แต่หรงซินเยวี่ยนปฏิเสธเพราะว่าโรงเตี๊ยมเหม่ยม่าวเป็นกิจการใหญ่ นางยังคิดว่าตนไม่มีความสามารถพอที่จะคุมกิจการนี้ได้ ทั้งยังเป็นธุรกิจที่นางในวัยนี้ยังไม่ชอบ

“คุณหนูเจ้าคะ หนังสือได้แล้วเจ้าค่ะ”

“เสี่ยวรุ่ย…”

เสี่ยวรุ่ยกอดหนังสือเล่มใหม่เอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของคุณหนู

“เจ้าคะคุณหนู”

“ถามหลงจู๊ให้ข้าที ท่านแม่ได้ให้คนเอาบัญชีมาไว้ที่โต๊ะข้าหรือไม่”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เสี่ยวรุ่ยรับคำ นางเดินออกจากห้องไปไม่นานก็เดินเร็ว ๆ ขึ้นมาที่ชั้นสอง

“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินให้คุณหนูศึกษาเอาไว้เจ้าค่ะ คุณหนูออกเรือนไปเมื่อไรจะยกให้เป็นสินเดิม”

หรงซินเยวี่ยนยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากอย่างลืมตัว เสี่ยวรุ่ยที่ไม่ทราบอะไรก็ยกมือแตะริมฝีปากของตัวเองตาม

“ปากคุณหนูเป็นอันใดหรือเจ้าคะ”

หรงซินเยวี่ยนสะท้าน ถามขึ้นมาอย่างตื่นตระหนกเพราะคิดว่ามารดาเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเที่ยง ทั้งยังกังวลว่าริมฝีปากของตนเกิดความผิดปรกติจนใครจับได้

“ปากข้าบวมหรือ”

“ปากคุณหนูยังเป็นปรกติเจ้าค่ะ ว่าแต่…คุณหนูไปทำอันใดมาถึงคิดว่าริมฝีปากบวมหรือเจ้าคะ”

สอบสวนข้าหรือ

“มดกัดนะ เลยกลัวริมฝีปากบวม”

“มดตัวนี้น่าฆ่านัก หากเจอจะบี้ให้สิ้นชื่อมดเลย”

หรงซินเยวี่ยนนึกถึงหน้าเมิ่งกวังฮุยแล้วหงุดหงิด เพราะคิดไปแล้วก็ยังอายกับการกระทำตัวเอง

แต่เหนือความอับอายแล้ว นางกลับสงสัยยิ่งกว่าว่ามารดาไปรู้เห็นสิ่งใดมา เหตุใดถึงพูดเรื่องการออกเรือนของนางก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์พิสูจน์ในวันนี้

กลับไปต้องแวะถามแล้ว

---

[1] ยามเซิน คือ 15.00-16.59 น.