๒  เขากล้า…พิสูจน์ครั้งนี้ทำใจสะท้าน

๒ 

เขากล้า…พิสูจน์ครั้งนี้ทำใจสะท้าน

ร่างสูงใหญ่ อกผายไหล่ผึ่งของเมิ่งกวังฮุยยืนหันหลังอยู่ในศาลา ท่วงท่าที่มองจากด้านหลังก็ยังสัมผัสได้ถึงความสง่างามดูตรึงตรายิ่งขึ้นหากใช้ดวงตาที่มีใจรักมั่นเขาในตอนมอง หรงซินเยวี่ยนที่เดินเคียงข้างพี่สาวสามารถรับรู้สายตาของนางได้อย่างชัดเจน

“ฮุยเกอ ^[1] ”

หรงฟู่กุ้ยเรียกเมิ่งกวังฮุยเสียงแผ่ว แต่ก็ดังมากพอที่เจ้าของนามจะได้ยินแล้วหมุนตัวหันมามอง

“ฟู่กุ้ย!”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้มจะดูดุแต่เมื่อแย้มยิ้มออกมาแล้วจะดูหวานเดินเข้ามาหาหรงฟู่กุ้ย

เขาไม่ได้ชายตามองหรงซินเยวี่ยนเลยสักนิด แต่หญิงสาวไม่ลืมมารยาท ย่อกายลงคารวะอีกฝ่ายแล้วเดินเข้าไปนั่งในศาลาเงียบ ๆ

“ฮุยเกอ ขันทีเพิ่งมาประกาศราชโองการเจ้าค่ะ”

“ทราบแล้ว ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องจะบอกเจ้า แต่ว่า…” ปรายตามาทางหรงซินเยวี่ยน

หรงฟู่กุ้ยที่อ่านภาษากายชายหนุ่มออกทำสีหน้าหนักใจเพราะนางไม่อาจขัดคำสั่งมารดาเพื่อความสบายใจของเมิ่งกวังฮุย

“ท่านแม่ให้นางมาเจ้าค่ะ เพื่อความเหมาะสมฮุยเกอต้องพูดต่อหน้านางแล้ว”

หรงซินเยวี่ยนมองคู่รักเงียบ ๆ ไม่กลัวว่าตนจะเสียมารยาททั้งยังไม่ขอตัวออกไปจากศาลาแห่งนี้

ตอนนี้พี่สาวของนางคือพระสนมแล้ว หากมีข่าวแพร่ออกไปว่าเห็นสนมของฮ่องเต้อยู่กับบุรุษสองต่อสอง ต่อให้จะไม่ใช่ในที่รโหฐานแต่ก็ยากจะหนีคำติฉินนินทาได้

“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะพูดที่นี่”

เมิ่งกวังฮุยบีบมือแน่น หน้าที่การงานของเขาทำให้เขามีจิตใจมั่นคงสำหรับทุกสถานการณ์ ทว่าเมื่อต้องเอ่ยคำพูดนี้ต่อหน้าหญิงสาวทั้งสองกลับน้ำท่วมปาก

“กุ้ยเอ๋อร์ เจ้าก็ทราบว่าซินแสที่ท่านย่านับถืออยากให้ข้าแต่งงานในปีนี้ เดิมทีท่านย่าหวังว่าเจ้าจะได้แต่งเข้ามาเป็นหลานสะใภ้ แต่เมื่อเจ้าได้รับราชโองการจากฝ่าบาทให้ต้องเข้าวัง ท่านย่าจึงเสนอให้ข้า…”

เมิ่งกวังฮุยเอ่ยไม่จบประโยค แต่คำพูดต่อจากนี้สองสาวสามารถเดาต่อไปได้

หรงซินเยวี่ยนเพียงหรี่ตาดูปฏิกิริยาของทั้งสองอย่างเงียบ ๆ เท่านั้นต่างจากหรงฟู่กุ้ยที่ใบหน้าแข็งค้างไปแล้ว

“ใครเจ้าคะ สตรีที่ฮูหยินผู้เฒ่าอยากให้ฮุยเกอแต่งด้วย สตรีผู้นั้นเป็นใคร”

“หลินจินอวี้ คุณหนูสามจวนราชครู”

หรงฟู่กุ้ยหายใจแรงขึ้น

นางเคนเห็นหลินจินอวี้ในงานเลี้ยงน้ำชาอยู่หลายครั้ง นับว่าเป็นสตรีที่ดูน่ารักน่าทะนุถนอมมากคนหนึ่ง

“เรื่องนี้ไปถึงไหนแล้วเจ้าค่ะ”

ถึงขนาดจิ้มคน หรงฟู่กุ้ยรู้ในทันทีว่ากระบวนการเรื่องนี้ดำเนินมาระยะหนึ่งแล้ว

“ฟู่กุ้ยอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ท่านย่านับว่าเป็นสหายสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลิน ท่านย่าพอจะทราบว่าเจ้าจะได้ถวายตัวมาจากวงใน ความคิดที่อยากให้ข้าลงเอยกับนางจึงกลับมาอีกครั้ง เจ้าอย่าโกรธข้าเลย”

เห็นท่าทีรีบร้อนอธิบายของชายหนุ่มทำให้นางเบาใจลงเล็กน้อย ทว่าอารมณ์ยังคงขุ่นมัวเช่นเดิม

“ข้าไม่มีสิทธิ์โกรธฮุยเกอเจ้าค่ะ จะให้โทษก็โทษดวงชะตาเถิด ใครใช้ให้ข้าเกิดเป็นพี่ใหญ่ของตระกูล” ว่าแล้วนางก็ปรายตามองหรงซินเยวี่ยน สีหน้าที่ฉายความอิจฉาเด่นชัดจนคนถูกมองลอบถอนหายใจ

ข้าจะมองข้ามสายตานี้ไปเพราะรู้ว่าเจ้ากำลังเสียใจ

“เอาเถอะ เรื่องเกิดขึ้นแล้วและเราก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ได้ มิสู้หาวิธีตั้งรับมือให้ดี ข้าจะปฏิเสธกับท่านย่าไปว่าคุณหนูหลินไม่ได้ ต้องเป็นคนอื่นที่ข้าเขียนใบหย่าให้นางแล้วนางจะไม่เสียหายมาก”

“ฮุยเกอคิดจะหาสตรีมาตบแต่งแทนหลินจินอวี้หรือเจ้าคะ ทั้งยังเรื่องหย่านี้อีกด้วย”

หรงฟู่กุ้ยอยากมั่นใจว่าชายหนุ่มจะหย่ากับสตรีตัวแทนคนนั้นจริง ๆ

เมื่อเขาพยักหน้ารับนางก็นิ่งคิดไป จมอยู่ในความคิดของตัวเองครู่หนึ่งถึงเสนอในสิ่งที่ทำให้ทั้งหรงซินเยวี่ยนและเมิ่งกวังฮุยนิ่งไป

“ฮุยเกอ ท่านก็รู้ว่าน้องรองไม่อาจมีบุตรได้ นางตั้งใจว่าจะไม่ออกเรือนจนกว่าจะเจอบุรุษที่รับข้อเสียของนางได้ ฮุยเกอสู่ขอนางดีหรือไม่ นอกจากนางจะได้แต่งงานแล้วยังช่วยให้ฮุยเกอไม่ต้องแต่งกับสตรีอื่นแล้วยังรอเวลาหย่าได้ด้วยเจ้าค่ะ”

“ฟู่กุ้ย นี่…”

เมิ่งกวังฮุยพูดไม่ออก จากตอนแรกที่ทำเหมือนไม่รับรู้การมีตัวตนของหรงซินเยวี่ยนกลับเริ่มเป็นห่วงความรู้สึกของหญิงสาวแล้ว

เขามองหน้าคนรักสลับกับมองสีหน้าหรงซินเยวี่ยน

ส่วนหรงซินเยวี่ยนนั้นทุกคำพูดของพี่สาวชวนมุ่นคิ้วจ้องพี่สาวอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

นางบอกเรื่องความลับของข้ากับเขา ขอร้องคนรักราวกับเวทนาในชะตาชีวิตข้าเหลือทน สำคัญที่สุดเลยก็คือ นางคิดจะถามความเห็นของข้าก่อนหรือไม่

“ฮุยเกอ น้องรอง ยังไม่ต้องรับปากข้าตอนนี้ก็ได้ แต่ลองกลับไปคิดดูก่อน ท่านกับน้องรองคือคนที่หรงฟู่กุ้ยคนนี้ไว้ใจ นอกจากน้องรองแล้วข้าก็ไม่ไว้ใจสตรีคนใดอีก ลองเอาข้อเสนอของข้ากลับไปคิดดูให้ดี”

เมิ่งกวังฮุยหลับตาลง หรงซินเยวี่ยนไม่ทราบว่าเขามีสายตาเช่นไร แต่สีหน้าของเขาในตอนนี้ราวกับบุรุษที่เจ็บช้ำกับทางเลือกนี้เหลือเกิน

“ฟู่กุ้ย ไม่ว่าเลือกทางใดข้าก็ผิดต่อเจ้า”

“หากเลือกทางที่ข้าเสนอ ขอให้ท่านมั่นใจได้ว่าข้าจะไม่เสียใจกับคำพูดของตัวเองเจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนกำมือตัวเองแน่นที่มาถึงขั้นนี้แล้วพี่สาวก็ยังไม่ถามความเห็นของนาง ดวงตาที่จับจ้องพี่สาวทอประกายไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ จนคนถูกมองต้องหันมาปลอบด้วยประโยคนี้

“น้องรอง ที่ข้าเสนอเช่นนี้ล้วนคิดเผื่อเจ้าและฮุยเกอทั้งสิ้น เชื่อข้าหากเลือกทางนี้จะไม่มีปัญหา ข้ารับปากว่าจะไม่โกรธแค้นเจ้า ทั้งยังยินดีที่เจ้าจะได้แต่งงานสักครั้งหนึ่งในชีวิต ในเมื่อเจ้าตัดสินใจจะไม่แต่งงานแล้ว ไยไม่รับข้อเสนอของพี่หญิงใหญ่เล่า”

ท้ายประโยคนางเปลี่ยนมาเรียกอย่างสนิทสนมมากขึ้นทั้งยังเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวลดั่งพี่สาวผู้ใจกว้าง ทนเห็นคนรักและน้องสาวจับมือกันสู่พิธีวิวาห์ได้

“ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าท่านจะไม่คิดโกรธแค้นข้าทีหลัง หากนานวันเข้าท่านลืมคำพูดนี้ข้าจะทำอย่างไร”

หรงฟู่กุ้ยยื่นมือมาจับมือเรียวของน้องสาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและสายตาจริงใจ

“พี่หญิงใหญ่ให้สัจจะวาจาแก่เจ้า หากเจ้าไม่เชื่อใจ เราสามารถทำสัญญาระหว่างกันได้”

หรงซินเยวี่ยนเงียบไป ตวัดสายตาไปมองเมิ่งกวังฮุยที่ดวงตาคมกริบได้จับจ้องมาที่นางราวกับกำลังรอในคำตอบเช่นกัน ในตอนนั้นเองที่นางคิดอะไรได้

“ก่อนที่ข้าจะให้คำตอบ ข้าขอพิสูจน์อะไรก่อนได้หรือไม่” ว่าแล้วนางก็กวาดสายตามองไปโดยรอบ

มุมปากเจือรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าสาวใช้หายไปจากบริเวณนี้แล้ว นางเดาได้ทันทีว่าผู้ใหญ่กันสาวใช้ให้อยู่ห่างจากศาลาเพื่อควบคุมข่าวลือที่อาจจะลือกันในมุมลับ ๆ

เข้าทางนางพอดี!

“พิสูจน์อย่างไร/อย่างไร”

หรงฟู่กุ้ยและเมิ่งกวังฮุยถามขึ้นพร้อมกัน

หรงซินเยวี่ยนเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแล้วเอื้อมมือไปจับมือหนาสากระคายตามสภาพการใช้งานอย่างหนัก

นางช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม จากที่ดวงตาฉายความไม่พอใจเปลี่ยนเป็นสายตาระยิบระยับทำร่างสูงแข็งค้าง ยิ่งตัวแข็งทื่อขึ้นไปอีกเมื่อมือบางยื่นมาจับใบหน้าเขา ก่อนที่จะดันตัวเองเข้ามาใกล้แล้วสวมกอดเขาแนบแน่น

ใบหน้าแนบอกแกร่งหันไปทางหรงฟู่กุ้ยเพื่อดูว่านางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร หากนางเห็นพี่สาวมีท่าทางกรุ่นโกรธ นางพร้อมจะปฏิเสธข้อเสนอ ไม่ให้การช่วยเหลือในทุกกรณี

“พิสูจน์…แบบนี้หรือ”

คำพูดของหรงฟู่กุ้ยทำให้ชายหนุ่มได้สติ เขายื่นมือดันตัวหรงซินเยวี่ยนออก ทว่าหญิงสาวกอดแน่น นอกจากจะไม่ปล่อยเขาแล้วยังเอ่ยประโยคนี้

“โกรธแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะพี่หญิงใหญ่ เริ่มเสียใจในคำพูดของตัวเองแล้วใช่หรือไม่”

เมิ่งกวังฮุยเลิกดันตัวร่างนุ่มนิ่มที่แนบชิดกับตนอยู่ออก รู้ตัวแล้วว่าตนกำลังเป็นเครื่องมือพิสูจน์ใจคนรัก

เขามองไปที่หรงฟู่กุ้ย ดูว่านางจะมีสีหน้าเช่นไรก็พบว่านางจับหน้าอกตัวเองไว้ หายใจแรงขึ้นเพราะสะเทือนใจกับภาพนี้ไม่น้อย ทว่านางกลับพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจ

“ไม่ได้โกรธ แค่ตั้งรับไม่ทันเท่านั้น ถึงตอนนี้พี่ก็ยังอยากยืนยันคำพูดเดิมของตัวเอง”

หรงซินเยวี่ยนมุ่นคิ้วที่ยังเห็นท่าทางดื้อรั้นไม่ยอมรับใจตัวเองของพี่สาว

“เหตุใดต้องโกหกตัวเองเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้โกหกตัวเอง หากไม่เชื่อเจ้าสามารถพิสูจน์ด้วยวิธีที่ยิ่งกว่านี้ได้ ข้าพร้อมตั้งรับแล้ว…เอาสิ!”

หรงซินเยวี่ยนดวงตาฉายความโกรธ นางหันหน้ามาทางร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองเขาที่แววตาอ่านยากขึ้น

ทว่านางไม่สนใจสายตาของเขา ยื่นมือไปรั้งคอชายหนุ่มลงมาประกบริมฝีปากของตนและผละออกเพื่อมองสีหน้าคน

“โกรธหรือไม่”

หรงฟู่กุ้ยสูดหายใจเข้าลึกแล้วส่ายหน้า

หรงซินเยวี่ยนที่ไม่ยอมแพ้ก็รั้งคอชายหนุ่มประกบริมฝีปากอีกครั้ง

ตอนแรกนางไม่คิดจะทำมากกว่าริมฝีปากประกบริมฝีปาก ทว่าตอนนั้นนางมีความรู้สึกว่าชายหนุ่มเผยอริมฝีปาก นางถึงได้รุกล้ำเขามากกว่านั้นด้วยการสอดลิ้นเล็กเข้าไปสำรวจริมฝีปากเขา

ในตอนนี้เองที่นางเริ่มรู้ว่าตนคิดผิด!

เมิ่งกวังฮุยที่ตอนแรกไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธกลับดูดลิ้นเล็กของนาง อาศัยจังหวะที่นางตกใจสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากควานหาความหวาน

“อื้อ~”

นางล้มเลิกที่จะพิสูจน์เรื่องทุกอย่างแล้วดันตัวชายหนุ่มให้ออกห่างจากร่างของตน ยกมือขึ้นจับริมฝีปากตัวเองเอาไว้ นางรู้สึกว่าสายตาเมิ่งกวังฮุยไม่เหมือนเดิม

ทว่ายังไม่ทันได้พิสูจน์ว่าเขามองนางด้วยสายตาเช่นไรก็ต้องหันไปให้ความสนใจพี่สาวที่ยังคงยืนยันคำพูดของตัวเอง

“เจ้าพิสูจน์เช่นนี้ข้ายิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเอง แค่คิดภาพฮุยเกอจุมพิตกับหลินจินอวี้ข้าก็ทานทนไม่ได้แล้ว หากไม่ใช่เจ้าข้าก็ไม่วางใจสตรีคนใดอีก ดังนั้นแล้วแต่งงาน กับฮุยเกอเถิดนะ เรื่องอื่นพี่หญิงใหญ่จะจัดการแทนเจ้าเอง”

 

---

^[1] เกอ หรือ เกอเกอ (哥哥) พี่ชาย