เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 5/1 ความในใจ
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-31 10:54:00น้ำเหนือ | Part
ขาที่ได้รับบาดเจ็บจากการตกม้าจนเป็นภาระคนอื่นหลายอาทิตย์ ตอนนี้ฉันถอดเฝือกออกและเดินคล่องเหมือนคนปกติแล้ว เพื่อนที่พักรีสอร์ทเหลือแค่น้ำหนาวคนเดียว อั่งเปาย้ายไปอยู่บ้านพักครูบนดอยไม่ห่างจากตัวไร่ภูพนาไพรมาก เป็นโรงเรียนเล็กๆ ที่มีจำนวนเด็กนักเรียนไม่มากนัก นางก็คงยุ่งๆ กับเรื่องโรงเรียนที่จะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พี่ลูกแพรเองก็ยังพักรีสอร์ทเหมือนกัน กระเป๋าเดินทางใหญ่ขนาดนั้นคงอยู่เป็นเดือน “แพรจะไม่ไปด้วยกันจริงๆ เหรอ” คนนั่งคุยโทรศัพท์ก็คือพี่ผา ฉันไม่ได้จะแอบฟังหรืออะไรหรอกนะ เพียงแต่พี่ผาไม่ยอมลุกไปคุยที่อื่น ฉันผู้นั่งนอนดูซีรีส์บนเตียงจึงพลอยได้ยินไปด้วย “ไม่ไปก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรแพรต้องโทรมาหาผาทันทีนะ สัญญา…” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยที่เขามีต่อพี่ลูกแพรทำเอาฉันลอบเบะปากอยู่หลายครั้ง พี่ผาคงจะต้องเดินทางไปไหนสักแห่งจึงชวนพี่ลูกแพรไปด้วย เพียงแต่เท่าที่ฟังบทสนทนา พี่ลูกแพรปฏิเสธ ความเป็นห่วงเป็นใยที่เขาแสดงต่ออีกฝ่ายจึงทำให้ฉันหมั่นไส้ยังไงล่ะ เมื่อเขาวางสายจากเพื่อนสนิทก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานในโน๊ตบุ๊คต่อ ฉันพยายามจะอยู่เฉยๆ แล้วนะ แต่สุดท้ายไอ้ความสงสัยใคร่รู้มันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ “พี่ผา ขาเหนือก็หายหลายวันแล้วนะ พี่ไม่กลับไปนอนห้องตัวเองเหรอ” ฉันไม่ได้ไล่นะ ก็แค่ถามดูเฉยๆ พี่ผาหันกลับมามองกันเล็กน้อย ใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ช่างแตกต่างกับตอนที่คุยกับพี่ลูกแพรเอามากๆ “เพดานห้องพี่น้ำรั่ว ยังไม่ได้ให้ช่างเข้ามาดู” “อ๋อ” ฉันพยักหน้าบอกว่าเข้าใจ แต่มันรั่วจริงๆ เหรอ บ้านที่พึ่งจะสร้างเสร็จไปไม่ทันไรเนี่ยนะ ช่างทำบกพร่องขนาดนั้นเลยสิ ฉันนอนไถมือถือบนเตียงอีกสักพักในขณะที่พี่ผายังคงทำงานของตัวเองเงียบๆ “เหนือจะลงไปกินนม พี่ผาเอาอะไรไหม” “หยิบเบียร์ให้พี่สักกระป๋อง” “โอเค” ฉันลงมาชั้นล่าง เปิดไฟจนสว่างทั่วห้องครัวก่อนจัดการกับกล่องนมสองกล่อง ไม่ลืมหยิบเบียร์ติดมือมาให้พี่ผาด้วย แต่ก่อนจะได้เข้าไปในห้อง ฉันหยุดกึกตรงบานประตู สายตามองเลยไปยังห้องพี่ผาที่อยู่ติดกัน “น้ำรั่วจริงๆ เหรอ” กลายเป็นคนขี้สงสัยตั้งแต่เมื่อไรนะ แทนที่จะเข้าห้องตัวเองขาของฉันกลับก้าวไปทางห้องพี่ผาจนได้ เพดานยังมีคราบน้ำเปียกเป็นดวงกว้าง น้ำหยดติ๋งๆ ใส่กะละมังที่พี่ผาคงเอาวางไว้บนเตียง เชื่อแล้วก็ได้ว่าน้ำรั่วจริงๆ มันคงเกิดจากการที่ฝนตกหนักหลายวัน น้ำฝนบางส่วนจึงยังขังบนหลังคาตรงที่มีรูรั่ว ฉันยืนส่องไม่นานก็กลับห้องตัวเอง “ขอบใจ” พี่ผารับเบียร์ไปเปิดดื่ม ส่วนฉันก็กระโจนขึ้นเตียงห่มผ้านอนดูซีรีส์ต่อ “เหนือ…” จู่ๆ ริมฝีปากคู่นั้นก็เอ่ยเรียกชื่อ พี่ผาขยับนิ้วห่างจากเม้าส์ สายตาคู่คมมองตรงมายังฉัน “คะ?” ดวงตาใสแป๋วจ้องกลับ รอฟังว่าจะพูดอะไร “ช่วงนี้ได้รับคอมมิชชั่นปกนิยายไหม” “รับอีกทีเดือนหน้าค่ะ ช่วงนี้มีแต่วาดปกประมูล” “วาดเสร็จยัง” การที่พี่ผาถามเรื่องงานกับฉันมันก็ยังไงๆ อยู่นะ ปกติเขาเคยสนใจเรื่องฉันที่ไหนกันล่ะ มีแต่จะทำให้ตามคำสั่งคนเป็นพ่อเท่านั้น “พึ่งปิดประมูลไปสามวันก่อนเอง พี่ผาถามทำไม” ฉันมองสีหน้าพี่ชายที่กำลังตรึกตรองอะไรบางอย่าง “อยากไปกับพี่ไหม” “ไปค่ะ ไปๆ” “ตอบเร็วจัง รู้เหรอว่าพี่จะพาไปไหน” “พี่ผาพาไปไหนเหนือก็ไปหมดนั่นแหละ” ฉันดีดตัวลุกนั่งด้วยความดีใจ ซีรีส์ที่ดูทิ้งค้างไว้อย่างนั้น จะไม่ตบตีแย่งชิงพระเอกซีรีส์จากนางเอกอีก ฉันสนใจผู้ชายในชีวิตจริงตรงหน้าดีกว่า “พี่ไปทำงานนะ ไม่ได้ไปเที่ยวอะไรนักหรอก แต่เห็นว่าเหนือว่างๆ ก็เลยจะพาไปด้วย” “ไปค่ะ เหนืออยากไป” “งั้นก็เตรียมเสื้อผ้าไปด้วยนะ ต้องค้างสักสองสามคืน” ฉันยิ้มจนปวดแก้ม “ได้ค่ะ” ก่อนรีบกุลีกุจอลุกจากเตียง จัดการกับกระเป๋าเสื้อผ้าจนได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของพี่ผาดังไล่หลัง “รีบไปไหน พี่ไปสายๆ โน่น ยังพอมีเวลาอีกเยอะ เหนือไปนอนเถอะ ค่อยจัดกระเป๋าพรุ่งนี้” “ไม่เอาอะ เหนือจะเตรียมไว้เลย” ฉันเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกดูชุดที่จะเอาไปด้วย ตื่นเต้นเป็นเด็กๆ ที่จะได้ไปเที่ยว “ของพี่ผาล่ะ เหนือจัดกระเป๋าให้เอาไหม” “ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เขาส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนสายตาย้ายกลับไปมองงานในจอต่อ เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันคงตื่นเต้นมากไปหน่อยทำให้ตอนที่พี่ผาขยับตัวลุกตื่น ฉันถึงได้ตื่นตามไปด้วยทั้งที่ปกติปลุกยากจะตายไป พี่ผาเองก็คงแปลกใจเช่นกัน เป็นเช้าที่ถูกแซวไปตามระเบียบ เวลาพี่ผาไม่เข้าไร่ก็จะฝากงานให้ลูกน้องตำแหน่งสูงๆ เป็นคนดูแล ด้วยความเคร่งครัดจริงจังของพี่ผาทำให้ทุกคนปฏิบัติตามอย่างเชื่อฟัง ไม่เคยทำให้งานออกมาเสียหายเลยสักครั้ง รถยนต์สี่ประตูคู่ใจค่อยๆ ขับออกจากไร่ภูพนาไพรลงไปตามเส้นทางลัดซึ่งพี่ผามักใช้เส้นทางนี้ด้วยความที่มันพาไปถึงตัวเมืองเร็วกว่า ทว่าระหว่างเส้นทางฉันกลับเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ “พี่ศรุต” ฉันขอให้พี่ผาช่วยจอดรถเข้าข้างทางก่อนจะลงมาดูคนที่กำลังก้มๆ เงยๆ ตรงกระโปรงหน้ารถ “พี่ศรุตทำไมมาอยู่ตรงนี้คะ” “อ้าวเหนือ เหนือมาทางนี้เหรอเนี่ย พี่คิดว่าจะไปอีกทางซะอีก” “ก็ทางนี้มันเร็วกว่าน่ะค่ะ” เพราะเมื่อเช้าฉันคุยกับเขาเรื่องที่จะไปต่างจังหวัดกับพี่ผา แต่ไม่คิดว่าจะเจอพี่ศรุตรถเสียข้างทาง “รถพี่เป็นอะไรไปคะ” “ไม่รู้สิ พี่ขับมาอยู่ดีๆ รถก็ดับซะงั้น” “แล้วทำไมพี่ใช้ทางเส้นนี้ล่ะ มันเปลี่ยวนะคะ” “พี่จะไปในเมืองเหมือนกัน คิดว่าใช้ทางนี้อาจจะเร็วกว่า” คำตอบของพี่ศรุตทำฉันเอะใจอยู่ไม่น้อย เขาจะเลือกใช้เส้นทางนี้เพราะถึงตัวเมืองเร็วกว่าได้ยังไงในเมื่อที่พักของเขามันอยู่ห่างจากถนนเส้นนี้มาก ที่สำคัญเลยก็คือการที่เขาขับรถมาเส้นนี้ เขาต้องอ้อมมาตั้งไกล ทั้งที่ถ้าเขาเลือกไปทางปกติจากที่พักตัวเองมันถึงตัวเมืองเร็วกว่าซะอีก ฉันงง แต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรต่อ… “ทำไงดีล่ะ สัญญาณก็ไม่มีด้วย พี่ไม่รู้จะโทรให้ช่างที่อู่มาลากไปยังไง” เขายิ้มแห้ง เกาหัวแกรกๆ อย่างจนปัญญา “เราจะผ่านทางที่พี่ไปพอดี” ฉันพูดกับพี่ศรุตก่อนหันมองคนข้างหลัง เขากอดอกยืนพิงประตูรถเป็นนายแบบ สายตาเสมองไปทิศทางอื่น “พี่ผาคะ” “…” เงียบ ไม่รู้ว่าได้ยินหรือทำหูทวนลมกันแน่ “พี่ผา” “…” คราวนี้หันมามองกันแล้วแต่ใบหน้านิ่งเฉย “เหนือขอให้พี่ศรุตติดรถไปด้วยได้ไหม” ฉันเอ่ยถามเขาด้วยสีหน้าขอความเห็นใจ ในเมื่อพี่ผาก็ไม่ใช่คนคิดมากอยู่แล้ว แค่ช่วยไปส่งกันแค่นี้คงไม่เป็นการรบกวนกันเกินไปหรอกนะ พี่ผามองผ่านฉันไปยังพี่ศรุตที่ยืนเหงื่อไหลเพราะคงเหนื่อยกับการซ่อมรถง่อกๆ แง่กๆ มานาน สายตาเรียบนิ่งของคนตัวสูงกลัวใจเหลือเกินว่าเขาอาจปฏิเสธ “ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมค่อยโบกรถเอา”
บทล่าสุด
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 15/2 คนในอดีต
ฉันย้ายสายตาหนีจากใบหน้าหล่อเหลาของพี่ผาก่อนที่ตัวเองจะเหลวเป็นน้ำไปมากกว่านี้ ทันใดความขวยเขินพลันสบายไปจนหมดสิ้นเมื่อเห็นถึงความชิบหายรออยู่เบื้องหน้า “พี่ผาระวัง! นั่นคน” มือสั่นๆ ยกชี้ขึ้นด้านหน้า ที่จู่ๆ กำลังมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตัดหน้ารถที่กำลังหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไร่ เอี๊ยด! “กรี๊ดดด! พี่ผา” หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แทบไม่กล้าขยับตัวไปไหนเมื่อพี่ผาเบรกรถกระทันหันและผู้หญิงคนที่ว่าก็ล้มลงต่อหน้าต่อหน้า ไม่รู้ว่าโดนชนเข้าไปหรือเปล่า ฉันและพี่ผารีบตั้งสติก่อนจะเปิดประตูรถลงไปดูผู้หญิงคนนั้นที่ตอนนี้นอนหน้าคว่ำหมดสติบนถนน “ทะ…ทำไงดีพี่ผา” ฉันมือสั่นไปหมด ค่อยๆ ช่วยเขาพลิกร่างเธอกลับขึ้นมา และในวินาทีนั้นเองก็แทบหยุดหายใจอีกเป็นรอบที่สอง “พี่ชะเอม!” หากใครไม่คุ้นชื่อนี้ฉันจะทวนให้อีกรอบว่าเธอคือแฟนเก่าของพี่ผาสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้หญิงคนที่ทิ้งพี่ผาไปยังไงล่ะ สีหน้าเขาเองก็ดูไม่สู้ดีพอๆ กับฉันเลย ในหัวคงเต็มไปด้วยความสงสัยมากมายเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ “พี่ผา..เหนือว่าเราพาเธอไปโรงพยาบาลกันก่อนเถอะ” ฉันพูดดึงสติพี่ผาที่ดูจะหลุดลอยหายไปตั้งแต่เห็นหน้าพี่ชะเอม มองเนื้อต
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 15/1 คนในอดีต
ฉันไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงให้ชินกับการโดนจ้องมองจังๆ ตั้งแต่ออกมาจากห้องน้ำก็รู้สึกได้ถึงสายตาของอีกคนที่เล่นมองกันไม่วางตา “มองอะไรนักหนาคะ” ถามคนตัวสูงซึ่งนอนเหยียดขายาวๆ หลังพิงหัวเตียง ในมือคีบบุหรี่พ่นควันขาวจนกลิ่นเหม็นคลุ้ง “มองเมียตัวเอง มองไม่ได้เหรอ” สีหน้าเรียบเฉยผิดกับคำพูดที่ชอบเล่นกับหัวใจของฉัน พอเห็นว่าไม่ตอบอะไรกลับไป พี่ผาก็กดยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจที่ทำให้ฉันเงียบปากลงได้ “เหม็น ทำไมต้องสูบในห้องนี้ด้วย” ฉันหวีผมพลาง มืออีกข้างก็พัดวีกลิ่นบุหรี่ที่ลอยจางๆ ในอากาศ พี่ผาไม่พูดแต่ยอมดับบุหรี่ให้ “เลิกได้ก็เลิกเถอะนะ สูบไปทำไมนักไม่เห็นมันจะดีสักนิด” ฉันบ่นตามประสาคนที่ไม่ชอบกลิ่นเหม็นของมัน ซึ่งเห็นบ่อยว่าพี่ผาก็เป็นหนึ่งในคนที่ติดบุหรี่ เพียงแต่ก็ไม่ได้สูบจัดขนาดนั้น “จะเลิกให้ก็ต่อเมื่อเหนือทำตัวดีๆ กับพี่ จบนะ” สีหน้าฉันไม่ต่างอะไรไปจากคนงงข้อสอบยากๆ ในหัวเอาแต่คิดว่ามันเกี่ยวอะไรกัน ทำไมพี่ผาชอบจับเรื่องทุกอย่างมาโยงรวมกันไปหมด “หิวยัง แวะหาไรกินก่อนกลับปะ” เขาลุกจากเตียงพลางจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองบ้าง พี่ผาดูชิวมากทั้งที่ฉันต้องหัวหมุนหาเครื่องสำอา
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 14/2 เคลิ้มตามบทลงโทษ (nc18+)
ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะต้องเข้าม่านรูด โดยเฉพาะกับพี่ผา ก็ยิ่งไม่มีความคิดนี้อยู่ในหัวเลย เมื่อเสียงประตูห้องปิดลงเหลือเพียงแค่สองเรา พี่ผาก็กลายร่างเป็นนักล่าผู้หิวโหย เสื้อผ้าฉันแต่ล่ะชิ้นโดนเขวี้ยงกระจัดกระจายอย่างไม่ไยดี เนื้อตัวขาวผ่องเป็นยองใยอวดความสวยงามและหุ่นน่าฟัดให้พี่ผาใช้สายตาโลมเลีย “ขึ้นไปนอนบนเตียง” ฉันทำตามคำพูดนั้นราวโดนมนต์สะกด มองพี่ผาที่ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าตัวเองจนไม่เหลืออะไร กล้ามแขนและกล้ามหน้าท้องเรียงเป็นลอนสวยรวมไปถึงความเป็นชายของเขาที่แข็งโด่มันแย่งซีนเตะตาฉันไปเสียหมด ไม่รู้จะโฟกัสตรงไหนก่อนดี “จ้องขนาดนั้นอยากอมให้พี่อีกสักรอบเหรอ” เสียงกลั้วหัวเราะเจือไปกับประโยคสุดหื่น “พี่ผาชอบพูดอะไรทะลึ่งอยู่เรื่อย เหนือยังไม่อยากปากแตกนะ ทำอย่างกับของตัวเองเล็กๆ” “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง ของใหญ่เวลาโดนกระแทกมันสะใจดีไม่ใช่เหรอ หรือเหนือจะปฏิเสธ…เหนือน่ะ ครางดังทุกรอบเลยนะ” แววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกดลึกตรงมุมปากช่างขับให้ใบหน้าหล่อดูร้ายกาจใช่เล่นเลยล่ะ ฉันเม้มปากสนิท ได้แต่ถอนหายใจฮึดฮัดเพราะไม่รู้จะสรรหาคำไหนเถียงกลับได้เลย พอเป็นเรื่องแบบนี้ก็ดูจะเข้าทา
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 14/1 เคลิ้มตามบทลงโทษ (nc18+)
น้ำเหนือ | Part ฉันควรห้ามพี่ผาไม่ใช่สมยอมเข้าร่วม เพียงแต่แรงจะห้ามมันไม่มีเลย ตัวอ่อนปวกเปียกนั่งให้เขาทั้งล้วงทั้งควักอยู่อย่างนั้น ถ้ามีสักเสียงที่จะหลุดออกจากริมฝีปากสวยก็คงเป็นเสียงครางหวานๆ หอบกระเส่าของฉันนี่แหละ “ครางอีก พี่ชอบ” เสียงทุ้มร้องกระซิบข้างใบหู มือหนาที่เคยลูบหน้าท้องก็ค่อยๆ ไต่เข้ามาด้านในจนถึงกลีบกุกลาบที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำสวาท “แฉะมาก น้ำเยอะเต็มนิ้วพี่เลย” “อื้อ~ ไปหาที่ดีๆ กว่านี้ได้ไหม นะ…เหนือไม่ชอบแถวนี้เลย” ฉันร้องขอเรื่องนี้กับเขาไปหลายรอบแล้ว ทว่าพี่ผาก็ทำเมินไม่สนใจ “อยากเอาแล้วว่ะ น้ำโคตรเยอะ” นิ้วกลางที่ลากขึ้นลงตามร่องเสียวทำตัวฉันอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งโดนเทียนลน มือเรียวเกาะบ่าพี่ผาไว้จิกแน่นตามความเร็วของนิ้วที่เขาระรัวใส่ร่องสวาท “อะ..อื้อ เหนือยอมพี่ผาแล้ว ยอมแล้ว…แต่ช่วยไปหาที่ดีๆ เอากันได้ไหม อ๊ะ! นะพี่ผา” ฉันทนกับความสาดเสียวที่เขามอบให้ไม่ไหว ต้องซบใบหน้าสวยกับบ่าแข็งแรงพร้อมลมหายใจที่หอบถี่ แค่นิ้วยังขนาดนี้ ถ้าฉันโดนไอ้นั่นของเขาคงได้ครางเสียงแหบเสียงแห้งแน่ๆ “ก็ได้ พี่เห็นแก่ที่เหนือเริ่มทำตัวน่ารักนะ เอาเป็นว่าพี่จะพาไปม่านรูดแทนล่ะก
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 13/2 ความหึงบังตา
ในเวลาต่อมาเย็นย่ำจนแสงแดดของวันกลายเป็นสีส้มอ่อนๆ ทาบทับท้องฟ้า น้ำเหนือกอดลาน้ำหนาวเพื่อนรักและอวยพรให้เพื่อนโชคดีในหน้าที่การงานที่เธอเลือก จากนั้นหญิงสาวก็มุ่งหน้ากลับบ้านพร้อมผู้เป็นสามี “ค่ำเลยอะพี่ผา เหนือน่าจะขอตัวออกมาให้เร็วกว่านี้” “ช่างเถอะน่า พี่รู้ว่าเหนือปฏิเสธญาติผู้ใหญ่ของน้ำหนาวไม่ได้” ภูผาแสดงความเข้าอกเข้าใจหญิงสาว “วันนี้พี่ก็เห็นเหนือสนุกดี เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดมาก” เขาไม่ชอบฟังเสียงขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเหนือก็ยิ่งเป็นคนประเภทนั้นอยู่ด้วย เธอเอาแต่ขอโทษทั้งที่เขามองเป็นเรื่องขี้ประติ๋ว “พี่ว่าถ้ามันมืดมากกว่าเราคงต้องแวะหาที่พักนอนก่อน พี่ไม่อยากเสี่ยงขับรถกลับมืดๆ ค่ำๆ มันอันตราย” “เหนือเห็นด้วย” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก วันนี้ทั้งวันภูผาขับรถตะลอนพาเธอไปเที่ยวกับครอบครัวน้ำหนาว ตูดแทบจะติดกับเบาะ เขาคงเพลียแย่ “งั้นพี่แวะปั๊มก่อน” จากนั้นภูผาหักพวงมาลัยเข้าไปเติมน้ำมันยังปั๊มใหญ่ข้างหน้า น้ำเหนือก็ขอลงไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเติมน้ำมันเสร็จจึงขับรถมาจอดหน้าร้านสะดวกซื้อชื่อดังก่อนจะลงไปซื้อบุหรี่และของกินเล็กน้อยเผื่อคนตัวเล็ก กลับเข้ามาในรถใช้เวลารออีกคนเกื
หลงรักสามีมาเฟีย ตอนที่ 13/1 ความหึงบังตา
“ของหนูเหรอคะน้าหมี่” “แม่นเจ้า” “ไผฝากมาหื้อ” (ใครฝากมาให้) น้ำเหนือมองกระเช้าผลไม้ที่น้าหมี่บอกว่ามีคนฝากมาให้เธอ ถ้าถึงขั้นไปดักรอน้าหมี่หน้าปากซอยบ้านก็คงเป็นคนรู้จักกันบ้าง “เปิ้นเป๋นป้อจายตัวสูงๆ ผิวเข้มๆ บอกว่าเจ้านายฝากหื้อคุณน้ำเหนือเจ้า” ผู้ชายตัวสูงผิวเข้มเหรอ แล้วมันใครกันล่ะ... น้ำเหนือครุ่นคิดพร้อมสำรวจกระเช้าผลไม้จนไปเจอการ์ดใบหนึ่ง เธอแง้มเปิดอ่านจนเข้าใจแจ่มแจ้งว่าคนที่เป็นเจ้าของกระเช้าคืออาจารย์ธารา ผมขอให้น้องน้ำเหนือหายเร็วๆ ไว้มีเวลาว่างตรงกัน เราคงได้นัดทานข้าวกันบ้างนะครับ ปล.ที่ไม่เข้าไปเยี่ยมด้วยตัวเองเพราะรู้ว่าน้องน้ำเหนือคงไม่สะดวก ผมคิดถูกใช่ไหมล่ะครับ ธารา น้ำเหนือยิ้มกริ่มและนึกขอบคุณอาจารย์ธาราอยู่ในใจที่เขาหวังดีและเข้าอกเข้าใจเธอ จังหวะนั้นภูผาเข้ามาในครัวเพื่อทานอาหารเช้า เป็นอีกวันที่เขาเข้าไร่ช้ากว่าปกติ เมื่อเห็นคนตัวเล็กยืนยิ้มให้กับกระดาษแผ่นหนึ่งอย่างใจลอย คิ้วเข้มพลันขมวดชนกัน นึกอยากรู้อยากเห็นว่ากระดาษใบนั้นประทับข้อความอะไรไว้ “จดหมายรักเหรอ ใครส่งอะไรมาล่ะ” ถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยหากแต่คนฟังกลับชักสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจใ
บางทีคุณอาจจะชอบ
พิศวาสมาเฟียเถื่อน NC+++
ซากิระ6.1K viewsในนามภรรยาของตาย
อิมฮายอน (poxnnxdda)9.1K viewsดอกรักของฟาร์ริก(NC25+)
Time To Love28.7K viewsเสน่ห์รักกับดักมาเฟีย
เนตรกวี / Natekavees7.3K viewsปมร้าวรอยรัก
แสงเทียน95 viewsลวงรัก แรงแค้น
นรินทร์ลดา2.2K viewsผู้ชายสารเลว
ฅนบนดอย3.3K viewsเกือบจะเป็นอดีตภรรยาของมาเฟีย
นัวร์เนีย581 views
