แชร์

บทที่ 4

ผู้เขียน: เจสสิก้า เอชเจ
ครั้งสุดท้ายที่ฉันหายตัวไป คือระหว่างทริปตั้งแคมป์กับเพื่อนๆ ของมาร์ค

เอ็มม่าเป็นคนชวนให้เราไปเก็บผลไม้ป่าด้วยกัน ไปแค่ผู้หญิงสองคน “มาสนิทกันเถอะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน

เมื่อเราอยู่กันลึกเข้าไปในป่า ห่างไกลจากคนอื่น เธอกลับผลักฉันลงไปทางแม่น้ำแบบรวดเร็ว

ฉันว่ายน้ำไม่เป็น เธอรู้ดี มาร์คเคยพูดเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารครั้งหนึ่ง และฉันก็เห็นประกายในดวงตาของเธอ

น้ำเย็นจัด มืดมิด ฉันดิ้นรนสุดแรง ปอดฉันแสบราวกับโดนไฟเผา

ไม่รู้ด้วยวิธีไหน ฉันก็คลานขึ้นฝั่งมาได้ แต่ข้อเท้าพลิกจากการดิ้นรน

ฉันเดินกะเผลกกลับไปที่แคมป์ ตัวเปียกปอนและสั่นเทา แต่กลับพบว่าทุกคนหายไปแล้ว

พวกเขาเก็บของและทิ้งฉันไว้ข้างหลัง

เมื่อฉันกลับถึงบ้านในอีกหลายชั่วโมงต่อมา มาร์ครออยู่ด้วยแววตาที่โกรธเกรี้ยว

“เธอไปอยู่ที่ไหนมา” เขาตะคอก “เอ็มม่าบอกว่าเธอเดินหนีไปคนเดียว ชอบสร้างปัญหา ชอบทำเรื่องใหญ่โตอยู่เรื่อย!”

ฉันไม่อาจจะแก้ตัวได้ ได้แต่เห็นรอยยิ้มลับๆ ที่เต็มไปด้วยชัยชนะของเอ็มม่า

คืนนั้นซาร่าห์ช่วยทำแผลข้อเท้าให้ฉัน มือที่อ่อนโยนของเธอต่างจากคำพูดร้ายกาจของมาร์คอย่างสิ้นเชิง

“เขารักเธอนะ” เธอพูดเบาๆ พลางทายาบนรอยฟกช้ำ “เขาแค่… มองไม่เห็นอะไรเลยเมื่อเป็นเรื่องของเอ็มม่า”

แต่ฉันรู้ดีว่า เมื่ออยู่ข้างเอ็มม่าที่ทั้งฉลาดและสวย ฉันจะไม่มีวันได้ความห่วงใยจากมาร์ค

ตาชั่งแห่งความรักเอนเอียงไปหาคนที่เขาห่วงใยจริงเสมอ

และคนนั้นจะไม่มีวันเป็นฉัน

ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ฉันคงกำลังต้มซุปยารักษากระเพาะที่เขาชอบ เอาไปให้ที่สถานีตำรวจระหว่างกะงานยาวๆ ของเขา

แต่ครั้งนี้ ฉันไม่อาจจะไปปรากฏตัวพร้อมคำขอโทษอย่างที่เขาคาดไว้

เพราะท้ายที่สุด ฉันก็เป็นแค่ศพเท่านั้น

ผลพิสูจน์หลักฐานของนิติเวชออกมาอย่างรวดเร็ว กระดาษในท้องของฉันคือแบบฟอร์มลงทะเบียน

ฆาตกรยัดมันลงคอฉันด้วยความดูถูก “เรียนทำอาหารให้สามีงั้นเหรอ สุดท้ายเขาก็คงไปกินฝีมือเอ็มม่าอยู่ดี”

“ที่นี่คือที่ไหน” มาร์คขวดคิ้วมองที่อยู่

ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชตรวจสอบบันทึก “เป็นโรงเรียนสอนทำอาหาร เน้นด้านการบำบัดและโภชนาการเพื่อสุขภาพ”

เมื่อมาร์คและเจ้าหน้าที่คนอื่นไปถึงโรงเรียน ครูผู้สอนตกใจเมื่อเห็นตรานักสืบ

เธอพิจารณาแบบฟอร์มที่เสียหาย แล้วตรวจเลขลงทะเบียนกับข้อมูลของเธอ

“มีผู้หญิงสาวคนหนึ่งมาลงทะเบียนเมื่อไม่กี่วันก่อน” เธออธิบาย “บอกว่าสามีมีปัญหากระเพาะเรื้อรัง เธออยากทำอาหารให้ดีขึ้น เพื่อช่วยให้เขาหาย”

“แต่เธอไม่เคยมาเรียน และไม่รับสายยืนยันจากเราด้วย”

ครูผู้สอนหยิบเอกสารหลักสูตรออกมา “เธอลงคอร์ส ‘ฮีลลิ่ง คิทเช่น’ ของเรา เน้นอาหารสุขภาพของระบบย่อยอาหารและการดูแลกระเพาะ”

มาร์ครับเอกสาร สีหน้าแปลกไป “คุณมีภาพจากกล้องวงจรปิดวันนั้นไหม”

ครูผู้สอนพยักหน้า “เด็กสาวน่ารักมาก ถามเรื่องกรดไหลย้อนกับกระเพาะอักเสบอยู่นาน น่าประทับใจจริงๆ”

แต่เมื่อภาพในกล้องถูกเปิด ทุกคนในห้องก็เงียบกริบ

มาร์คกลืนน้ำลาย มองที่จอไม่วางตา “นั่น… นั่นเหมือนอลิซมาก”

ครูผู้สอนยิ้มขึ้น “ใช่ อลิซ! นั่นคือชื่อในแบบฟอร์ม”
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 7

    ในโถงทางเดินของโรงพยาบาล เสียงนินทาของพยาบาลลอยคลุ้งไปทั่วอากาศที่เย็นชาและว่างเปล่า“ได้ยินเรื่องอดีตภรรยาของนักสืบมาร์ตินไหม? คนที่พบศพในตึกร้างนั่นน่ะ”“ได้ข่าวว่าโดนผู้ชายที่คบชู้ด้วยฆ่าตาย นึกภาพออกไหมล่ะ”“นักสืบมาร์ตินคงช้ำใจมาก ดีที่ยังมีเอ็มม่าคอยอยู่ข้างๆ เขา”“ผู้หญิงอะไรจิตใจดีขนาดนี้ ทั้งที่เจอเรื่องดราม่าขนาดนี้ เธอยังต้องรักษาไตอยู่เลย”เอ็มม่านั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ดื่มด่ำกับความสงสารที่หลั่งไหลเข้ามา รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นทุกครั้งที่มีสายตาเป็นห่วงหรือคำปลอบใจเธอปรับสายน้ำเกลืออย่างชำนาญ ราวกับนักแสดงที่ฝึกบทนี้มานับไม่ถ้วนเธากำลังเฉลิมฉลองชัยชนะในคราบของความเศร้า สุขสมกับความตายของฉันภายใต้หน้ากากผู้โศกเศร้าแล้วจู่ๆ ตำรวจหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น เสียงฝีเท้าดังก้องเข้ามาใกล้ห้องของเอ็มม่า รอยยิ้มสมบูรณ์แบบของเธอหยุดชะงักทันทีหัวหน้าพยาบาลพยายามห้าม “ตรงนี้เป็นพื้นที่ผู้ป่วย—”“หลีกทางไป” ตำรวจคนหนึ่งสั่ง พร้อมแสดงตรา “พวกเรามีหมายจับ”“ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ” เอ็มม่าร้องเสียงสั่นตามบท “ฉันเป็นคนไข้รอปลูกถ่ายไตนะ! มาร์ค! คุณบอกพวกเขาสิ!”ซาร่าห์ยืนกอดอกอยู่ตรงป

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 6

    มาร์คโซซัดโซเซเข้าไปในห้องเก็บศพ มือของเพื่อนร่วมงานที่คอยพยุงไว้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังยืนอยู่ได้ใบหน้าของเขาซีดเผือด กลมกลืนกับผนังที่เย็นเยียบรอบตัวเมื่อมองร่างที่ถูกทารุณกรรมของฉัน เสียงขู่ต่ำๆ ก็หลุดออกจากลำคอ มันคือเสียงของชายผู้ซึ่งโลกทั้งใบเพิ่งพังทลายฉันมองเขาด้วยความสงสัย ทำไมเขาถึงดูเจ็บปวดขนาดนั้นความตายของฉันไม่ใช่สิ่งที่เขาแอบหวังไว้หรอกเหรอ ในเมื่อฉันคืออุปสรรคระหว่างเขากับเอ็มม่าผู้ล้ำค่าของเขามือของเขาลูบไล้แผลเป็นยาวบนหลังฉัน — แผลที่ได้จากการผลักเขาให้พ้นทางรถ มือของเขาสั่นเทา“อลิซ…” เสียงเขาแตกพร่าอัดแน่นด้วยน้ำตา “ทำไมมันถึงจบลงแบบนี้”“ตอนเราเพิ่งแต่งงานกัน เธออ่อนโยนและเปี่ยมรัก จำได้ไหมว่าเธอเคยต้มซุปให้ฉันกินตอนโรคกระเพาะกำเริบ เธอสาบานว่าจะดูแลฉันเสมอ และฉัน… ฉันก็สัญญาว่าจะดูแลเธอ”เขาปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ตรานักสืบบนหน้าอกสะท้อนแสงไฟแข็งกระด้างของห้องเก็บศพ“อะไรที่เปลี่ยนไป เป็นเพราะเอ็มม่า หรือเป็นเพราะฉัน” น้ำตาของเขาหยดลงบนผิวเย็นๆ ของฉัน “ฉันผลักเธอมาถึงจุดนี้หรือเปล่า”“ฉันคิด… คิดว่าการบริจาคไตจะไม่เสี่ยงกับชีวิตเธอ ฉันทนดูเอ็มม่าตายไม่

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 5

    ใบหน้าของมาร์คซีดเผือด เขาพยายามฝืนรักษาท่าที “มันต้องเป็นแค่เรื่องบังเอิญ อลิซคงกำลังหัวเราะเยาะเราอยู่ที่ไหนสักแห่งตอนนี้”“คุณกำลังสมรู้ร่วมคิดกับภรรยาผมอยู่หรือเปล่า การเล่นเกมกับตำรวจเป็นความผิดร้ายแรงนะครับ”ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขารับสายด้วยมือที่สั่นเทา “ผลแล็บเหรอ”เสียงเจ้าหน้าที่นิติเวชดูรีบร้อน “คุณนักสืบคะ เราได้ผลตรวจดีเอ็นเอของเหยื่อแล้ว”นักสืบรุ่นพี่ที่ดวงตาเป็นประกายพลางวางมือลงบนไหล่มาร์ค “กลับสถานีเถอะ เดี๋ยวทางนี้เราจัดการเอง”แต่มาร์คราวกับไม่ได้ยิน มือที่ใส่ถุงมือแตะคราบเลือดแห้งบนพื้น “เธอจะต้องเจ็บปวดแค่ไหน…”เจ้าหน้าที่รุ่นน้องบางคนเริ่มร้องไห้สะอื้นเงียบๆมาร์คเดินโซซัดโซเซกลับไปที่รถ สีหน้าว่างเปล่าเมื่อมองสีหน้าสับสนของเขา หัวใจฉันก็บีบรัดด้วยความเจ็บปวดตั้งแต่วันแต่งงานจนถึงวันที่ฉันตาย เขาไม่เคยเรียกฉันว่า “ที่รัก” หรือ “คนดี” เลยสักครั้ง ทั้งที่ใช้คำพวกนั้นกับเอ็มม่าอย่างง่ายดายที่สถานี เจ้าหน้าที่แล็บยื่นรายงานให้เขาด้วยแววตาสงสาร“เสียใจด้วยนะคะ คุณนักสืบ”รูม่านตามาร์คหดเล็กลงเมื่ออ่านรายงาน เขามองชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังจากเงียบง

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 4

    ครั้งสุดท้ายที่ฉันหายตัวไป คือระหว่างทริปตั้งแคมป์กับเพื่อนๆ ของมาร์คเอ็มม่าเป็นคนชวนให้เราไปเก็บผลไม้ป่าด้วยกัน ไปแค่ผู้หญิงสองคน “มาสนิทกันเถอะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มแสนหวานเมื่อเราอยู่กันลึกเข้าไปในป่า ห่างไกลจากคนอื่น เธอกลับผลักฉันลงไปทางแม่น้ำแบบรวดเร็วฉันว่ายน้ำไม่เป็น เธอรู้ดี มาร์คเคยพูดเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารครั้งหนึ่ง และฉันก็เห็นประกายในดวงตาของเธอน้ำเย็นจัด มืดมิด ฉันดิ้นรนสุดแรง ปอดฉันแสบราวกับโดนไฟเผาไม่รู้ด้วยวิธีไหน ฉันก็คลานขึ้นฝั่งมาได้ แต่ข้อเท้าพลิกจากการดิ้นรนฉันเดินกะเผลกกลับไปที่แคมป์ ตัวเปียกปอนและสั่นเทา แต่กลับพบว่าทุกคนหายไปแล้วพวกเขาเก็บของและทิ้งฉันไว้ข้างหลังเมื่อฉันกลับถึงบ้านในอีกหลายชั่วโมงต่อมา มาร์ครออยู่ด้วยแววตาที่โกรธเกรี้ยว“เธอไปอยู่ที่ไหนมา” เขาตะคอก “เอ็มม่าบอกว่าเธอเดินหนีไปคนเดียว ชอบสร้างปัญหา ชอบทำเรื่องใหญ่โตอยู่เรื่อย!”ฉันไม่อาจจะแก้ตัวได้ ได้แต่เห็นรอยยิ้มลับๆ ที่เต็มไปด้วยชัยชนะของเอ็มม่าคืนนั้นซาร่าห์ช่วยทำแผลข้อเท้าให้ฉัน มือที่อ่อนโยนของเธอต่างจากคำพูดร้ายกาจของมาร์คอย่างสิ้นเชิง“เขารักเธอนะ” เธอพูดเบาๆ พลางทายาบนรอ

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 3

    หลังจากปลอบเอ็มม่าด้วยถ้อยคำหวานว่าจะไปหาเธอพรุ่งนี้ มาร์คก็ได้รับสายอีกสาย คราวกับนี้จากซาร่าห์ เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน“มาร์ค คุณติดต่ออลิซได้หรือยัง เธอมีนัดอัลตราซาวด์พรุ่งนี้เช้านะ” เสียงซาร่าห์สั่นด้วยความกังวลผ่านสายซาร่าห์เป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างฉันหลังจากแต่งงานกับมาร์ค แม้เธอจะเป็นเพื่อนของเขามาก่อน แต่เธอมองทะลุหน้ากากของเขาได้ความอบอุ่นแค่อย่างเดียวที่ฉันเคยได้รับในชีวิตแต่งงาน มาจากมิตรภาพของซาร่าห์มาร์คชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “อัลตราซาวด์? อัลตราซาวด์อะไร”เสียงซาร่าห์เปลี่ยนเป็นไม่อยากเชื่อ “การตรวจครรภ์ไง นัดไว้มาหลายสัปดาห์แล้ว อย่าบอกนะว่านายลืม…”“ฉันพยายามโทรหาเธอมาหลายวันแล้ว” ซาร่าห์พูดต่อ “เธอไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความเลย ฉันเริ่มเป็นห่วงจริงๆ”มาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “เป็นห่วง? เป็นห่วงเรื่องอะไร เรื่องโกหกเรื่องใหม่อีกเรื่องของเธองั้นเหรอ”เสียงซาร่าห์สั่นด้วยความไม่อยากเชื่อ “เธอเป็นภรรยานายนะมาร์ค เธออาจจะกำลังตั้งท้องลูกของนายอยู่ นายไม่สนใจเลยหรือไง”มาร์คตัดบทอย่างโมโห “ซาร่าห์ เธอเป็นเพื่อนฉันมาก่อน อย่าให้อลิซหลอกเธอด้วยคำโกหก

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 2

    หลังการประชุมที่สถานีตำรวจ ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ทุกคนเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อฟังรายงานผลชันสูตร“เหยื่อถูกทรมานอย่างหนักก่อนเสียชีวิต” แพทย์ชันสูตรอธิบาย พลางคลิกดูภาพสยดสยองบนจอ “กระดูกหักหลายที่ และมีร่องรอยการทำร้ายอย่างเป็นขั้นตอน”ด้วยสภาพร่างที่เละจนสยดสยอง การยืนยันตัวตนจากใบหน้าจึงเป็นไปไม่ได้ตึกร้างแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ก่อเหตุหลัก ทำให้การสืบสวนซับซ้อนขึ้นอย่างมากมาร์คยืนอยู่หน้าห้อง กัดฟันแน่น“กวาดตรวจทั้งพื้นที่” เขาสั่งทีม “เช็กกล้องวงจรปิดทุกจุดในรัศมีห้าไมล์ ต้องมีใครเห็นอะไรบ้างแน่”“ชันสูตรอย่างละเอียดอีกครั้ง” มาร์คบอกเพื่อนร่วมงาน “ดูว่ามีเบาะแสใหม่ไหม และเร่งส่งดีเอ็นเอไปแล็บ ผมอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร”พูดจบ เขาก็รีบออกไปพร้อมกับทีมสามีของฉันแสดงความห่วงใยต่อศพนิรนามนี้ มากกว่าที่เคยมีให้ฉันซะอีกฉันนึกถึงเมื่อเดือนก่อน ตอนที่ฉันมอบสร้อยคอของพ่อให้เขา — สิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากครอบครัวของฉัน“มันปกป้องพ่อฉันมาสามสิบปี” ฉันบอกมาร์ค พลางคล้องมันให้เขา “ตอนนี้มันจะปกป้องคุณด้วย”ตอนนั้นเขายิ้มจริงๆ หนึ่งในรอยยิ้มแท้ๆ ที่หาได้ยาก ชั่วขณะหนึ่งฉันคิดว่าตัวเองเข้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status