บทที่ 2

หลังการประชุมที่สถานีตำรวจ ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ทุกคนเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อฟังรายงานผลชันสูตร

“เหยื่อถูกทรมานอย่างหนักก่อนเสียชีวิต” แพทย์ชันสูตรอธิบาย พลางคลิกดูภาพสยดสยองบนจอ “กระดูกหักหลายที่ และมีร่องรอยการทำร้ายอย่างเป็นขั้นตอน”

ด้วยสภาพร่างที่เละจนสยดสยอง การยืนยันตัวตนจากใบหน้าจึงเป็นไปไม่ได้

ตึกร้างแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ก่อเหตุหลัก ทำให้การสืบสวนซับซ้อนขึ้นอย่างมาก

มาร์คยืนอยู่หน้าห้อง กัดฟันแน่น

“กวาดตรวจทั้งพื้นที่” เขาสั่งทีม “เช็กกล้องวงจรปิดทุกจุดในรัศมีห้าไมล์ ต้องมีใครเห็นอะไรบ้างแน่”

“ชันสูตรอย่างละเอียดอีกครั้ง” มาร์คบอกเพื่อนร่วมงาน “ดูว่ามีเบาะแสใหม่ไหม และเร่งส่งดีเอ็นเอไปแล็บ ผมอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร”

พูดจบ เขาก็รีบออกไปพร้อมกับทีม

สามีของฉันแสดงความห่วงใยต่อศพนิรนามนี้ มากกว่าที่เคยมีให้ฉันซะอีก

ฉันนึกถึงเมื่อเดือนก่อน ตอนที่ฉันมอบสร้อยคอของพ่อให้เขา — สิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากครอบครัวของฉัน

“มันปกป้องพ่อฉันมาสามสิบปี” ฉันบอกมาร์ค พลางคล้องมันให้เขา “ตอนนี้มันจะปกป้องคุณด้วย”

ตอนนั้นเขายิ้มจริงๆ หนึ่งในรอยยิ้มแท้ๆ ที่หาได้ยาก ชั่วขณะหนึ่งฉันคิดว่าตัวเองเข้าถึงหัวใจของเขาได้แล้ว

แต่วันถัดมา เอ็มม่าก็มาหา

“โอ้ ของเก่าๆ นั่นเหรอ?” เธอหัวเราะเยาะ พลางจับมันเล่น “มันดูไม่แพงเลยนะ มาร์ค คุณควรได้อะไรที่ดีกว่านี้”

ก่อนที่ฉันจะห้าม เธอก็ปลดมันออกแล้วโยนลงถังขยะในครัว

ฉันตบเธออย่างแรง เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังลั่นในครัวของเรา

ปฏิกิริยาของมาร์ครวดเร็วและรุนแรง เขาคว้าแขนฉัน บิดมันไปด้านหลัง

“กล้าแตะต้องเอ็มม่าเหรอ?” เขาตะคอก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “เธอควรจะสำนึกที่เธยังยอมพูดกับคนแบบเธอ นังผู้หญิงไร้ค่า!”

เขาลากฉันไปที่ห้องใต้ดิน ผลักฉันตกบันได แล้วล็อกประตู

สองวันเต็ม ฉันนั่งอยู่ในความมืด ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ มีแค่เสียงหัวเราะของเอ็มม่าลอยลงมาจากด้านบน

ตอนนี้ ขณะที่เขาตรวจร่างของฉันด้วยมือที่อ่อนโยน เขาพึมพำเบาๆ “ช่างเป็นการตายที่น่าเศร้า สามีของเธอคงเจ็บปวดใจมาก”

ฉันอดยิ้มอย่างขมขื่นไม่ได้ สามีของฉันคงฉลองการตายของฉัน หรือไม่ก็แสร้งเศร้าเพื่อรักษาหน้า

มือที่ใส่ถุงมือของมาร์คลูบไปตามรอยแผลยาวบนหลังฉัน ยาวยี่สิบสามนิ้ว เป็นเนื้อแผลนูนจากไหล่ลงมาถึงสะโพก

แผลนั้น — ฉันได้มันมาตอนช่วยชีวิตเขาในอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อสองปีก่อน

เรากำลังขับรถกลับจากงานเลี้ยง เมื่อรถบรรทุกฝ่าไฟแดง ฉันเห็นมันก่อนที่เขาจะรู้ตัว

ฉันไม่ทันคิด แค่ลงมือ ปลดเข็มขัด ผลักเขาออกจากประตูฝั่งคนขับ แล้วรับแรงปะทะแทนเอง

แต่หลังจากฉันรักษาตัว เขาแทบไม่มองฉันเวลามีเซ็กส์ บอกว่าแผลนั้นทำให้เขารังเกียจ “ใส่เสื้อไม่ได้หรือไง” เขาสะบัดเสียง “ฉันไม่อยากเห็นของแบบนั้น”

เขาจะจำฉันได้ไหม ผ่านรอยแผลที่เขาเกลียดนักหนา

ฉันกลั้นลมหายใจ เฝ้ามองสีหน้าของเขาอย่างตั้งใจ

แต่เขาแค่พึมพำ “บาดแผลเก่า ไม่เกี่ยวกับคดีฆาตกรรม”

น้ำเสียงเย็นชาเป็นทางการ เป็นแค่อีกหนึ่งรายละเอียดในแฟ้มคดี

ทันใดนั้น ผู้ช่วยเขารเรียกขึ้น “คุณนักสืบ มีเศษกระดาษอยู่ในกระเพาะของเหยื่อ!”

มาร์คเบิกตากว้างเมื่อรับมา “มันถูกกรดในกระเพาะกัดจนเสียสภาพ ส่งไปแล็บนิติเวชเพื่อตรวจ”

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น — เสียงเรียกเข้าพิเศษของเอ็มม่า

มาร์คถอดถุงมือออก รีบออกไปที่โถงทางเดิน เสียงอ่อนลงทันที

“เอ็มม่า? มีอะไรหรือเปล่า ที่รัก ผมกำลังทำงานอยู่”

“การรักษาพรุ่งนี้เหรอ? แน่นอน ผมจะไป”

เสียงหวานของเอ็มม่าลอดออกมาจากสาย “ฉันรู้ว่าคุณยุ่งกับคดี ไม่เป็นไรถ้าคุณมาไม่ได้ และอย่าบังคับอลิซเรื่องบริจาคไต ฉันเข้าใจถ้าเธอไม่อยากช่วย”

“ผมไม่มีวันเลือกคดีแทนคุณ” มาร์คตอบอย่างอ่อนโยน “และไม่ต้องห่วงอลิซ ถ้าจำเป็นฉันจะมัดเธอแล้วลากไปโรงพยาบาลเอง เธอไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะช่วยชีวิตคุณหรือไม่”

“คุณใจดีเกินไป” เสียงเอ็มม่าหยดย้อยด้วยความเสแสร้ง “ได้ยินว่าเธออ้างว่าท้องเหรอ น่าสงสารจัง คงอยากได้ความสนใจมากเลยสิ”

“อลิซไม่ได้ท้อง” มาร์คกระแทกเสียง “เธอแค่พยายามเลี่ยงไม่ช่วยคุณ แต่ผมจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปได้”

เอ็มม่าถอนหายใจเบาๆ “ถึงอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วยนะ ฆาตกรยังลอยนวลอยู่ ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของทุกคน”

“ห่วงแค่ตัวคุณก็พอ ที่รัก ผมไม่สนใจว่าอลิซจะเป็นอะไร ตราบใดที่เธอยังไม่ตายก่อนจะให้ไตกับคุณ”

ความโหดร้ายอย่างไม่สนใจของเขาบิดหัวใจของฉันจนแหลกสลาย

พวกเขาคุยถึงชะตาของฉันอย่างเลือดเย็น โดยไม่รู้เลยว่าศพของฉันอยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่ก้าว และไม่รู้ด้วยว่าไตที่เอ็มม่าต้องการอย่างสิ้นหวังนั้น ถูกทำลายจนไม่อาจจะช่วยเธอได้อีก

การตายของฉันถูกวางแผนโดยเอ็มม่า แต่ความตาบอดของสามีฉันก็ทำให้มันเกิดขึ้นได้

ถ้าแค่เขารู้ความจริง — ว่าเอ็มม่าผู้เป็นที่รักของเขาเป็นคนจัดการฆ่าฉัน และรู้กว่าเขากำลังตรวจร่างของภรรยาตัวเอง

แต่ถึงเขาจะรู้ เขาจะสนใจไหม หรือจะโกรธแค่เพราะเอ็มม่าไม่อาจจะได้ไตของฉันอีกแล้ว