แชร์

บทที่ 6

ผู้เขียน: เจสสิก้า เอชเจ
มาร์คโซซัดโซเซเข้าไปในห้องเก็บศพ มือของเพื่อนร่วมงานที่คอยพยุงไว้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังยืนอยู่ได
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 7

    ในโถงทางเดินของโรงพยาบาล เสียงนินทาของพยาบาลลอยคลุ้งไปทั่วอากาศที่เย็นชาและว่างเปล่า“ได้ยินเรื่องอดีตภรรยาของนักสืบมาร์ตินไหม? คนที่พบศพในตึกร้างนั่นน่ะ”“ได้ข่าวว่าโดนผู้ชายที่คบชู้ด้วยฆ่าตาย นึกภาพออกไหมล่ะ”“นักสืบมาร์ตินคงช้ำใจมาก ดีที่ยังมีเอ็มม่าคอยอยู่ข้างๆ เขา”“ผู้หญิงอะไรจิตใจดีขนาดนี้ ทั้งที่เจอเรื่องดราม่าขนาดนี้ เธอยังต้องรักษาไตอยู่เลย”เอ็มม่านั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ดื่มด่ำกับความสงสารที่หลั่งไหลเข้ามา รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นทุกครั้งที่มีสายตาเป็นห่วงหรือคำปลอบใจเธอปรับสายน้ำเกลืออย่างชำนาญ ราวกับนักแสดงที่ฝึกบทนี้มานับไม่ถ้วนเธากำลังเฉลิมฉลองชัยชนะในคราบของความเศร้า สุขสมกับความตายของฉันภายใต้หน้ากากผู้โศกเศร้าแล้วจู่ๆ ตำรวจหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น เสียงฝีเท้าดังก้องเข้ามาใกล้ห้องของเอ็มม่า รอยยิ้มสมบูรณ์แบบของเธอหยุดชะงักทันทีหัวหน้าพยาบาลพยายามห้าม “ตรงนี้เป็นพื้นที่ผู้ป่วย—”“หลีกทางไป” ตำรวจคนหนึ่งสั่ง พร้อมแสดงตรา “พวกเรามีหมายจับ”“ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ” เอ็มม่าร้องเสียงสั่นตามบท “ฉันเป็นคนไข้รอปลูกถ่ายไตนะ! มาร์ค! คุณบอกพวกเขาสิ!”ซาร่าห์ยืนกอดอกอยู่ตรงป

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 6

    มาร์คโซซัดโซเซเข้าไปในห้องเก็บศพ มือของเพื่อนร่วมงานที่คอยพยุงไว้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังยืนอยู่ได้ใบหน้าของเขาซีดเผือด กลมกลืนกับผนังที่เย็นเยียบรอบตัวเมื่อมองร่างที่ถูกทารุณกรรมของฉัน เสียงขู่ต่ำๆ ก็หลุดออกจากลำคอ มันคือเสียงของชายผู้ซึ่งโลกทั้งใบเพิ่งพังทลายฉันมองเขาด้วยความสงสัย ทำไมเขาถึงดูเจ็บปวดขนาดนั้นความตายของฉันไม่ใช่สิ่งที่เขาแอบหวังไว้หรอกเหรอ ในเมื่อฉันคืออุปสรรคระหว่างเขากับเอ็มม่าผู้ล้ำค่าของเขามือของเขาลูบไล้แผลเป็นยาวบนหลังฉัน — แผลที่ได้จากการผลักเขาให้พ้นทางรถ มือของเขาสั่นเทา“อลิซ…” เสียงเขาแตกพร่าอัดแน่นด้วยน้ำตา “ทำไมมันถึงจบลงแบบนี้”“ตอนเราเพิ่งแต่งงานกัน เธออ่อนโยนและเปี่ยมรัก จำได้ไหมว่าเธอเคยต้มซุปให้ฉันกินตอนโรคกระเพาะกำเริบ เธอสาบานว่าจะดูแลฉันเสมอ และฉัน… ฉันก็สัญญาว่าจะดูแลเธอ”เขาปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ตรานักสืบบนหน้าอกสะท้อนแสงไฟแข็งกระด้างของห้องเก็บศพ“อะไรที่เปลี่ยนไป เป็นเพราะเอ็มม่า หรือเป็นเพราะฉัน” น้ำตาของเขาหยดลงบนผิวเย็นๆ ของฉัน “ฉันผลักเธอมาถึงจุดนี้หรือเปล่า”“ฉันคิด… คิดว่าการบริจาคไตจะไม่เสี่ยงกับชีวิตเธอ ฉันทนดูเอ็มม่าตายไม่

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 5

    ใบหน้าของมาร์คซีดเผือด เขาพยายามฝืนรักษาท่าที “มันต้องเป็นแค่เรื่องบังเอิญ อลิซคงกำลังหัวเราะเยาะเราอยู่ที่ไหนสักแห่งตอนนี้”“คุณกำลังสมรู้ร่วมคิดกับภรรยาผมอยู่หรือเปล่า การเล่นเกมกับตำรวจเป็นความผิดร้ายแรงนะครับ”ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขารับสายด้วยมือที่สั่นเทา “ผลแล็บเหรอ”เสียงเจ้าหน้าที่นิติเวชดูรีบร้อน “คุณนักสืบคะ เราได้ผลตรวจดีเอ็นเอของเหยื่อแล้ว”นักสืบรุ่นพี่ที่ดวงตาเป็นประกายพลางวางมือลงบนไหล่มาร์ค “กลับสถานีเถอะ เดี๋ยวทางนี้เราจัดการเอง”แต่มาร์คราวกับไม่ได้ยิน มือที่ใส่ถุงมือแตะคราบเลือดแห้งบนพื้น “เธอจะต้องเจ็บปวดแค่ไหน…”เจ้าหน้าที่รุ่นน้องบางคนเริ่มร้องไห้สะอื้นเงียบๆมาร์คเดินโซซัดโซเซกลับไปที่รถ สีหน้าว่างเปล่าเมื่อมองสีหน้าสับสนของเขา หัวใจฉันก็บีบรัดด้วยความเจ็บปวดตั้งแต่วันแต่งงานจนถึงวันที่ฉันตาย เขาไม่เคยเรียกฉันว่า “ที่รัก” หรือ “คนดี” เลยสักครั้ง ทั้งที่ใช้คำพวกนั้นกับเอ็มม่าอย่างง่ายดายที่สถานี เจ้าหน้าที่แล็บยื่นรายงานให้เขาด้วยแววตาสงสาร“เสียใจด้วยนะคะ คุณนักสืบ”รูม่านตามาร์คหดเล็กลงเมื่ออ่านรายงาน เขามองชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังจากเงียบง

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 4

    ครั้งสุดท้ายที่ฉันหายตัวไป คือระหว่างทริปตั้งแคมป์กับเพื่อนๆ ของมาร์คเอ็มม่าเป็นคนชวนให้เราไปเก็บผลไม้ป่าด้วยกัน ไปแค่ผู้หญิงสองคน “มาสนิทกันเถอะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มแสนหวานเมื่อเราอยู่กันลึกเข้าไปในป่า ห่างไกลจากคนอื่น เธอกลับผลักฉันลงไปทางแม่น้ำแบบรวดเร็วฉันว่ายน้ำไม่เป็น เธอรู้ดี มาร์คเคยพูดเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารครั้งหนึ่ง และฉันก็เห็นประกายในดวงตาของเธอน้ำเย็นจัด มืดมิด ฉันดิ้นรนสุดแรง ปอดฉันแสบราวกับโดนไฟเผาไม่รู้ด้วยวิธีไหน ฉันก็คลานขึ้นฝั่งมาได้ แต่ข้อเท้าพลิกจากการดิ้นรนฉันเดินกะเผลกกลับไปที่แคมป์ ตัวเปียกปอนและสั่นเทา แต่กลับพบว่าทุกคนหายไปแล้วพวกเขาเก็บของและทิ้งฉันไว้ข้างหลังเมื่อฉันกลับถึงบ้านในอีกหลายชั่วโมงต่อมา มาร์ครออยู่ด้วยแววตาที่โกรธเกรี้ยว“เธอไปอยู่ที่ไหนมา” เขาตะคอก “เอ็มม่าบอกว่าเธอเดินหนีไปคนเดียว ชอบสร้างปัญหา ชอบทำเรื่องใหญ่โตอยู่เรื่อย!”ฉันไม่อาจจะแก้ตัวได้ ได้แต่เห็นรอยยิ้มลับๆ ที่เต็มไปด้วยชัยชนะของเอ็มม่าคืนนั้นซาร่าห์ช่วยทำแผลข้อเท้าให้ฉัน มือที่อ่อนโยนของเธอต่างจากคำพูดร้ายกาจของมาร์คอย่างสิ้นเชิง“เขารักเธอนะ” เธอพูดเบาๆ พลางทายาบนรอ

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 3

    หลังจากปลอบเอ็มม่าด้วยถ้อยคำหวานว่าจะไปหาเธอพรุ่งนี้ มาร์คก็ได้รับสายอีกสาย คราวกับนี้จากซาร่าห์ เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน“มาร์ค คุณติดต่ออลิซได้หรือยัง เธอมีนัดอัลตราซาวด์พรุ่งนี้เช้านะ” เสียงซาร่าห์สั่นด้วยความกังวลผ่านสายซาร่าห์เป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างฉันหลังจากแต่งงานกับมาร์ค แม้เธอจะเป็นเพื่อนของเขามาก่อน แต่เธอมองทะลุหน้ากากของเขาได้ความอบอุ่นแค่อย่างเดียวที่ฉันเคยได้รับในชีวิตแต่งงาน มาจากมิตรภาพของซาร่าห์มาร์คชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “อัลตราซาวด์? อัลตราซาวด์อะไร”เสียงซาร่าห์เปลี่ยนเป็นไม่อยากเชื่อ “การตรวจครรภ์ไง นัดไว้มาหลายสัปดาห์แล้ว อย่าบอกนะว่านายลืม…”“ฉันพยายามโทรหาเธอมาหลายวันแล้ว” ซาร่าห์พูดต่อ “เธอไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความเลย ฉันเริ่มเป็นห่วงจริงๆ”มาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “เป็นห่วง? เป็นห่วงเรื่องอะไร เรื่องโกหกเรื่องใหม่อีกเรื่องของเธองั้นเหรอ”เสียงซาร่าห์สั่นด้วยความไม่อยากเชื่อ “เธอเป็นภรรยานายนะมาร์ค เธออาจจะกำลังตั้งท้องลูกของนายอยู่ นายไม่สนใจเลยหรือไง”มาร์คตัดบทอย่างโมโห “ซาร่าห์ เธอเป็นเพื่อนฉันมาก่อน อย่าให้อลิซหลอกเธอด้วยคำโกหก

  • หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ   บทที่ 2

    หลังการประชุมที่สถานีตำรวจ ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ทุกคนเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อฟังรายงานผลชันสูตร“เหยื่อถูกทรมานอย่างหนักก่อนเสียชีวิต” แพทย์ชันสูตรอธิบาย พลางคลิกดูภาพสยดสยองบนจอ “กระดูกหักหลายที่ และมีร่องรอยการทำร้ายอย่างเป็นขั้นตอน”ด้วยสภาพร่างที่เละจนสยดสยอง การยืนยันตัวตนจากใบหน้าจึงเป็นไปไม่ได้ตึกร้างแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ก่อเหตุหลัก ทำให้การสืบสวนซับซ้อนขึ้นอย่างมากมาร์คยืนอยู่หน้าห้อง กัดฟันแน่น“กวาดตรวจทั้งพื้นที่” เขาสั่งทีม “เช็กกล้องวงจรปิดทุกจุดในรัศมีห้าไมล์ ต้องมีใครเห็นอะไรบ้างแน่”“ชันสูตรอย่างละเอียดอีกครั้ง” มาร์คบอกเพื่อนร่วมงาน “ดูว่ามีเบาะแสใหม่ไหม และเร่งส่งดีเอ็นเอไปแล็บ ผมอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร”พูดจบ เขาก็รีบออกไปพร้อมกับทีมสามีของฉันแสดงความห่วงใยต่อศพนิรนามนี้ มากกว่าที่เคยมีให้ฉันซะอีกฉันนึกถึงเมื่อเดือนก่อน ตอนที่ฉันมอบสร้อยคอของพ่อให้เขา — สิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากครอบครัวของฉัน“มันปกป้องพ่อฉันมาสามสิบปี” ฉันบอกมาร์ค พลางคล้องมันให้เขา “ตอนนี้มันจะปกป้องคุณด้วย”ตอนนั้นเขายิ้มจริงๆ หนึ่งในรอยยิ้มแท้ๆ ที่หาได้ยาก ชั่วขณะหนึ่งฉันคิดว่าตัวเองเข้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status