ตอนที่4

ร่างกายหนากำยำบนอาชาสีดำทะมึนแผ่กลิ่นอายสูงส่งควบม้านำหน้าขบวนกองทหารเล็กๆ ที่เดินทางร่วมขบวนไม่ถึงยี่สิบนาย แต่ทุกคนล้วนดูองอาจทั้งสิ้น บุรุษผู้ที่ดูน่าเกรงขามผู้นี้คือท่านแม่ทัพที่เถ้าแก่เนี่ยซือจี๋กล่าวถึง แท้จริงแล้วบุรุษผู้นี้เป็นถึงแม่ทัพทมิฬแห่งแคว้น และทหารที่ร่วมทางคือทหารในหน่วยพยัคฆ์ดำ แม่ทัพหยางหรง ที่เดินทางไปส่งมอบของสำคัญที่ฮ่องเต้แคว้นอู๋ได้มอบหมายให้ส่งให้ฮ่องเต้แคว้นจ้าวด้วยตัวเอง ซึ่งเมื่อภารกิจสำเร็จลุล่วงก็เดินทางกลับทันที และทุกครั้งที่เขามาทำภารกิจที่แคว้นจ้าวจะต้องหยุดพักที่เมืองหนานหยางแห่งนี้ เพื่อแวะมาเยี่ยมภรรยาของลูกน้องใต้บังคับบัญชาที่เสียชีวิตสละตัวเองปกป้องชาวเมือง 

โรงเตี๊ยมของซือจี๋ตอนนี้กำลังคึกคักนักทุกคนต่างยุ่งกันหมดเพราะวันนี้เป็นวันที่ท่านแม่ทัพและทหารจะเดินทางมาถึง

ท่านป้าซือจี๋ก็ได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หลินเฟยเพื่อเตรียมตัวเดินทาง เมื่อถึงวันเดินทางจะได้พร้อมเดินทางได้ทันที

หลินเฟยตอนนี้กลายเป็นคุณชายน้อยหน้าหวาน นั่งดูตนเองในกระจกแล้วนึกกังวลนักมองอย่างไรนางก็เหมือนสตรีไม่มีส่วนไหนคล้ายบุรุษสักนิดอย่างไรคงโดนจับได้แน่

"ท่านป้า ซิ่วอิง ข้าว่าข้าคงต้องอยู่แต่ในห้องนี้แล้วกระมัง หากออกไปเห็นทีคงถูกจับได้แน่" 

ข้างนอกนั่นคนของท่านเจ้าเมืองเต็มไปหมด หลายวันมานี้นางหลบอยู่แต่ในห้องไม่ย่างกลายออกไปไหนเลย

"เจ้าอย่าได้กังวลเฟยเอ๋อ" 

ท่านป้าว่าพลางหยิบตลับไม้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ

" นี่คือยางไม้ชนิดพิเศษของแคว้นจ้าว"

" เอามาทำไมหรือเจ้าคะ"

ซิ่วอิงถามขึ้นอย่างสงสัย หลินเฟยนางก็อยากรู้เช่นกัน

"ยางไม้นี้หายากมากและแพงมากด้วย เอาไว้ใช้สำหรับปลอมแปลงใบหน้า หากใช้ยางนี่แตะลงบนส่วนใด ส่วนนั้นก็จะเกิดเป็นผิวขรุขระดำด่างเหมือนเป็นแผลเป็น แม้ใช้น้ำก็ไม่สามารถหลุดออกได้" 

" แล้วมันล้างออกอย่างไรเล่าเจ้าคะ" 

หลินเฟยถามอย่างสนใจนัก

ป้าซือจี๋จึงหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กออกมา

" นี่คือน้ำยาสกัดพิเศษใช้ผสมน้ำแค่สี่ถึงห้าหยด แล้วเอามาล้างหน้า ยางไม้ก็จะหลุดออก"

" โอ้ ของดีนะนี่"

หลินเฟยลองหยิบมาดมๆ ดู ไร้กลิ่น

" แต่มันมีเพียงชุดนี้ชุดเดียวเท่านั้น เจ้าต้องใช้ให้มีประโยชน์ที่สุด ชุดหนึ่งใช้ได้เพียงสามครั้ง"

"แล้ว ตอนเดินทางคุณหนูไม่ต้องอาบน้ำหรือเจ้า"

เพี้ย! 

" นี่แน่ะ"

" ข้าเจ็บนะเจ้าคะเถ้าแก่"

" ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าล้างด้วยน้ำเปล่าไม่หลุด หากเจ้าทนความเหนียวเหนอะของยางนี่ได้เจ้าก็สามารถติดแค่ครั้งเดียวถึงจุดหมายปลายทาง"

" อยู่ได้นานถึงขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ"

จากหนานหยางสู่เมืองหลวงต้องให้เวลาเป็นเดือนเลยนะ

" ใช่ แต่ยิ่งติดนานมันจะยิ่งเหนียวเหนอะและคันนิดหน่อย หากเจ้าทนได้จะดีมาก"

เอ่ยพร้อมส่งยิ้มเป็นกำลังใจมาให้

" เอาก็เอาเจ้าค่ะ ข้าไม่มีทางเลือกแล้วหนิ"

" ถ้าอย่างนั้นก่อนจะถึงวันเดินทางเจ้าก็ทนอยู่ในห้องนี้ไปพลางๆ ก่อน เมื่อถึงวันเดินทางค่อยเอาออกมาใช้" 

" เจ้าค่ะ ท่านป้า"

" เดี๋ยวป้าไปดูด้านล่างเสียหน่อย ว่าเด็กๆ จัดเตรียมห้องพักไว้เรียบร้อยหรือไม่" 

ว่าแล้วก็ลุกเดินออกไป

" คุณหนูเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือว่าจะไม่ให้บ่าวติดตามไปด้วย"

ซิ่วอิงถามพลางทำหน้าเศร้า นางเป็นห่วงคุณหนูของนางนัก หากมีนางไปด้วยหากเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือกันได้

" ซิ่วอิง เจ้าอย่าได้ห่วงไปเลยข้าไม่เป็นอันใดไปง่ายๆ หรอก อุตส่าห์อยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ถือว่าข้าก็เก่งพอตัว หากข้าไปถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่แล้วจะรีบส่งข่าวมา และหากข้าได้ที่อยู่ที่แน่นอนจะรีบรับเจ้าไปอยู่ด้วยกันดีหรือไม่" 

ว่าพลางเดินเข้าไปสวมกอดซิ่วอิง ความจริงก็อยากให้ซิ่วอิงตามไปด้วย แต่หนทางข้างหน้านางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง นางไม่อยากพาซิ่วอิงไปเสี่ยงด้วย รอให้นางมีความมั่นคงกว่านี้ค่อยมารับซิ่วอิงไปอยู่ด้วยกัน ที่แล้วมาซิ่วอิงก็ลำบากเพราะนางมามาก