บทที่ 1.3

“กลับกันเถิดเจ้าคะ วันนี้นายหญิงดูแปลกไป”

“นั่นสินะ”

หลี่เหยาหนิงส่ายหน้ากับตัวเอง ก่อนวางมือลงบนอกของตน จังหวะการเต้นของหัวใจยังคงไม่กลับมาเป็นปกติ ความหวาดหวั่น ความตื่นเต้นยังคงอยู่ และสุดท้ายนางยังคงรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกสักครา

“ไปเถิด กลับบ้านกันได้แล้ว” กล่าวจบก็เดินนำเสี่ยวสุ่ยเข้าไปในตรอกเล็กๆ เดินทะลุผ่านไปยังถนนซึ่งตรงไปยังบ้านของนาง

ทั้งสองไม่รู้เลยว่าคล้อยหลังไม่นานนัก บุรุษหล่อเหลาบนชั้นสองโรงเตี๊ยมผู้นั้น กลับวิ่งออกมายังจุดที่เขามั่นใจว่าหญิงสาวยืนอยู่ ร่างสูงหมุนกายไปมา กวาดสายตามองหาหญิงสาวคุ้นตา ซึ่งเมื่อครู่เขามั่นใจว่านางกำลังยืนจ้องเขาอยู่

“ซีเฟิง เจ้าเป็นอะไรไป”

เซี่ยซีเฟิงไม่ตอบแต่กลับออกเดินไปบนถนน สายตาของเขามองหาเงาร่างคุ้นตานั้น ราวกับต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของอวิ๋นชาง ไม่อาจดึงเขาออกมาจากความร้อนรน

กระทั่งท่อนแขนถูกกระชากเอาไว้เพราะเขาเกือบจะเดินชนผู้อื่นเข้า “เซี่ยซีเฟิง! เจ้ามีสติหน่อย!”

เสียงตวาดของอวิ๋นชางทำให้ชายหนุ่มชะงัก “ชาง” เขากะพริบตามองสหายด้วยดวงตางุนงง

“เจ้าเป็นอะไรไป มองหาสิ่งใดอยู่หรือ”

“ข้า…ไม่รู้สิ” คิ้วเข้มขมวดมุ่น สายตาอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ

อวิ๋นชางขมวดคิ้วมองสหายก่อนจะลากอีกฝ่ายกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยม “เจ้าเห็นอะไร”

“เหมือนจะเห็นคนรู้จัก”

อวิ๋นชางเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายราวกับมองคนแปลกหน้า “นอกจากข้า เจ้ารู้จักผู้อื่นด้วยหรือ”

คำถามนั้นหาได้เกินจริงไม่ เพราะนอกจากอวิ๋นชางแล้วเขาหาได้ให้ความสำคัญกับผู้อื่นจนนับว่าเป็นคนรู้จักไม่

เซี่ยซีเฟิงแค่นยิ้ม “ช่างเถิด”

กล่าวจบก็เดินขึ้นไปยังชั้นสองเช่นเคย ปล่อยให้อวิ๋นชางมองด้วยสายตางุนงง เขาอดที่จะกวาดสายตาไปรอบๆ ทั้งนี้ก็เพื่อมองหา ‘คนรู้จัก’ ของเซี่ยซีเฟิง

แต่ถึงอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงหนัก นี่เป็นครั้งแรกที่เหยียบย่างเข้ามายังเมืองซ่างจิน ดังนั้นเขาและเซี่ยซีเฟิงจะรู้จักผู้ใดเล่า

เมื่อก้าวเข้าไปยังตรอกเล็กๆ ความรู้สึกแรกบอกเซี่ยซีเฟิงว่ามีบางอย่างผิดปกติ สายตาคมกวาดมองไปรอบกาย ก่อนจะหยุดลงยังกำแพงบ้านหลังเล็ก ฟังอวิ๋นชางสอบถามเกี่ยวกับสัญญาเช่าจากท่านป้าหูเขาก็ได้แต่ขมวดคิ้ว

ท่านป้าหูนับเป็นคนกว้างขวางไม่น้อย ไม่เพียงช่วยหาบ้านเช่าราคาสมน้ำสมเนื้อให้เขาและอวิ๋นชาง แต่ยังใจดีหางานให้ทำด้วยเช่นกัน

“ความจริงมีว่างสองหลัง สามห้องนอนกับสองห้องนอน แต่เมื่อวานบ้านที่มีสองห้องนอนเพิ่งจะมีคนย้ายเข้าไปอยู่ หลังนั้นอย่างไรเล่า” ท่านป้าหูชี้มือไปยังบ้านอีกหลัง

แม้บ้านหลังใหญ่กว่าแต่กลับทรุดโทรมกว่าอีกหลังเล็กน้อยทำให้ราคาถูกกว่า แต่ถึงอย่างนั้นอวิ๋นชางก็ดูจะพอใจ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สนใจหันไปมอง บ้านอีกหลังที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม

ผิดกับเซี่ยซีเฟิงที่ความรู้สึกไวเป็นพิเศษ นับจากเดินเข้ามายังตรอกเล็กๆ แห่งนี้ ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง ทำให้เขาไม่อาจวางใจ แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อกวาดสายตามองไปโดยรอบ กลับไม่พบผู้ใดในละแวกนั้นสักคน

“เหตุใดจึงไม่มีคนผ่านทางเลย ท่านมิใช่บอกหรอกหรือว่าตรอกนี้สามารถเดินทะลุไปยังถนนได้ถึงสองสาย” ชายหนุ่มเอ่ยถามทั้งยังจับจ้องท่านป้าหูอย่างพิจารณา

มองกำแพงสูงของคฤหาสน์หลังใหญ่ บ้านสองหลังที่ดูเล็กไปถนัดตา ให้ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากับคฤหาสน์หลังใหญ่ที่รายล้อมอยู่สักนิด สายตาคมกวาดมองไปยังที่ดินรกร้างถัดจากบ้านที่เขากำลังจะเช่า ดวงตาคมดุดันหรี่ลงอย่างครุ่นคิด

“เอาเถิดซีเฟิง เมืองซ่างจินแห่งนี้นับเป็นเมืองแห่งการค้าขาย มีบ้านเช่าราคาถูกทั้งยังไปมาสะดวกเช่นนี้นับว่าไม่ง่ายที่จะหาพบ” อวิ๋นชางอ่านทวนสัญญาการบ้าน จากนั้นก็จ่ายเงินให้ท่านป้าหูที่รีบรับไปโดยไม่หันไปสบตากับเซี่ยซีเฟิง

“หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน” ท่านป้าหูกล่าวจบก็รีบเผ่นแนบไปทันที

“ดูก็รู้ว่าผิดปกติ”

“แล้วอย่างไรเล่า” อวิ๋นชางยักไหล่ “มีเจ้าอยู่ด้วยข้าต้องกลัวด้วยหรือ”

เซี่ยซีเฟิงหันกลับไปมองสหายอย่างจนใจ “เจ้าจริงจังหน่อยได้หรือไม่ สัญญาเช่าถึงหนึ่งปีกลับไม่ตรวจสอบสักนิด”

“ทำไมหรือ เจ้ามองเห็นอะไร”

“ตั้งแต่เข้ามาในตรอกนี้ข้ารู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา”

“แล้ว…”

“ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย”

“แสดงว่าเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่มนุษย์หรือ”

คราวนี้อวิ๋นชางมองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง เซี่ยซีเฟิงมักมีประสาทสัมผัสอันรวดเร็วกับเรื่องเหล่านี้อย่างไม่น่าเชื่อ ดังนั้นเขาที่สนิทสนมกับอีกฝ่ายมานานจึงไม่สงสัยแม้แต่น้อย

“ช่างเถิด ทางเลือกมีไม่มาก เงินที่สะสมมาก็กำลังจะหมดแล้ว ได้งานที่สำนักคุ้มภัยตระกูลหวัง ไม่เพียงได้รับค่าจ้างสูง แต่ยังอยู่ใกล้ที่พักอีกด้วย”

อวิ๋นชางมองแผ่นหลังของเซี่ยซีเฟิงเดินเข้าไปในบ้าน เขาเองทำได้เพียงเดินตามเข้าไป “ขอโทษเจ้าด้วย”

“เรื่องอะไร” เซี่ยซีเฟิงหันกลับมาเลิกคิ้วมองสหายของตน

“ลำพังตัวเจ้าคนเดียวอาจไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้”

เสียงถอนหายใจดังขึ้น “จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกแล้วหรือ”

“เอาเถิดข้าไม่พูดแล้ว ไปดูว่าข้างในมีสิ่งใดขาดเหลือบ้าง” พูดจบก็เดินเข้าไปไม่เอ่ยถึงเรื่องดังกล่าวอีก

ความลับของเซี่ยซีเฟิงมีเพียงเขาที่ล่วงรู้ ความลับที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้อยากจะเอ่ยถึง เพราะเมื่อเอ่ยถึงทีไรตัวเขาเองมักจะรู้สึกผิด หากไม่ใช่เพราะต้องคอยดูแลเขา เซี่ยซีเฟิงไหนเลยจะมีสภาพเช่นนี้

หลายปีก่อนเมืองชิงหวงเกิดภัยแล้ง บิดาของอวิ๋นชางป่วยและสิ้นใจในเวลาอันสั้น มารดาของชายหนุ่มเล็งเห็นแล้วว่าไม่อาจรั้งอยู่ที่นั่นต่อไป นางจึงหอบหิ้วบุตรชายคนเดียวเดินทางข้ามหุบเขามายังเมืองจินเฉิง ระหว่างทางได้รับความช่วยเหลือจากบุรุษผู้หนึ่งซึ่งดูอย่างไรก็แปลกประหลาดที่สุด