บทที่ 1.2

“นายหญิง” เสี่ยวสุ่ยเดินเข้ามาพร้อมกับแพรพรรณงดงามถึงห้าพับ หลี่เหยาหนิงเลิกคิ้วมองเป็นเชิงถาม “ภูตบุปผาแวะมาเจ้าค่ะ พวกนางบอกว่าเป็นของขวัญให้ท่าน”

“งดงามเหลือเกิน งดงามเกินไป” หญิงสาวมุ่นคิ้วน้อยๆ

“ข้าน้อยบอกพวกนางแล้วเจ้าค่ะ แต่พวกนางบอกว่าท่านอยู่ที่นี่ต้องใช้เงิน มนุษย์เหล่านั้นช่างสงสัย ข้าเองก็เห็นด้วยดังนั้นจึงรับเอาไว้”

หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ “เช่นนั้นนำไปขายที่ร้านแพรพรรณ อย่างไรเสียพวกเราก็ต้องทำตัวให้เป็นปกติ ข้าอาจ…” นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนมองแพรพรรณจากภูตบุปผา “เช่นนั้นปักผ้าเป็นอย่างไร เรื่องนี้ข้าค่อนข้างถนัด”

“นายหญิง” เสี่ยวฉีเดินเข้ามาพร้อมกับตะกร้าผัก

“คราวนี้ได้อะไรมาอีกเล่า” หลี่เหยาหนิงหัวเราะออกมาเสียงเบา

นางชินเสียแล้วจึงไม่ได้ทักท้วงอะไร อย่างน้อยเหล่าภูตตัวน้อยๆ ที่ชอบหาของมากำนัลก็ยังรู้จักความพอดี พวกเขาสรรหาของที่นางจำเป็นต้องใช้จริงๆ ทั้งยังให้มาอย่างละน้อย เพียงเพื่อให้ได้ ‘บังเอิญ’ ผ่านมา

ในยามที่เดินทางเพียงลำพัง นางไม่เพียงได้รับการคุ้มครองเท่านั้น แต่หลี่เหยาหนิงยังได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากเหล่าวิญญาณ ที่สำคัญไปกว่านั้นบางครั้งนางถึงกับได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าที่

ไม่มีใครให้คำตอบได้ว่าหญิงสาวคือ มนุษย์ ภูตผีวิญญาณ ปีศาจ หรือแม้กระทั่งเทพเซียน

ที่นางตระหนักคือนับพันปีมานี้ แม้นางมีความรู้สึกเจ็บปวด รัก โลภ โกรธ หลง ดังเช่นมนุษย์ แต่นางกลับไม่มีวันแก่ ไม่ตาย และไม่อาจดับสูญ

‘ในเมื่อคนผู้นั้นให้รอ ท่านก็รอต่อไปเถิด’

นั่นคือประโยคที่เฮย-ไป๋อู๋ฉาง^[1]บอก หลังจากท่านเจ้าที่ทนคำรบเร้าของนางไม่ไหว จนร้อนไปถึงยมทูตทั้งสองต้องมาพบนาง

‘ข้าเป็นใครหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงไม่อาจตาย ไม่อาจดับสูญ’

นางถามเพราะครั้งหนึ่งนางเคยลองพยายามแล้ว ตอนที่นางหมดอาลัยตายอยาก เพราะรู้สึกเหมือนนางคือปีศาจที่ไม่เหมือนผู้ใด

‘ท่านจะได้คำตอบเมื่อคนผู้นั้นมาถึง’

นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้นางก็ยังไม่ได้คำตอบใด อีกทั้งไม่ว่าจะทำเช่นไรยมทูตทั้งสองก็ไม่มาปรากฏตัวให้นางเห็นอีกเลย

ความครึกครื้นของเมืองซ่างจิน ต่างจากเมืองก่อนที่หลี่เหยาหนิงไปเยือน นางกวาดสายตามองผู้คนมากมายที่เดินจับจ่ายของสดในตลาด เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ค้า รวมไปถึงเสียงตะโกนขายสินค้า ทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาก

“นายหญิง” เสี่ยวสุ่ยเดินกลับมาหลังจากนำผ้าแพรพรรณผืนหนึ่งเข้าไปขายในร้านซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน ใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจบางอย่าง

“อย่าโกรธอีกเลย”

“ความจริงผ้าผืนนั้นต้องได้ราคาสองเท่าที่ท่านเรียก”

“มากขนาดนั้นอาจโดนสงสัย ให้พวกเขาคิดว่าเราโง่งมแล้วไม่ติดใจอะไร ยังดีกว่าให้พวกเขาเกิดความละโมบแล้วคิดอยากครอบครองมากกว่าเดิม”

“แต่ข้าบอกไปแล้วว่าไม่มีอีก”

“ดีแล้ว”

“เช่นนั้นเรากลับกันดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ได้” หลี่เหยาหนิงลุกขึ้นยืน จากนั้นก็แย้มยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าของเสี่ยวสุ่ยที่ไม่ดีขึ้น “แวะซื้อซาลาเปาไส้ผักกลับไปด้วยดีหรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ”

“ยังมีขนมร้านนั้นด้วย”

“เจ้าค่ะ”

“หรือว่าจะกินเนื้อผัด”

เสี่ยวสุ่ยชะงักทันที จากนั้นก็หันขวับกลับไปมองผู้เป็นนายที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ท่านจะกินเนื้อหรือเจ้าคะ” เอ่ยถามเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ

“ข้าเพียงล้อเจ้าเล่น อย่าอารมณ์เสียอีกเลย”

เสี่ยวสุ่ยถอนหายใจก่อนมองใบหน้ายิ้มแย้มของหลี่เหยาหนิง นางรู้ว่าผู้เป็นนายไม่กินเนื้อสัตว์ทุกชนิด ดังนั้นจึงออกจะตกใจอยู่บ้างจริงๆ “เช่นนั้นซื้อซาลาเปากับขนมไปฝากอาฉีด้วยนะเจ้าคะ วันนี้ข้าได้ผักสดกับเต้าหู้มา ยังมีเห็ดหอมด้วย”

หลี่เหยาหนิงพยักหน้าก่อนเดินเคียงกันไปตามท้องถนน มองดูบรรยากาศของตลาดยามเช้า หญิงสาวรู้สึกรื่นรมย์ยิ่งนัก เมื่อเงยหน้ามองสองฟากฝั่งของท้องถนน ร้านค้าต่างๆ หอสุรา โรงเตี๊ยมหรือแม้กระทั่งเพิงขายอาหารเริ่มมีคนเข้าไปนั่งประปราย

“ที่นี่คึกคักยิ่ง”

“เจ้าค่ะ แต่เราสมควรกลับได้แล้ว”

เสี่ยวสุ่ยไม่ชอบใจเลยที่เห็นผู้คนเริ่มหันมาสนใจผู้เป็นนาย แม้หลี่เหยาหนิงไม่ได้งดงามราวล้ำเลิศ แต่ใบหน้านวลเนียนกลับเปล่งประกายดึงดูดผู้คน

ยิ่งบวกกับท่วงท่าการวางตัวที่ดูสุภาพอ่อนโยน นางก็ยิ่งทำให้ผู้ที่กวาดสายตาผ่านมา อดไม่ได้ที่จะรั้งสายตากลับ บรรยากาศที่ลอยวนอยู่รอบกายอรชร เป็นความอบอุ่น ความสบายตาสบายใจอย่างน่าประหลาด ทำให้ไม่ว่าผู้ใดก็อยากจะเข้าใกล้หญิงสาวให้มากขึ้นๆ

รอยยิ้มของหลี่เหยาหนิงกว้างขึ้น เมื่อสายตาคู่งามมองเห็นถังหูลู่ เสี่ยวสุ่ยอมยิ้มก่อนพยักหน้าแล้วพาหญิงสาวไปซื้อคนละไม้

“อร่อย” หลี่เหยาหนิงหัวเราะเสียงเบา

กัดไปได้คำหนึ่งก็ชะงัก เพราะในตอนที่เงยหน้าขึ้นนั้น เงาร่างของคนที่ยืนอยู่บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมดึงดูดสายตาของนางทันที ใบหน้าหล่อเหลาเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ในขณะที่หลี่เหยาหนิงไม่อาจละสายตาไปจากเขา

ร่างสูงอยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้มทั้งตัว ผมยาวถูกรวบมัดสูงขึ้นยึดเอาไว้ด้วยปิ่นเรียบๆ กระนั้นเขากลับน่ามองกว่าบุรุษใดๆ ที่กำลังยืนสนทนาอยู่รอบตัว

               ยืนจ้องอยู่นานเท่าไรหลี่เหยาหนิงไม่อาจรู้ กระทั่งดูเหมือนชายหนุ่มจะรู้ตัวว่าตกเป็นเป้าสายตาจึงก้มหน้าลง กวาดสายตาคมกริบมายังทิศทางที่นางยืนอยู่

               ความเจ็บปวดสายหนึ่งพุ่งเข้าจู่โจมลำคอ ลมหายใจของหญิงสาวเริ่มติดขัด ไม่อาจหายใจได้ดังเช่นคนปกติ นางอ้าปากสูดลมเข้าแต่ผลยังคงเป็นเช่นเดิม ใบหน้าดุดันน่าหวาดกลัว ทับซ้อนกับบุรุษซึ่งกำลังหันมามองนางช้าๆ

ถังหูลู่ในมือหล่นตุบลงบนพื้น หลี่เหยาหนิงสะท้านวาบรีบหมุนตัวไปอีกด้าน เสี่ยวสุ่ยมองหญิงสาวด้วยใบหน้างุนงง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองยังทิศทางที่ผู้เป็นนายยืนจ้องเมื่อครู่ นางก็ได้สบตากับดวงตาคมปลาบดุดันของชายหนุ่มร่างสูง ซึ่งกำลังขมวดคิ้วจ้องมองลงมาเช่นกัน

“นายหญิง”

“กลับบ้านเร็วเข้า” หัวใจของนางเต้นรัวจนน่าหวาดหวั่น แผ่นหลังเย็นวาบราวกับรับรู้ว่าบุรุษผู้นั้นยังคงจดจ้องมายังนาง

“เขา…ท่านรู้จักเขาหรือเจ้าคะ”

คำถามนั้นทำให้หลี่เหยาหนิงชะงัก นางกะพริบตามองภูตวารีด้วยความงุนงง พร้อมกับหมุนกายกลับไปเงยหน้าขึ้นมองยังจุดเดิม แต่บุรุษผู้นั้นกลับหายตัวไปแล้ว

“อา” น่าเสียดายยิ่ง

[1] ยมทูตขาวดำ