บทที่ : 2

บทที่ 2

หญิงสาวผิวขาวผ่อง หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก เดินเข้ามาคล้องแขนของชายหนุ่มสูงโปร่ง ริมฝีปากบางถูกระบายยิ้มออกมาให้กับชายหนุ่มทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างกัน

" ทำไมถึงพากันมายืนตรงนี้คะ? " เสียงหวานถามขึ้นด้วยความสงสัย

" พี่กำลังรอเราอยู่ไงครับ " ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มหวานให้กับคนรัก

" ไปกันได้แล้วมั้ง หวานกันจนมดจะขึ้นตัวฉันอยู่แล้ว " ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยขัดจังหวะหวานของเพื่อนสนิทขึ้น

" อื้ม...ไปสิ " พยักหน้าให้กับเพื่อนสนิท

" เอ๊ะ! คุณชลินก็มางานนี้ด้วยเหรอคะพี่ชรัน? " เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่เป็นอดีตคู่หมั้นของคนรัก เธอจึงเอ่ยถามคนรักขึ้น เพราะว่าตอนนี้เธอไม่อยากจะปะทะคารมกับอีกฝ่ายมากเท่าไรนัก

" แม่พี่คงจะเชิญมานะครับ ข้าวจ้าวอย่าไปสนใจเลยนะครับ "

" ใช่ครับข้าวจ้าว ข้าวจ้าวอย่าสนใจแม่นั่นเลยครับ ถ้าแม่นั่นมาหาเรื่องข้าวจ้าวล่ะก็พี่กับชรันจะจัดการให้เอง ข้าวจ้าวไม่ต้องเป็นกังวลอะไรทั้งนั้นนะครับ "

" ขอบคุณค่ะพี่การันต์ "

เดินไม่กี่ก้าวทั้งสามคนก็เดินมาถึงครอบครัวของชลินและครอบครัวของชรัน

" สวัสดีครับคุณน้า สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่ " ชรันยกมือขึ้นไหว้บุพการีของตนและเพื่อนสนิทของผู้เป็นแม่

" สวัสดีครับคุณน้า " ตามมาด้วยการันต์ที่ยกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่อย่างผู้ที่ถูกอบรมสั่งสอนมาดี

" สวัสดีค่ะคุณน้า สวัสดีค่ะคุณชลิน " ข้าวจ้าวยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันมาสวัสดีหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างครอบครัวของคนรักอย่างชลิน

" สวัสดีค่ะเด็กๆ " มีนาหันมารับไหว้หนุ่มสาวด้วยรอยยิ้ม

" อื้ม...สวัสดี " ชัชวาลย์เอ่ยทักทายกลับเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทเท่านั้น

" สวัสดีค่ะ " นันทิชาทักทายหนุ่มสาวเฉียดเช่นเพื่อนสนิทของเธอ

" สวัสดีครับ " รณพีร์ทักทายกลับหนุ่มสาวด้วยรอยยิ้มบางๆ

" สวัสดีค่ะคุณข้าวจ้าว " ชลินทักทายหญิงสาวตรงหน้ากลับเพื่อรักษามารยาทที่ดีเอาไว้

" ไม่คิดว่าเธอจะมางานเปิดตัวรถรุ่นใหม่ด้วยนะชลิน " ชรันเอ่ยทักชลินขึ้น

" ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ดิฉันจะมางานนี้ไม่ได้นิคะ " ชลินเลือกที่จะใช้สรรพนามที่ห่างเหินต่อชายหนุ่มตรงหน้าที่ตอนนี้ได้กลายมาเป็นอดีตคู่หมั้นของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงอีกคนจะจ้องมองเธออย่างไม่ชอบใจก็ตามรวมถึงเพื่อนสนิทของเขาด้วย

" แม่มีนาพ่อชัชค่ะ ตอนนี้ชลินก็ได้เห็นรถของชลินแล้ว ถ้าอย่างนั้นชลินขอตัวกลับเลยแล้วกันนะคะ " ชลินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ใครๆก็ยากที่จะได้เห็น 

" ได้จ๊ะ เดี๋ยวแม่มีนาจะให้คนนำรถไปส่งให้หนูชลินช่วงเย็นนะจ๊ะ "

" ค่ะ ชลินลานะคะ " ชลินยกมือไหว้ลามีนาและชัชวาลย์อย่างนอบน้อม

" จ๊ะหนูชลิน "

" โชคดีหนูชลิน " ชัชวาลย์ยกยิ้มให้กับชลินอย่างเอ็นดู

" ฉันกลับก่อนนะมีนา ดิฉันกลับก่อนนะคะคุณชัชวาลย์ "

" ผมกลับก่อนนะครับคุณมีนาคุณชัชวาลย์ "

" โชคดีครับคุณรณพีร์คุณนันทิชา "

" ค่ะ...เดินทางกลับกันอย่างปลอดภัยนะนัน นะคะคุณรณพีร์ "

" น้ากลับก่อนนะคะเด็กๆ " นันทิชาหันมาลาหนุ่มสาว

" เดินทางปลอดภัยครับคุณน้า " ชรัน

" ลาค่ะ " ข้าวจ้าว

" ลาครับคุณน้า " การันต์

จากนั้นชลินและครอบครัวจึงพากันเดินออกมาจากโชว์รูมรถของครอบครัวของชรันผู้ที่ได้รับบทพระเอกผู้แสนดีของนิยายเรื่องนี้

ชลินขอให้คนขับรถมาส่งเธออยู่ที่ห้างสรรพสินค้าจากนั้นค่อยไปส่งพ่อแม่ของเธอ เธอใช้เวลาเดินเล่นในห้างสรรพสินค้านานพอสมควร จบท้ายด้วยการมาเลือกนิยายเพื่อนำไปอ่านแก้เหงา

" เรื่องนี้ก็น่าสนุกแฮะ " เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมกับหย่อนนิยายลงในตะกร้าที่เธอถือ เธอเดินเลือกจนไม่ได้มองคนด้านหน้าจึงทำให้เธอชนเข้ากับคนคนนั้นอย่างจัง เธอรีบขอโทษขอโพยอีกฝ่ายจนไม่ได้มองหน้าของอีกฝ่ายเลยแต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ เธอถึงกับชะงักไปเลยทีเดียว

" หึ วันนี้มันเป็นวันซวยของฉันชัดๆ คนอะไรยิ่งไม่อยากเจอแต่ทำไมถึงได้เจอนักวะ " การันต์สยบกับตัวเองเบาๆ แต่กระนั้นก็ไม่อาจหลุดพ้นต่อประสาทรับฟังของชลินได้

" นี่! " ชลินกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าอีกคน แต่เธอกลับคิดขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ควรจะไปมีเรื่องกับคนแบบนี้ เธอจึงหยุดคำพูดเหล่านั้นลงฉับพลันก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกฝั่งของชั้นหนังสือแทน

" นี่เธอ! " เสียงทุ้มดังอยู่ข้างตัวเธอ ทำให้เธอต้องหันไปมองหน้าอีกคนโดยปริยาย

" คะ มีอะไรค่ะ? " พูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

" ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? " เอ่ยขึ้นเสียงเข้ม

" ฮะ? ขอโทษทีนะคะนี่นายบ้าหรือเปล่าที่นี่มันห้างสรรพสินค้านะ ใครต่อใครก็สามารถมาได้ปะ " ชลินขมวดคิ้วมุ่นให้กับอีกคนอย่างไม่สบอารมณ์

" เธอแน่ใจนะว่าเธอไม่ได้ตามพวกฉันมาน่ะ "

" อย่าประสาทได้ป้ะใครเขาตามพวกนายมากัน แล้วนายก็เลิกเดินตามฉันสักที มันน่ารำคาญเข้าใจมั้ย " พูดจบเธอก็เดินหนีอีกคนทันที 

" เดี๋ยวก่อน มานี้! " การันต์เดินเข้ามาดึงตัวของชลินมายังรถหรูของตน ก่อนจะทำการยัดเธอเข้าไปภายในรถคันหรู

" นี่นายจะทำอะไรนะการันต์?! " ชลินร้องขึ้นมาอย่างตกใจที่อีกคนทำอุอาจต่อเธออย่างนี้

" เงียบน่าชลิน เธอเองก็รู้ดีนี้ว่าเวลาที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมามันจะเป็นยังไง " น้ำเสียงดุดันดังขึ้นต่อคนนั่งข้างกาย พร้อมกับรถที่เคลื่อนตัวออกไปจากห้างสรรพสินค้า

" ไอ้บ้าการันต์ นายมันไอ้คนเฮงซวย! " ชลินตวาดขึ้นอย่างเคืองแค้นต่อชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย

รถหรูเคลื่อนตัวมายังคอนโดมิเนียมสุดหรูหรา การันต์ขับรถเข้ามาจอด ณ ที่จอดของตน ดับเครื่องเปิดประตูลงเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งคนนั่งประกบข้างแล้วดึงตัวของชลินให้ลงมาจากรถ จากนั้นก็ทำการปิดประตูรถลงพร้อมกับล็อกรถเอาไว้ ก่อนจะดึงหญิงสาวให้เดินตามเข้ามายังภายในคอนโดหรูที่ตนพักอาศัยอยู่ ณ ตอนนี้

" การันต์ปล่อยฉันนะ นายจะพาฉันมาที่นี่ทำไมในเมื่อนายเกลียดฉันขนาดนี้นายควรจะอยู่ให้ห่างจากฉันสิ ไอ้บ้า! " ชลินเอะอะโว้ยวายพยายามขืนตัวจากอีกฝ่าย แต่ทว่าเธอทำยังไงเธอก็ไม่สามารถหลุดจากมือคีมอย่างเขาได้เลย

" เงียบซะชลิน เธอคงไม่อยากให้ฉันหงุดหงิดโมโหโกรธเธอหรอกนะ " เสียงทุ้มถูกกดต่ำเพื่อหวังจะกดข่มหญิงสาวข้างกาย

ติ๋ง!

เสียงประตูลิฟต์ถูกเปิดออก การันต์ไม่รอช้ารีบดึงกระชากหญิงสาวให้เดินออกมาแบบติดๆ ตรงดิ่งมายังห้องของเขา การันต์ใช้คีย์การ์ดรูดไปบนแถบสแกนแล้วผลักประตูห้องออกกว้าง ดึงหญิงสาวให้เข้ามาภายในห้องจากนั้นจึงปิดประตูลงก่อนที่ประตูห้องจะทำการล็อกอัตโนมัติ

" โอ้ยปล่อยมือออกจากแขนของฉันซะที ฉันเจ็บแขน! " ชลินตะโกนใส่ชายหนุ่มอย่างเหลืออด จ้องเขม็งอย่างไม่เกรงกลัว

" หึ แค่นี้ก็ทำมาเป็นสำออย ทีเวลาเธอทำใส่ข้าวจ้าวล่ะทำไมเธอถึงไม่คิดบ้างว่าข้าวจ้าวจะเจ็บแค่ไหน ฮะ! " น้ำเสียงขุ่นเคืองถูกส่งมาให้กับหญิงสาวตรงหน้า

" แล้วมันจะอะไรกันหนักหนาเรื่องทุกอย่างมันก็ผ่านมาแล้วปะ นายจะมารื้อฟื้นหาตะเข็บอะไรตอนนี้ไม่ทราบฮะ " ชลินตอบกลับอย่างไม่ยอม

" ปากเก่งจริงนะชลิน! " กดเสียงต่ำใส่หญิงสาวพร้อมกับเดินเข้ามาประชิดตัวของเธอ

" แล้วนายจะเดินเข้ามาใกล้ฉันทำไมเล่าไอ้บ้าการันต์! " เธอผลักชายหนุ่มสูงกำยำให้ออกห่างจากตัวของเธอ แต่มันก็ไม่เป็นผลสักเท่าไหร่นัก

" จิ หงุดหงิดซะมัดหยุดขัดขืนสักทีสิวะชลิน! " การันต์รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อชลินเอาแต่ผลักและขันขืนตนไม่หยุด

" นายก็อย่าเข้ามาใกล้ฉันสิ! " จ้องตาเขม็ง

" เออ เธอก็หยุดดิ้นสักทีดิ แม่งโคตรหงุดหงิดเลยโว้ย " การันต์สยบออกมาอย่างหัวเสียพร้อมกับปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ

" ก็แค่นี้ปะไอ้บ้า "

" หยุดเรียกฉันว่าไอ้บ้าเสียทีชลิน ฉันไม่ได้บ้า "

" ใช่นายไม่ได้บ้าแต่ว่านายมันเป็นพวกหมาบ้าต่างหากล่ะ ชอบเห่าชอบกัดชาวบ้านเขาไปเรื่อย "

" นี่เธอกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นหมาบ้านะฮะ "

" หรือมันไม่จริง!? " ยกยิ้มยียวนให้กับชายหนุ่มตรงหน้า

" หึ ปากดี " เหยียดยิ้มออกมาให้กับหญิงสาวตรงหน้า จนเธอถึงกับขนลุกขนพอง

" ชิ! มีอะไรจะพูดก็รีบพูดออกมาสิฉันจะได้กลับบ้านสักที " ชลินขี้เกียจต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายจึงเอ่ยถามถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่ายแทน

" หึ ดีเข้าใจง่ายอย่างนี้สิดีฉันจะได้ไม่ต้องพูดมากให้เมื่อยปาก "

" ฮึ ถ้าอย่างนั้นก็ใช้เข็มเย็บปากของนายไว้สิจะได้ไม่ต้องพูดให้เมื่อยปากอีกต่อไป "

" หึ " ยกยิ้มขึ้นมุมปากพร้อมกับสายตาคมที่จ้องหญิงสาวเขม็ง

" เข้าเรื่องสักทีการันต์ขอร้อง " ชลินเอ่ยขึ้นอย่างเอือม

" ได้เพราะฉันเองก็ไม่อยากอยู่กับคนอย่างเธอนานเหมือนกัน "

" ..... "

" เธอไม่ได้เป็นคู่หมั้นคู่หมายกับชรันแล้ว ต่อจากนี้เธอก็เลิกยุ่งเลิกตามราวีชรันกับข้าวจ้าวเสียที ถ้าเธอไม่หยุดฉันคนนี้แหละที่จะเป็นคนจัดการกับเธอเอง "

" ใครเขาอยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับคนพันธุ์นั้นกัน " ชลินพึมพำกับตัวเอง แต่ทว่าการันต์กลับได้ยินมันเต็มสองรูหูของเขา จึงชักสีหน้าใส่หญิงสาวจนเธอถึงกับผงาด

" ฉันได้ยินนะชลิน " เสียงต่ำถูกเอ่ยขึ้นหลังจากที่หญิงสาวพูดจบ

" แล้ว? " ชลินเลิกคิ้วขึ้นถาม

" หึ "

" เออรู้แล้วน่า ฉันไม่ไปยุ่งกับคนของนายหรอกนะ แต่ถ้าเกิดว่าคนของนายมายุ่งกับฉันล่ะก็ฉันเองก็ไม่ปล่อยไว้เหมือนกัน "

" เค ดี๊ดดิ " ยื่นมือไปตรงหน้าของเธอ

" ดี๊ด " ชลินยื่นมือไปชนกับมือของการันต์เพื่อเป็นสัญลักษณ์คำสัตย์ต่อกันและกัน

ในเมื่อเขาไม่ให้เกียรติเธอก่อนทำไมเธอต้องให้เกียรติเขาด้วยล่ะ จริงไหม...

" ถ้ารู้เรื่องแล้วก็ไปส่งฉันข้างล่างด้วย "

" เรื่องอะไรมีขาเธอก็เดินลงไปเองดิ " พูดขึ้นอย่างยียวน

" การันต์! " ชลินเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจอีกฝ่าย แม่งทำไมนิสัยอย่างนี้ถึงได้เป็นพระรองได้กันนะ นิสัยเสียสุดๆ 

" ..... "

" การันต์ฉันออกไม่ได้ประตูมันล็อก นายไม่เห็นหรือไง "

" นั่นมันก็เรื่องของเธอ "

" การันต์! " ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ชลินจึงเดินออกมาอยู่ที่ระเบียงนอกห้องแทน ลมโชยพัดมาปะทะเข้าร่างกายของเธอทำให้ด้านในที่มันกำลังร้อนระอุกับมาเย็นลงอีกครั้ง ระเบียบของคอนโดหรูแห่งนี้ถูกติดกรงเหล็กเอาไว้อย่างแน่นหนากั้นคนตกลงไปยังด้านล่างแถมยังมีระบบป้องกันความปลอดภัยเป็นอย่างดีอีกด้วย เธอยืนอยู่อย่างนั้นอยู่สักพักก็มีร่างสูงกำยำมายืนอยู่เคียงข้าง เธอเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากจะถกเถียงกับอีกคนมากนัก เลยทำให้บริเวณที่เธอและเขายืนอยู่มีเพียงเสียงลมโบกพัดเท่านั้น...