บทที่ 9

“ข้าเองก็เคยได้ยินนะเจ้าคะ หลายคนบอกว่ามีคนเคยเห็นหน้าเขาไม่กี่คน เพราะคนที่เห็นต่างก็ถูกเขาฆ่าตายไปหมดแล้ว” เสี่ยวจี๋เอ๋อตัวสั่น ใบหน้าซีดลงด้วยความกลัวเช่นกัน

“น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ” ไป๋อวี้หลันตาโต

“เขามาที่นี่ด้วยหรือเปล่า จ้าววังผู้นั้น” เสี่ยวชุนกระซิบถาม

“ไม่รู้สิ ที่ข้ารู้ มีเพียงตอนนี้เหล่าชาวยุทธ์ทั้งหลายต่างก็พากันทยอยมาแล้ว หอมงคลมั่งมีต้องปิดเร็ว เพราะเถ้าแก่จะให้พวกเราทั้งหมดเข้าไปช่วยงานในหอมั่งมี” หลิวเจ้าเอ่ยอย่างตื่นเต้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาสนเพียงค่าจ้างงามๆ ที่โรงเตี๊ยมมั่งมีจะจ่ายเท่านั้น

โรงเตี๊ยมมั่งมีและหอมงคลมั่งมี ต่างก็เป็นกิจการของตระกูลลั่ว ดังนั้นจึงสามารถหยิบยืมคนงานของกันและกันได้ เหล่าคนงานเองก็ชอบ เพราะงานครั้งนี้โรงเตี๊ยมมั่งมีจ่ายค่าจ้างสูงเป็นสองเท่า

เมื่อซื้อขนมจากหอมงคลมั่งมีอย่างที่ต้องการแล้ว หญิงสาวทั้งสี่คนจึงเดินออกมาด้านนอก ผู้คนที่ยังคงเดินเข้าออกโรงเตี๊ยมมั่งมี ทำให้บนถนนด้านหน้าเบียดเสียดกันไม่น้อย

“เราไปทางนั้นได้หรือไม่ ทางนี้คนเยอะเหลือเกิน” ไป๋อวี้หลันหันไปมองถนนอีกฝั่ง เห็นไม่ค่อยจะมีคนจึงเอ่ยถาม

“ทางนั้นไม่ใช่ทางกลับคฤหาสน์นะเจ้าคะคุณหนู” เสี่ยวจี๋เอ๋อรั้งไป๋อวี้หลันเอาไว้ เมื่อเห็นนางออกเดินโดยไม่รอคำตอบ เสี่ยวจี๋เอ๋อรู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ทำไมไป๋อวี้หลันจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้

หลังจากที่ถูกทำร้ายกลับมา จากคนที่เงียบขรึมไม่ค่อยพูดจา กลับกลายมาเป็นคนร่าเริงขี้สงสัย ทั้งยังคุยเก่งขึ้นมาก

“แล้วเราอ้อมไปไม่ได้หรือ จะได้เดินเที่ยวไปด้วยไง” นั่นละประเด็นที่นางจะบอก

“ไม่ได้เจ้าค่ะ เราออกมานานมากไม่ได้ นายท่านกำชับแล้วว่าซื้อขนมเสร็จให้เราตรงกลับคฤหาสน์ มาเถอะเจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวจี๋เอ๋อเร่ง เพราะหากกลับช้าไม่ใช่คุณหนูทั้งสองจะโดนดุ แต่เป็นนางกับเสี่ยวชุนต่างหากที่จะโดนลงโทษ

“ระวัง!!!”

ในตอนที่ทั้งสี่กำลังออกเดินเสียงหนึ่งกลับดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุรุษที่กระโดดลงมาจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมมั่งมี

เสียงข้าวของตกแตกและเสียงคนกำลังต่อสู้กัน ทำเอาเหล่าชาวบ้านที่อยู่บนถนนต่างก็วิ่งหนีเอาตัวรอด ไป๋ซู่ซินโดนฝูงชนกลืนหายไป ระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังยืนงงอยู่ตรงนั้น

“คุณหนู!”

เสี่ยวชุนอุทานก่อนรีบวิ่งตามไป ทำให้ตอนนี้ไป๋อวี้หลันและเสี่ยวจี๋เอ๋อได้แต่ยืนมองไป

เสี่ยวจี๋เอ๋อยืนบังร่างเล็กของไป๋อวี้หลันเอาไว้อย่างปกป้อง เพราะชาวบ้านที่กำลังตกอกตกใจต่างก็วิ่งไปคนละทิศคนละทาง “กลับเข้าไปด้านในหอมงคลมั่งมีก่อนเถิดเจ้าค่ะคุณหนู แถวนี้อันตรายเกินไป”

เสี่ยวจี๋เอ๋อเดินถอยหลัง พยายามกันไป๋อวี้หลันเอาไว้ด้านหลังตน เพราะเหตุนี้เสี่ยวจี๋เอ๋อจึงโดนชนเสียเอง ร่างเล็กกระเด็นออกไปหลายก้าว

ระหว่างที่ไป๋อวี้หลันกำลังจะเดินเข้าไปพยุงเสี่ยวจี๋เอ๋อขึ้น กลับมีบุรุษผู้หนึ่งกระโดดลงมาจากระเบียงของโรงเตี๊ยมมั่งมี

“จางหยุนจงหยุดอยู่ตรงนั้นนะ!” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนตามมา

ไป๋อวี้หลันเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นเป็นจอมยุทธ์หญิงนาง เมื่อละสายตากลับมาก็ต้องเบิกตากว้าง บุรุษที่ชื่อจางหยุนจงกำลังวิ่งตรงเข้ามาทิศทางที่นางยืนอยู่ “ซวยแล้ว” หญิงสาวสบถเมื่อมองเห็นมีดบินเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“คุณหนู!!” เสียงเสี่ยวจี๋เอ๋อกรีดร้องดังลั่น

ด้วยความตกใจไป๋อวี้หลันจึงก้าวขาไม่ออก เพียงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง ทว่าก่อนที่มีดสั้นนั้นจะปักลงไปบนแขนที่บดบังใบหน้าอยู่นั้น ร่างเล็กกลับถูกรั้งให้หมุนตัวไปอีกด้านอย่างฉิวเฉียด

“โอ๊ย” เสียงไป๋อวี้หลันร้องออกมา แม้ว่ามีดสั้นเล่มนั้นจะไม่ได้ปักลงไปบนข้อมือซึ่งยกขึ้นมาปิดหน้า ทว่ามันก็กรีดลงไปบนข้อมือจนเกิดเป็นแผลยาว

“เจ้าไม่เป็นไรกระมัง” เสียงทุ้มดังขึ้น ตอนที่เด็กสาวกำลังมองบาดแผลที่ข้อมือด้วยความตกใจ

“นะ..นี่ นี่มันอะไรกัน” ไป๋อวี้หลันก้มลงมองแผลที่ข้อมือด้วยความตกใจ แผลนี้เหมือนกันกับแผลที่จิรวรรณเคยมี ทั้งลักษณะ ความยาว ความลึก ข้อมือก็เป็นข้างเดียวกัน

…ไป๋อวี้หลันน้อยคนนี้อายุสิบห้าปี เช่นกันกับตอนที่จิรวรรณได้รับบาดแผลเช่นนี้ “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” ไป๋อวี้หลันมองบาดแผล โดยไม่ได้สนใจว่าตอนนี้เลือดสดๆ กำลังไหลออกมาไม่หยุด

ผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งถูกแนบปิดลงไปบนปากแผล ทำให้ไป๋อวี้หลันรู้สึกตัวในที่สุด เด็กสาวเงยหน้ามองเจ้าของมือนั้นเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้

“ขอบคุณ...ทำไมเป็นคุณ” ไป๋อวี้หลันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

เขาสูงกว่านางมากทั้งยังยืนอยู่ใกล้จนชิด กระทั่งนางต้องเงยหน้าขึ้นจนคอตั้งบ่า จึงจะสามารถมองเห็นใบหน้าและดวงตาเย็นชาที่มีหน้ากากสีดำปกปิดอยู่

เสวียนหมิงเลิกคิ้วมองเด็กสาวตรงหน้า “เป็นเจ้าจริงดังคาด”

เมื่อครู่เขายืนดูถังหานเยวี่ยเข้าไปหลอกล่อจางหยุนจงอยู่ห่างๆ ตอนที่เด็กสาวสี่คนกำลังเดินเข้าไปด้านในหอมงคลมั่งมี เขาก็มองเห็นใบหน้าคุ้นเคยของเด็กสาวคนนี้

ตอนนั้นเขารู้สึกประหลาดใจ เพราะเด็กสาวคนนี้คล้ายกับหญิงสาวคนที่เขาเจอสองครั้งก่อน เพียงแต่นางเป็นหญิงสาวไม่ใช่เด็กสาว

…จะเป็นไปได้หรือว่าคนสองคนจะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันถึงเพียงนี้  

“คุณจำฉันได้ด้วยหรือ” ไป๋อวี้หลันเลิกคิ้วถามเขา ทั้งยังมองมือใหญ่ที่กำลังใช้ผ้าซับเลือดออกจากบาดแผลให้อย่างเบามือ ก่อนที่เขาจะโรยผงยาห้ามเลือดลงไป

“โอ้ย แสบ” ไป๋อวี้หลันรั้งมือกลับทันทีที่ผงยาสีขาวถูกบาดแผล ทว่ามือใหญ่ของเขากลับยึดเอาไว้แน่น

เสี่ยวจี๋เอ๋อเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ “คุณหนู เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ” ส่งเสียงถามผู้เป็นนาย แต่ใบหน้ากลับมองชายหนุ่มหวาดๆ

“เจ็บ” ไป๋อวี้หลันบุ้ยใบ้ไปยังมือตนที่ยังคงถูกมือใหญ่ครอบครองเอาไว้ “นี่” ไป๋อวี้หลันเรียกเขา

“ข้าไม่ได้ชื่อนี่” เสวียนหมิงยังคงก้มหน้าก้มตาทำแผลให้นางอย่างเบามือ