บทที่ 4.2 ไม่ใช่ความฝัน

บทที่ 4.2 ไม่ใช่ความฝัน

คิมหันต์ไปอยู่อเมริกามาสิบสามปี นอกจากจะเรียนแล้วก็ยังทำงานเป็นนายแบบเสื้อผ้าแฟชั่นควบคู่ไปด้วย ใช้ชีวิตค่อนข้างอิสระเพราะไม่ได้มีมารดาคอยตามคุม เรื่องเหล้าเรื่องผู้หญิงจึงมีไม่เคยขาดมือ เรียกได้ว่าเป็นเสือร้ายไม่สิ้นลายของจริง

เขาเหมือนสายลมของฤดูร้อนที่หาตัวจับไม่ได้

หลายคนลุ้นว่าผู้หญิงคนไหนกันนะจะจับสายลมคนนี้ได้อยู่หมัด

“สวัสดีค่ะพี่คิม”

หลังจากรอจังหวะอยู่นาน เมื่อสองแม่ลูกพากันเงียบและชายหนุ่มปรายตามามองหล่อนพอดี ณัฐนิชาจึงยกมือไหว้ หญิงสาวยังคงอ่อนน้อมถ่อมตนได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ทว่า...

ในสายตาของคิมหันต์กลับรู้สึกว่ามันคือการเสแสร้งแกล้งทำด้วยมีจุดประสงค์เสียมากกว่า

“ยังอยู่อีกเหรอ”

“ตาคิม ทำไมพูดกับน้องแบบนั้น ถ้าน้องไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหน นี่มันงานเลี้ยงต้อนรับแกกลับมานะ”

คุณนายจิตตาตีแขนลูกชายเบา ๆ พลางทำน้ำเสียงแกมดุ คนตัวเล็กไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรกับคำพูดของเขาทั้งสิ้นด้วยค่อนข้างชินเสียมากกว่า กลับมาเมืองไทยทีไรก็เจอตอกใส่หน้าด้วยคำพูดแบบนี้ทุกที

“คุณแม่ก็เอาแต่เข้าข้างเธอ ป่านนี้คนทั้งอำเภอคงคิดว่าผมคือลูกที่เก็บมาเลี้ยง ส่วนยัยปลาปักเป้าคือลูกแท้ ๆ”

“แน่ะ ยังจะมาแขวะน้องอีก แล้วเมื่อไหร่จะเลิกเรียกน้องด้วยชื่อน่าเกลียดแบบนั้น อีกอย่าง...ถ้าคนอื่นจะคิดว่าหนูนิชาคือลูกของแม่มันก็ไม่แปลกเลย เพราะสิบสามปีที่แกไปอยู่อเมริกา ก็มีแค่หนูนิชาคอยอยู่ดูแลแม่ไม่ใช่หรือ”

คนฟังหน้างอง้ำ เถียงกันเรื่องณัฐนิชาทีไร ก็จะวกเข้าประเด็นที่เขาไม่ได้อยู่ด้วยทุกที และแน่นอนว่าชายหนุ่มแพ้เสมอ

“รถพี่คิมจอดอยู่หน้าบ้านใช่ไหมคะ เดี๋ยวหนูไปยกกระเป๋าเก็บที่ห้องให้”

“อืม”

เขาตอบแค่นั้นก็โยนกุญแจรถส่งให้จนหญิงสาวเกือบรับไม่ทัน การกระทำนี้เรียกฝ่ามืออรหันต์จากมารดาไปหนึ่งที ยิ่งคุณนายจิตตาให้ท้ายณัฐนิชาเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเท่านั้น

“เดี๋ยวก่อน”

“คะ?”

หล่อนหันกลับมาหาอีกรอบขณะกำลังจะเดินไปทางหน้าบ้าน แต่ถูกคิมหันต์เรียกเอาไว้ สีหน้าเขาดูไม่เต็มใจจะสนทนากับเธอสักเท่าไหร่

“ขนมที่อยู่ตรงเบาะหน้า ฉันซื้อมาฝาก เอาลงมาด้วยล่ะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”

คนตัวเล็กส่งยิ้มหวานจนตาหยี เธอรีบเดินไปที่รถของเขาด้วยทั้งดีใจและมีความสุข ปากร้าย ๆ ของคิมหันต์คงเป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย ทว่าไม่เคยเลยสักครั้งที่หากอีกฝ่ายกลับมาแล้วจะไม่มีของติดไม้ติดมือมาฝากหล่อน

ความใจดีรูปแบบนี้คงมีแค่ณัฐนิชาล่ะมั้งที่เข้าถึง

หญิงสาวรีบกดรีโมตเปิดรถ เธอไม่ได้สนใจจะไปยกกระเป๋าของเขาก่อน แต่รีบเปิดประตูข้างคนขับเพื่อหยิบขนมของฝากของตนเองออกมา ขนมถ้วยฟูเจ้าดังจากกรุงเทพฯ อยู่ในมือหล่อนแล้ว

อีกนิดเดียวคงจะยิ้มไปจนถึงใบหู แม้จะดูไม่สนใจ ทว่าคิมหันต์ก็ยังจำได้...

ว่าขนมถ้วยฟูเป็นขนมโปรดของหล่อนตั้งแต่ยังเด็ก

ไม่รอช้ารีบแกะกล่องออกแล้วเอาเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มตุ่ยทั้งสองข้าง ความหวานนุ่มละมุนแทรกซึมไปทั่ว จนได้แต่ยิ้มอย่างมีความสุข ต่อให้ต้องน้ำหนักขึ้นมาเป็นสิบกิโลฯ เพราะกินแต่ขนมพวกนี้หล่อนก็ยอม ชิ้นแรกหมดไป ชิ้นต่อไปก็เข้ามาแทนที่ คนที่รู้จักของโปรดของอีกฝ่ายดีไม่ได้มีแค่ณัฐนิชาอย่างที่คุณนายจิตตาเข้าใจหรอก

“ไหนบอกจะมายกกระเป๋า เผลอเป็นไม่ได้เลยนะ ยัยปลาปักเป้าจอมตะกละ”

“แค่กๆ!”

หญิงสาวเกือบสำลัก คิมหันต์ที่เดินตามออกมาเพื่อช่วยหล่อนยกกระเป๋าตามคำสั่งของมารดาหรี่ตามอง ด้วยคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องแกะขนมกินในทันทีที่เห็น

“พี่คิม...”

หมับ!

“ยังไม่เลิกยัดของกินเข้าไปในปากทั้งสองข้างแบบนี้อีกเหรอ”

เขาเข้ามาใกล้แล้วบีบแก้มเธอเอาไว้ เจ้าของสายตาที่หญิงสาวหลงใหลมาตลอดหลายปีอยู่ตรงหน้าแล้วจริง ๆ

ไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไปแล้วสินะ...