บทที่ 5.1 ต้อนรับกลับบ้าน

บทที่ 5.1 ต้อนรับกลับบ้าน

“ให้ตายสิ บอกฉันทีว่านี่มันงานเลี้ยงต้อนรับหรือปาร์ตี้มั่วสุมของวัยรุ่นกันแน่”

คุณนายจิตตาถึงกับยกมือกุมขมับเมื่องานเลี้ยงที่อุตส่าห์เตรียมเอาไว้อย่างดี ตอนนี้เต็มไปด้วยหนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกับคิมหันต์ทั้งชายและหญิง เป็นเพื่อน ๆ ที่ชายหนุ่มเชิญให้มาร่วมงานด้วยกัน

มีการเปิดเพลงแดนซ์กระจายกันอยู่ในสวน น้ำผลไม้อันแสนจะมีประโยชน์ถูกเปลี่ยนเป็นเหล้าเบียร์ มีแต่ผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยเหมือนคนแก้ผ้าเดินผ่านหน้าไปมานับไม่ถ้วน วัฒนธรรมฝรั่งที่คิมหันต์คุ้นชินยังคงแปลกเกินไปที่ผู้เป็นแม่จะรับไหว ณัฐนิชาต้องคอยประคองคุณนายไว้ตลอดเวลา

“คุณป้ากลับเข้าไปพักในบ้านดีไหมคะ งานเลี้ยงตรงนี้ปล่อยให้พี่คิมดูแลเถอะค่ะ”

“ป้าอยากจะบ้าตาย สิบสามปีที่อเมริกาเขาไปเอาอะไรมาใส่หัวนอกจากความรู้กันแน่”

คุณนายจิตตาได้แต่ส่ายหน้าระอา มองดูลูกชายที่กำลังเต้นอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งจนแทบจะสิงร่างกันอยู่รอมร่อ

“เข้าบ้านเถอะค่ะ”

“นั่นสิ ป้าควรเข้าบ้านไปนอนพัก ขืนยืนดูต่อไปคงได้หัวใจวายก่อนพอดี”

หญิงสาวประคองจิตตาเข้าไปในบ้านจนถึงห้องนอน เสียงเพลงจากในสวนดังมาถึงที่นี่ เธอเลยเดินไปเปิดบทพระสวดจากเครื่องเสียงให้มารดาของเขาฟังแทน

“คุณป้าฟังพระเทศน์ก่อนนอนดีกว่านะคะ หรือจะนั่งสวดมนต์ก่อนนอนไปด้วยดี เดี๋ยวหนูสวดเป็นเพื่อนค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก หนูนิชาลงไปสนุกกับพี่เขาเถอะ ป้าสวดมนต์คนเดียวได้ เดี๋ยวนอนฟังพระเทศน์ไปเรื่อย ๆ ก็หลับเอง ไม่ต้องเป็นห่วงป้านะ”

“แต่ว่า...”

ณัฐนิชาลังเล เธอเป็นห่วงเพราะดูท่าทางของจิตตาจะเหนื่อย ๆ ชอบกล อาจเพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มเหมือนเปิดให้คนทั้งตำบลฟังนี้ก็เป็นได้

“ไปเถอะจ้ะ ไปสนุกตามประสาวัยรุ่นบ้าง ป้าอยู่ได้ แต่ถ้าหนูไม่ไป เดี๋ยวป้าจะพากลับลงไปหาตาคิมเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปก็ได้ คุณป้าไม่ต้องลงไปหรอกนะคะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเปล่า ๆ”

คนตัวเล็กยอมในที่สุด ถึงคุณนายจิตตาจะใจดีมีเมตตาแค่ไหน แต่บทจะดื้อหรือเอาแต่ใจก็ไม่แพ้ใครเหมือนกัน บางทีนิสัยของคิมหันต์ก็คงได้มาจากแม่ตนเองนั่นแหละ

หญิงสาวกลับลงมาที่ชั้นล่าง เธอเดินเงอะ ๆ งะ ๆ ไม่กล้าเข้าไปในงานเพราะไม่รู้จักใครเลยสักคนเดียวนอกจากคิมหันต์ หากแต่อีกฝ่ายกำลังสนุกสนานอยู่กับผู้หญิงแต่ตัวเปรี้ยวจี๊ดและทันสมัยคนหนึ่ง ต่างจากเธอที่ปิดมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนคนจะไปวัดทำบุญ

“โอ๊ะ สาวน้อยที่ไหนมาหลบอยู่ตรงนี้เนี่ย คิมหันต์ คนนี้ใครน่ะ น้องสาวคุณเหรอ”

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ท่าทางกำลังเมาเต็มสูบและเพิ่งออกมาจากห้องน้ำในบ้านพอดีเห็นหล่อนเข้า เลยตรงเข้ามาถือวิสาสะจับแขนลากออกไปอยู่ในวงท่ามกลางผู้คน ทุกสายตาจึงหันมาที่เธอเป็นตาเดียว

“สวยเสียด้วย นี่แกมีน้องสาวด้วยเหรอวะ ไม่เห็นบอกเพื่อนบอกฝูง”

“นั่นสิคะคิม ถ้ามีน้องสาวก็น่าจะแนะนำให้แพรวรู้จักสิ”

คนแรกน่าจะเป็นเพื่อนของเขาเพราะเธอเคยเห็นถ่ายรูปคู่กันลงในไอจีอยู่บ้าง ส่วนผู้หญิงคนหลังที่กำลังกอดก่ายชายหนุ่มอย่างนัวเนียนั้น...

ตีลังกามองจากดาวอังคารยังรู้ว่าคงไม่ใช่แค่เพื่อน

“เธอชื่อนิชา เป็นเด็กที่แม่ผมรับอุปการะไว้”

“สวัสดีค่ะ”

ณัฐนิชายกมือไหว้เพื่อนของเขาทุกคนอย่างนอบน้อม ในใจรู้สึกพะอืดพะอมเพราะกลิ่นเหล้าจากตัวคนอื่น ๆ ค่อนข้างแรงสำหรับหญิงสาวที่ดื่มไม่เป็น

“ออกมาทำไม ทำไมไม่ไปอยู่ดูแลคุณแม่”

“หนูพาคุณป้าเข้านอนแล้วค่ะ คุณป้าบอกให้ออกมา ก็เลย...”

ณัฐนิชาไม่รู้จะบอกอย่างไรต่อ เธอประหม่ากับสายตาของเพื่อน ๆ เขาที่เอาแต่จ้องไม่เลิก

“น่า ๆ ไหน ๆ น้องเขาก็ออกมาแล้ว ให้มาสนุกด้วยกันดีกว่า ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อเมษา เรียกพี่เมษก็ได้ เป็นเพื่อนสมัยเรียนไฮสกูลกับไอ้คิม”

“ค่ะ พี่เมษ”

เธอยอมเรียกตามที่เขาบอก พยายามจะสะบัดตัวออกห่างเพราะเมษากำลังเมาเลยค่อนข้างรุ่มร่ามใส่หล่อนไม่น้อย เขาเข้ามากอดคอทำเหมือนสนิทสนมและยื่นหน้าเข้ามาใกล้