บทที่ 1 ประเทศไทย

บทที่ 1 ประเทศไทย

"Oh! Thailand so hot" (โอ้! ประเทศไทยร้อนมาก) ทันทีที่เจนนิสลงจากเครื่องเท้าเหยียบพื้นแผ่นดินประเทศไทยเธอก็ต้องอุทานออกมาให้กับสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวมากๆ

"ช่วงซัมเมอร์ของเยอรมันที่ว่าร้อนมากก็ยังไม่ร้อนเท่านี้เลย อยากร้องไห้TT" เจนนิสที่อยู่ในชุดเสื้อคอเต่าสีขาวกางเกงยีนส์ขายาวรองเท้าบูทส้นเตี้ยสีดำ ที่แขนพาดด้วยเสื้อโค้ชขนเฟอร์ตัวใหญ่สีครีม แทบอยากจะบินกลับประเทศบ้านเกิดตัวเองทันที ที่เธอต้องบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาประเทศไทยเพราะเป็นคำสั่งเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อและแม่ บอกว่าอยากให้ฉันมาเรียนที่นี้ และยังบอกอีกว่าจะให้มาอยู่ในความดูแลของคุณเรย์เดนซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของคุณน้าไลลาเพื่อนคุณแม่ ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากให้ฉันมาที่นี้นัก เป็นครั้งแรกของฉันเลยที่ได้มาประเทศไทย อยากจะร้องไห้อีกครั้งเพราะไม่รู้จักใครสักคน มีเพียงรูปถ่ายคุณเรย์เดนที่คุณน้าไลลาส่งให้ดู ไม่รู้ว่าคิดยังไงถึงส่งให้ฉันมาอยู่กับผู้ชายแบบนี้

"ไหนคุณแม่บอกว่าเดี๋ยวคุณเรย์เดนจะมารับที่สนามบินไง ไม่เห็นมีใครเลย ฉันรอนานแล้วนะ ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว" คนตัวเล็กได้แต่บ่นพึมพำ เธอจึงตัดสินใจเดินออกมาจากสนามบิน เพื่อจะนั่งเเท็กซี่ไปร้านอาหารเองเพราะทนความหิวไม่ไหวแล้ว ค่อยตามหาคุณเรย์เดนทีหลังแล้วกัน ถึงเธอจะโตที่ต่างประเทศ ทว่าเธอก็สามารถพูดภาษาไทยได้เพราะว่าแม่ของเธอเป็นคนไทย แต่ก็ไม่ได้เก่งเท่ากับเจ้าของภาษา

ปึก!

"อ๊ะ!"

ทว่าเจนนิสมัวแต่ก้มหน้าดูโทรศัทพ์ทำให้เธอไม่ทันระวัง เดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งเข้า จนทำให้โทรศัพท์เธอตกแตก

"ขอโทษนะคะเจนนิสไม่ทันได้มอง ขอโทษจริงๆค่ะ"เจนนิสพูดขอโทษพร้อมกับก้มลงไปเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก่อนจะก้มศรีษะให้คนตรงหน้ารัวๆจนไม่ทันได้มองว่าเขาคือใคร แต่แอ๊ะทำไมไม่มีเสียงตอบกลับ หรือว่าเขาจะฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่อง

"Excuse me" (ขอโทษค่ะ)

"เธอใช่ไหม...ลูกสาวคุณจินตนา"

อ้าว...เขาก็พูดไทยได้นิ แล้วทำไมไม่พูดเนี่ย ปล่อยให้ฉันก้มหัวให้ตั้งนาน พอเจนนิสเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเธอก็รู้สึกคุ้นๆหน้าเขาขึ้นมาทันที เขาเหมือนกับคนในรูปที่คุณน้าไลลาส่งให้ดู หรือว่านี่จะเป็นคุณเรย์เดน

"ใช่คุณเรย์เดนเหรือเปล่าคะ" แต่แอ๊ะหรือว่าฉันต้องเรียกพี่ เพราะคุณแม่บอกว่าคุณเรย์เดนอายุห่างกับฉันเยอะมากๆ 

"เออ...พี่เรย์เดน สวัสดีค่ะ" เจนนิสยกมือไหว้อย่างนอบน้อมตามทำธรรมเนียมของประเทศไทย

คนตัวสูงขมวดคิ้วยุ่งเมื่อได้ยินสรรพนามใหม่ที่เธอเรียกเขา

"ใครพี่เธอ...ฉันไม่เคยมีน้องสาว"

อ้าว...ก็เห็นว่าอายุเยอะกว่าไงก็เลยเรียกพี่ อิตาบ้านี่ทำไมพูดจาตรงข้ามกับหน้าตาแบบนี้เนี่ย น่าเสียดายความหล่อจริงๆพระเจ้าไม่น่าให้มาเยอะขนาดนี้เลย

"ละ...แล้วจะให้เจนนิสเรียกว่าอะไรคะ"

"อยากเรียกอะไรก็เรียก แต่อย่าปีนเกลียว เพราะฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ"

เอ้า...อารมณ์วัยทองเหรอ

"ถ้าอย่างนั้นเจนนิสขอเรียกว่า...พี่เรย์เดนนะคะ"

เขาไม่ตอบอะไรนอกจากเดินออกไปจากตรงนี้ ฉันเลยรีบสาวเท้าเดินตาม แต่คนอะไรเดินเร็วชะมัด ฉันเลยต้องเปลี่ยนเป็นวิ่งเเทนถึงจะตามทันเขา

"รอเจนนิสด้วยค่ะ" อากาศก็ร้อน แถมยังต้องมาวิ่งอีก กระเป๋าก็เยอะ พูดได้เลยว่าเหนื่อยมาก ตอนนี้เม็ดเหงื่อผุดพลายเต็มกรอบใบหน้าฉันไปหมด

"แต่งตัวไม่เช็กดูสภาพอากาศประเทศไทยมาก่อนเหรอ"

"ก็อากาศทางบ้านเจนนิสไม่ได้ร้อนมากขนาดนี้นิคะ ก็เลยต้องแต่งตัวให้เข้ากับสภาพอากาศทางบ้าน"

เรย์เดนไม่ได้พูดอะไร นอกจากส่ายหัวด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย

"จะไปด้วยก็รีบเก็บของขึ้นรถ แค่นี้ก็เสียเวลาฉันมากพอแล้ว ฉันไม่ได้มีเวลามารับมาส่งใครขนาดนั้นนะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณแม่ขอร้อง จ้างให้ฉันก็ไม่มีทางมารับเด็กอย่างเธอ"

ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นคำสั่งของคุณพ่อและคุณแม่ จ้างให้เจนนิสก็ไม่มาประเทศไทยหรอก ถ้ามาแล้วจะเจอคนแบบพี่เรย์เดน คนอะไรเจอหน้าครั้งแรกก็ไม่ถูกชะตาเอาซะเลยแยกเขี้ยวใส่ฉันยังกับยักษ์ ทว่าฉันต้องใจเย็นทำดีกับเขาเข้าไว้เพราะฉันยังไม่คุ้นเคยกับทีนี้และไม่รู้จักใครด้วย แต่ถ้าฉันคุ้นเคยเมื่อไหร่ จะไม่แบกหน้ามาขอความช่วยเหลืออะไรเลย จะไปให้ไกลๆจากคนแบบเขา

...

สองชั่วโมงที่แล้ว

ครืดดดด~ ครืดดดด~

- MOM CALLING -

(Hi Darling) สวัสดีที่รัก

เรย์เดนพ่นลมหายใจออกมาหนักๆให้กับคำทักทายของผู้เป็นแม่ที่ชอบเรียกเขาแบบนี้อยู่เรื่อย

"สวัสดีครับคุณแม่สุดที่รัก โทรมาแบบนี้มีอะไรให้ลูกรับใช้ครับ"

(แหมมม ไม่ต้องมาประชดแม่เลยนะ)

"ใครจะไปกล้าประชดผู้มีพระคุณกันล่ะครับ"

(พอเลยๆแม่ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน แม่มีเรื่องอยากให้เรย์เดนช่วยหน่อย)

"อะไรครับ"

(ช่วยดูแลคุ้มกันลูกสาวเพื่อนแม่ให้หน่อย)

"ผมไม่ใช่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์นะครับ แม่มาขอผิดคนหรือเปล่า"

(เรย์เดนแม่ไม่เล่นนะ ครอบครัวของคุณจินตนาตกอยู่ในอันตราย เพราะมีคนตามฆ่า คนเลวคนนั้นมันอยากได้หนูเจนนิสไปเป็นเมียมาก ตามไล่ล่าไม่หยุดหย่อนจนตอนนี้ เพื่อความปลอดภัยของหนูเจนนิสเเม่ก็เลยคุยกับทางครอบครัวของคุณจินตนาว่าให้ส่งเจนนิสไปอยู่ประเทศไทย ขืนอยู่ที่นี้ต่อไปไม่รอดแน่ เพราะน้องยังอยู่ในวัยเรียน มันต้องตามไปดักจับตัวน้องเวลาที่น้องไปเรียนแน่นอน จะให้ไปประกบตลอดเวลาก็กลัวเจนนิสจะลำบากใจและสงสัย เรื่องนี้เจนนิสไม่รู้เพราะคุณจินตนาและพ่อของเขาไม่อยากบอกลูกสาวกลัวว่าเธอจะจิตตกและใช้ชีวิตลำบาก เรื่องความปลอดภัยของคุณเดรกและคุณจินตนาแดดดี๊กับแม่จะดูแลเอง ตอนนี้ให้ทั้งสองคนย้ายมาอยู่ที่อังกฤษแล้วหลังจากหนูเจนนิสบินไปประเทศไทย คงเดินทางใกล้จะถึงแล้ว แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะเรย์เดน น้องกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยเป็นธุระจัดการเรื่องเรียนให้น้องด้วยนะ เเม่เชื่อว่าถ้าหนูเจนนิสได้อยู่กับลูกจะต้องปลอดภัยแน่นอน)

"เรื่องนี้ผมว่าควรบอกเธอโดยตรงนะครับเธอจะได้ระวังตัวเองด้วย ผมก็ไม่สามารถตามประกบเธอได้ตลอดเวลาหรอกนะครับ"

(แม่รู้ว่าอำนาจของเรย์เดนทำได้ทุกอย่าง)

เรย์เดนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะเขาไม่ได้อยากจะมาดูแลใคร แล้วเด็กนั่นนิสัยใจคอเป็นยังไงก็ไม่รู้จะให้มาอยู่ด้วยกัน เวรกรรมอะไรว่ะเนี่ย

"ผมคงต้องช่วยสินะครับ" มาเฟียหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะเขารู้ดีว่าปฏิเสธผู้เป็นแม่ไม่ได้

(ตามนั้นนะครับลูกรัก อย่าทำอะไรไม่ดีกับน้องล่ะ อีกสองชั่วโมงอย่าลืมไปรับน้องที่สนามบินด้วยนะ เดี๋ยวแม่ส่งรูปน้องให้ดู)

"แล้วคนที่มันต้องการตัวเธอเป็นใครครับ ผมจะได้เช็กประวัติถูก"

(มาเฟียเยอรมัน เดี๋ยวแม่ส่งรูปให้ดู)

"ครับ"

(ถ้างั้นไว้เจอกันนะ Darling รักที่สุด)

"รักแม่ที่สุดเหมือนกันครับ สวัสดีครับ"

"นายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" เคนตะ มือขวาคนสนิทเอ่ยถาม เมื่อเห็นเจ้านายถอนหายใจอยู่บ่อยครั้ง

"มึงไปเช็กประวัติไอ้นี่ดิ" พูดจบเขาก็ส่งรูปให้เคนตะดู

"ได้ครับ"