บทที่ 2 ความโชคร้าย

บทที่ 2 ความโชคร้าย

ภายในรถที่เงียบสงัดทำเอาฉันนั่งตัวเกร็งไปหมด ถึงแม้ว่าพี่เรย์เดนจะนั่งอยู่นิ่งๆแต่รับรู้ได้ถึงรังสีความน่ากลัวบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจนขนลุก เขาเป็นคนปกติไหมนะทำไมฉันรับรู้ถึงพลังงานความน่ากลัวแปลกๆ เจนนิสจึงเบี่ยงตัวไปเกาะขอบประตูรถแทนสายตาเธอมองออกไปตามท้องถนนตลอดเวลาเพื่อหวังให้ตัวเองไม่ต้องคิดอะไร ประเทศไทยไม่เหมือนที่เยอรมันเลยแฮะ ตามข้างทางมีสายไฟระโยงระยางเต็มไปหมด 

กำลังมองทางเพลินๆเลย จู่ๆเสียงท้องฉันก็ร้องเสียงดังโครกคราก จนเขาหันมามอง ก็แหงละสิก็ฉันหิวตั้งแต่ลงมาจากเครื่องแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย พี่เรย์เดนจึงหันไปบอกกับคนขับรถ

"เคนตะแวะที่ห้างหน่อยนะ ฉันกลัวว่าจะมีเด็กแถวนี้หิวตายในรถฉัน"

"ครับนาย"

ชิ...เป็นคนยังไงเนี่ย พูดจาดีๆไม่เป็นหรือไงกัน ทว่าคนขับรถชื่อเคนตะเหรอ เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นป่ะเนี่ย เห็นหน้าไม่ชัดเลยแฮะ ไปห้างก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ด้วย เท้าเหยียบพื้นแผ่นดินประเทศไทยปุ๊ปซวยเลย ลางบอกเหตุหรือเปล่าเนี่ย เพราะเจอพี่เรย์เดนครั้งแรกข้าวของฉันก็พังเสียหายเลยหรือว่าพี่เขาจะคือความโชคร้ายของฉันTT

พอมาถึงห้างฉันก็ต้องเบิกตากว้าง เพราะว่าห้างใหญ่สุดๆไปเลย ไม่ใช่ว่าไม่เคยไปนะ ทว่าอะไรที่แปลกหูแปลกตามันน่าตื่นเต้นสุดๆเลยนะ แต่พอพี่เรย์เดนเห็นท่าทางของฉันเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ทำเหมือนชีวิตนี้ไม่เคยไปห้างไปได้" 

"ก็เจนนิสไม่เคยมาประเทศไทยนิคะ อะไรที่ดูแปลกตาจากที่ที่เคยอยู่มันก็น่าตื่นเต้นหมดละค่ะ"

"ไม่มีใครสอนเธอเหรอว่าเป็นเด็ก อย่าเถียงผู้ใหญ่"

ฉันถึงกลับเงียบกริบทันที แต่ฉันก็ไม่ได้เถียงนะ แค่อธิบายให้เขาเข้าใจ

"จะยืนบื้ออีกนานไหม หิวไม่ใช่เหรอ"

ชิ...คนนิสัยไม่ดี ฉันไม่ตอบอะไรได้แต่ทำหน้ามุ่ยเดินตามพี่เรย์เดนเข้าไปในห้าง

"พี่เรย์เดนคะ...คือว่าโทรศัพท์เจนนิสตกแตก พี่เรย์เดนพาเจนนิสไปซื้อใหม่หน่อยได้ไหมคะ" 

"กินข้าวเสร็จเดี๋ยวพาไปซื้อ วุ่นวายชิบหาย" เขาบ่นประโยคสุดท้ายด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

ทำไมเขาบ่นเก่งจังเลย อยู่กับเขาชีวิตฉันจะมีความสุขไหมเนี่ย อยากกลับบ้านแล้วอ่ะTT

หลังจากทานข้าวเสร็จ พี่เรย์เดนก็พาฉันมาซื้อโทรศัพท์ใหม่ ทว่าพี่เรย์เดนเหมือนคนแก่ขี้บ่น ขี้หงุดหงิดเลย เขาถอนหายใจเหมือนรำคาญฉันบ่อยมาก แต่จะให้ทำยังไงล่ะฉันก็ไม่ได้อยากมาอยู่ให้พี่เขารำคาญใจเหมือนกัน

WOW! เครื่องนี้สวยจังเลย ฉันมองโทรศัพท์เครื่องหรูด้วยความสนใจ พนักงานขายที่เห็นท่าทางของฉันก็รีบอธิบายโทรศัพท์รุ่นที่ฉันกำลังสนใจอยู่ทันที

"รุ่นนี้คือรุ่นใหม่ล่าสุดเลยนะคะ เพิ่งเข้ามาใหม่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเองค่ะ"

"ราคาเท่าไหร่คะ"

"หกหมื่นห้าค่ะ"

"ถ้างั้นเอาเครื่องนี้ค่ะ" ว่าจบฉันจึงเดินตามพนักงานไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน จังหวะที่ฉันกำลังดึงบัตรเครดิตออกจากกระเป๋าสตางค์ พี่เรย์เดนก็ยืนบัตรของเขาให้พนักงานซะก่อน แต่ฉันเหลือบไปเห็นพอดีว่ามันเป็นบัตรแบล็คการ์ด เขารวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ถึงคุณแม่ของฉันจะสนิทกับคุณน้าไลลา ทว่าฉันก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวของพี่เรย์เดนเลย เพราะฉันเพิ่งจะเจอและรู้จักกับคุณน้าไลลาเมื่อไม่นานนี้เอง

"ฉันเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องทำให้โทรศัพท์เธอพัง ฉันขอรับผิดชอบในส่วนของฉันก็แล้วกันนะ"

"ขอบคุณนะคะ" 

จะว่าไปแล้วคนที่ผิดคือฉันเองนะที่เดินไม่ดู แต่ถ้าพี่เรย์เดนอยากรับผิดชอบก็ไม่เป็นไร ฉันจะได้ประหยัดเงินด้วยตั้งหกหมื่นห้าแน่ะ สามารถซื้ออะไรได้อีกตั้งเยอะ

"จะซื้ออะไรอีกไหม ฉันไม่มาอีกแล้วนะ"

"เอ่อ...เจนนิสยังนึกไม่ออกคะ ว่าตัวเองขาดเหลืออะไร" ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกจริงๆนะ เพราะฉันเหนื่อยมากอยากพักแล้วTT

"ถ้างั้นก็กลับ ฉันมีงานต้องทำ ไม่ได้ว่างทั้งวี่ทั้งวัน พาเธอไปนั่นไปนี่หรอกนะ รีบทำตัวให้คุ้นชินกับที่นี่ซะ จะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้กับคนอื่น"

"ค่ะ" ฉันตอบกลับพี่เรย์เดนโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ นอกจากยอมรับสภาพว่าเป็นภาระให้พี่เขาจริงๆ 

"นายครับ มีเรื่องด่วนครับ" ว่าจบเคนตะก็ขยับเข้าไปคุยในระยะประชิดกับเจ้านายเพราะไม่อยากให้ใครได้ยินเรื่องสำคัญ

พี่เคนตะที่เป็นคนขับรถเหรอเนี่ย ได้เห็นหน้าชัดๆแล้ว หล่อมากเลยอ่ะ หล่อเทียบเท่าพี่เรย์เดนเลย พี่เขาเป็นคนขับรถจริงหรือเปล่าเนี่ย ถ้าทางไม่เหมือนคนขับรถเลยแฮะ

...

@เพนต์เฮาส์เรย์เดน

ทันทีที่รถเเล่นเข้ามาจอดภายในเพนต์เฮาท์หรูขนาดใหญ่ มันเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจสำหรับฉันมาก เพราะไม่เห็นมีคนอื่นเลย นอกจากชายฉกรรจ์ที่ท่าทางน่ากลัวอยู่เต็มเพนต์เฮาท์ไปหมดและมีอยู่ทุกจุดเลย ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องมีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เจนนิสมองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัยพร้อมกับเดินตามหลังมาเฟียหนุ่มเข้าไปข้างใน ทว่าเธอมัวแต่มองบริเวณรอบๆเพนต์เฮาท์ จึงทำให้เดินชนเข้ากับแผ่นหลังแกร่งของคนตรงหน้าโดยไม่ตั้งใจ

ปึก!

"อ๊ะ!"

"ขอโทษค่ะ เจนนิสไม่ได้ตั้งใจ" เจนนิสรีบยกมือไหว้ขอโทษมาเฟียหนุ่มด้วยท่าทางประหม่า

"ซุ่มซ่ามจริงๆ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายรอบที่ล้าน คนแบบนี้น่ะเหรอที่แม่เขาอยากให้มาดูแล น่ารำคาญชิบหาย ก่อนจะกดลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์ 

"ที่นี้ไม่มีใครมาพักเลยเหรอคะ เจนนิสไม่เห็นมีผู้คนพลุกพล่านเลย เห็นแต่ผู้ชายท่าทางน่ากลัวอยู่เต็มไปหมด" เจนนิสเอ่ยถามด้วยท่าทางใสซื่อ

"เธอพูดภาษาไทยได้ชัดขนาดนี้เลยเหรอ" มาเฟียหนุ่มไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอถาม กลับเป็นฝ่ายตั้งคำถามเอง

"ก็คุณแม่เจนนิสเป็นคนไทยนิคะ คุณแม่สอนภาษาไทยตั้งแต่เจนนิสเด็กๆ แต่คำไหนที่ยากๆเจนนิสก็ไม่รู้หรอกค่ะ"

"ถ้าเข้าใจคำว่าพลุกพล่าน ก็ไม่มีอะไรอยากสำหรับเธอแล้วแหละ" มาเฟียหนุ่มพูดด้วยท่าทางประชดประชัน

หน้าตาเขาก็ดูเป็นลูกครึ่งนิยังพูดไทยชัดเลย แล้วทำไมฉันจะพูดไทยชัดไม่ได้...ชิ

ติ้ง~

เสียงลิฟต์ดังขึ้นพอดี ทำให้ทั้งสองคนเลิกสนใจเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่

"พี่เรย์เดนยังไม่ตอบคำถามเจนนิสเลยนะคะ" เจนนิสที่เพิ่งนึกได้กับสิ่งที่เธอถามไป เธอจึงตะโกนตามหลังมาเฟียหนุ่มที่เดินนำไปก่อนหน้าแล้ว เจนนิสจึงรีบวิ่งสาวเท้าตาม

"พี่เรย์เดนคะ" เธอเอ่ยพูดด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ

"ฉันไม่จำเป็นต้องตามคำถามเด็กอย่างเธอ" ว่าจบเขาก็ปลดล็อครหัสผ่านประตูเข้าไปข้างใน

WOW! ข้างในเพ้นต์เฮ้าส์กว้างใหญ่ หรูหรามาก มีตั้งสองชั้นแน่ะ ห้องของฉันอยู่ตรงไหนเนี่ย อยากไปพักผ่อนนอนแช่น้ำเย็นๆแล้วอ่ะ เหนียวตัวจะแย่ แถมยังง่วงมากด้วย

"คืนนี้เธอนอนที่โซฟาตรงนั้นนะ" เรย์เดนพูดพร้อมกับชี้ไปที่โซฟากลางห้อง "พรุ่งนี้ก็ค่อยเข้าไปทำความสะอาดห้องของเธอเอง" ว่าจบเขาก็เดินขึ้นไปชั้นสองทันที ทิ้งให้เด็กสาวเว้งว้างกลางอากาศอยู่คนเดียว

เจนนิสถึงกับยืนหน้าเหวอ ความรู้สึกเธอตอนนี้เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้น ทำไมดับฝันฉันแบบนี้ล่ะ คนใจร้ายTT เพนท์เฮาส์หรูขนาดนี้ไม่มีแม่บ้านมาคอยทำความสะอาดหรือไงกัน แล้วฉันจะไปอาบน้ำที่ไหนเนี่ย 

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~

ยังไม่ทันที่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง เคนตะก็ผลักประตูเข้ามาซะก่อน ทำให้มาเฟียหนุ่มที่กำลังจะถอดกางเกงตวัดสายตาขึ้นมามองอย่างเบื่อหน่าย

"มึงช่วยมีมารยาทมากกว่านี้หน่อยได้ไหม อย่าเอานิสัยไอ้คิระมาใช้ให้มากนัก แค่ไอ้คิระคนเดียวกูก็ปวดหัวมากพอแล้ว" เมื่อมาเฟียหนุ่มเห็นการกระทำของเคนตะก็ด่ารวมไปถึงคิระ มือซ้ายของเขา ซึ่งเป็นพี่ชายฝาแฝดของเคนตะ ที่มักจะมีนิสัยไม่แตกต่างกันมากนัก โดยเฉพาะเรื่องมารยาท

"ขอโทษครับ แต่นายทำกับคุณเจนนิสแบบนั้นจะไม่เป็นการกลั่นแกล้งเธอเกินไปหน่อยเหรอครับ เธอดูเหนื่อยมากเลยนะครับ"

"เธอเป็นนายมึงเหรอ ถึงได้เห็นอกเห็นใจเธอขนาดนั้น" 

เคนตะไม่พูดอะไรออกมาอีก นอกจากคุยเรื่องธุระสำคัญที่เรย์เดนให้ไปสืบเกี่ยวกับมาเฟียเยอรมัน