บทที่ 1

ตอนที่ 1 ความหวังสุดท้าย

ลมหนาวพัดโชยเข้ามาในห้องขังใต้ดินอันมืดมิดและชื้นแฉะ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ คละคลุ้งในอากาศ ซูเยว่หลิงรู้สึกได้เพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปจนถึงกระดูก และความเจ็บปวดที่รุมเร้าจากบาดแผลทั่วร่าง นางอยู่ในชุดนักโทษสีหม่นที่ขาดวิ่น เนื้อผ้าหยาบกระด้างบาดผิวที่เคยอ่อนนุ่มของนาง ทว่าความเจ็บปวดทางกายทั้งหมดนั้น เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่อยู่ในอก

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นหน้าประตูห้องขัง แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างให้เห็นเงาร่างสูงสง่าที่คุ้นเคย หัวใจของซูเยว่หลิงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ความหวังริบหรี่สุดท้ายที่เหมือนเปลวเทียนในสายลม กลับลุกโชนขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ แต่นางก็ยังคงรักเขา... รักเขาจนยอมทำทุกอย่าง...ยอมเป็นหญิงแพศยาให้ผู้อื่นดูแคลน

เมื่อประตูถูกเปิดออก หลี่อี้เหริน ท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจและเย็นชา ก้าวเข้ามาในคุกใต้ดินอันสกปรกแห่งนี้ ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยอาภรณ์สีเข้มปักดิ้นทอง งดงามสง่าราวเทพเซียนที่ก้าวลงมาจากสวรรค์ ทว่าใบหน้าของเขาแข็งกระด้างราวกับสลักจากหินหยก ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชังยามที่มองมายังสตรีชั่วช้าที่กำลังจะถูกประหาร

“ท่านอ๋อง” ซูเยว่หลิงพยายามยันกายที่อ่อนแรงลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

หลี่อี้เหรินมองหญิงแพศยาด้วยสายตารังเกียจและชิงชัง “พรุ่งนี้ ยามอู่ คือเวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้กรรมที่เจ้าก่อไว้ทั้งหมด”

เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นหัวใจของซูเยว่หลิงจนแหลกละเอียด ความหวังที่ริบหรี่ดับวูบลงทันที นางหัวเราะเยาะตัวเองในใจ

นางช่างโง่เขลายิ่งนักมาถึงขนาดนี้แล้วยังคิดว่าเขาจะมาเพื่ออำลาหรือเห็นใจนางได้อีกหรือ?

น้ำตาอุ่นๆ ไหลลงอาบแก้ม ก่อนนางจะคุกเข่าลงบนพื้นดินที่เปียกชื้นอีกครั้ง “ท่านอ๋อง...ข้า...ข้าไม่ขอสิ่งใดแล้ว ขอเพียงอย่างเดียวเท่านั้น” นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความวิงวอน “ข้าขอ... ขอพบหน้าซินอิงเป็นครั้งสุดท้ายได้หรือไม่?”

หลี่ซินอิง บุตรสาวเพียงคนเดียวของพวกเขา ผู้ที่เกิดจากความผิดพลาดในคืนที่เขาเมามายเพียงแค่คืนเดียว บุตรสาวที่นางแทบไม่เคยสนใจไยดีเพราะมัวแต่หลงใหลในความรักที่ไม่มีวันได้มาของสามี ซินอิงถูกนางทิ้งให้อยู่ในความดูแลของสาวใช้ และถูกนางเมินเฉยเพราะบุตรสาวไม่สามารถช่วยเรียกร้องความสนใจจากสามีได้

‘นางเป็นมารดาที่เลวทรามที่สุดในใต้หล้า’ นางยอมรับความจริงข้อนี้ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

หลี่อี้เหรินขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเย็นชา

“ไม่ได้!” เขาตอบเสียงเฉียบขาด

ซูเยว่หลิงผงะไปเล็กน้อย “ทำไม? นางเป็นลูกของข้า! ข้าแค่ต้องการเจอหน้าบุตรสาวตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายไม่ได้หรือ!”

“เพราะเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นมารดาของนางอีกต่อไป” หลี่อี้เหรินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางเจ็บปวดถึงขั้วหัวใจ “และข้าไม่ต้องการให้ซินอิง... ต้องมาเห็นสภาพอันน่าสมเพชของมารดาอย่างเจ้าในตอนนี้”

เขาไม่ได้รักนางและลูกของนาง แม้ซินอิงจะเกิดจากเขา แต่เขาก็ไม่อยากให้ลูกสาวเห็นสภาพของมารดาเป็นเช่นนี้ มันจะเป็นปมในใจของบุตรสาวเปล่าๆ

“ท่านมันคนใจดำ! ท่านช่างใจดำยิ่งนัก!” นางตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงทั้งน้ำตา “แม้แต่โอกาสครั้งสุดท้ายก็ไม่ให้ข้า!”

หลี่อี้เหรินไม่แยแสต่อคำตัดพ้อของนาง เขาหันหลังกลับอย่างเด็ดขาดโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตามองมา

เสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ จางหายไป ทิ้งให้ซูเยว่หลิงต้องจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดและความสิ้นหวัง