ข้ามิได้ย้ายกลับมาเพื่อมานอนคุยกับเงาตัวเอง 2

“เฉิงอี้ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ขุนนางทั้งสองข้างยังยึดมั่นในหลักการและประเพณี รัชทายาทยังมีประโยชน์แก่เรา คนที่เจ้าควรจะหวั่นวิตกคือหยางจื่อถงมิใช่รัชทายาท”

“ให้กระหม่อมระแวงคนที่ถือดาบมาช่วยกระหม่อม และปล่อยปละคนที่ถือดาบหมายจะฆ่ากระหม่อมหรือ ไม่น่าขันเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ หากวันนั้นหยางจื่อถงไม่เข้ามาช่วยแล้วกระหม่อมตายตกไปฝ่าบาทย่อมแจ้งแก่พระทัยว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น แคว้นที่เรืองอำนาจแต่พร่องเรื่องเงินทอง ต่อให้สู้รบเก่งกาจเพียงใดก็ล้มตายอย่างอนาถ เงินในท้องพระคลังของฝ่าบาทกระหม่อมเป็นคนหามาถวายได้ กระหม่อมก็ทวงมันคือจากพระองค์ได้เช่นกัน รัชทายาทที่เสวยสุขบนกองเงินแห่งหยาดเหงื่อของราษฎรหากเขาทำสิ่งใดไม่ชอบ กระหม่อมจะลากคอเขามาสยบแทบเท้าทุกคนในแผ่นดินด้วยตนเอง”

“เฉิงอี้...เช่นนั้นไยเจ้าไม่มาเป็นรัชทายาทเสียเอง” จิ้นอ๋องยิ้มกว้างกว่าเก่า แต่มิใช่รอยยิ้มแห่งความปรารถนาอันร้ายลึก แต่เป็นรอยยิ้มแห่งความเวทนาต่อชะตากรรมของตนเองในยามนี้ และรับฟังถ้อยดำรัสตัดพ้อของหวงตี้โดยไม่เอ่ยแย้งทั้งๆ ที่ควรเป็นเขาที่ตัดพ้อในเรื่องนี้ “แม้แต่ตำแหน่งรัชทายาทเราก็ให้เจ้าได้โดยไม่ต้องคิด ขุนนางจะห้ามปรามเราก็พร้อมสู้เพื่อเจ้าได้ แต่ไยเจ้าไม่ปรารถนาในสิ่งที่อ๋องทั้งหลายปรารถนาบ้าง หากว่าเจ้าเอ่ยมาเพียงสักครึ่งคำ กระตือรือร้นอยากได้ในบัลลังก์แม้สักเล็กน้อย เราผู้เป็นบิดาจะจับมันวางในมือของเจ้าโดยเร็ว”

“อย่าทรงบีบบังคับกระหม่อมไปมากกว่านี้ อย่าทรงดึงกระหม่อมให้อยู่ในขุมนรกไปมากกว่านี้เลยพ่ะย่ะค่ะ เพราะนั่นไม่ใช่ที่ของกระหม่อม”

“เช่นนั้นก็อย่ามายุ่งหรือขวางทางเรา ไม่มีสิ่งใดที่เราต้องการแล้วไม่ได้มา เจ้าเหมือนเรามากกว่าบุตรคนอื่น เราทราบดีว่ายามนี้เจ้าคิดเช่นไร แต่หยุดความคิดนั้นเสียและปล่อยให้ข้าจัดการทุกอย่าง อย่าคิดแม้แต่จะมาขวางทางเรา เราทำร้ายเจ้าไม่ได้ แต่ใช่ว่าเราจะยอมปล่อยให้เจ้ามาทำลายสิ่งที่เราพยายามจะสร้างขึ้นมา”

“...พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่สอดมือเข้าไปยุ่ง แต่วันใดเรื่องนี้เกี่ยวโยงมาถึงกระหม่อมเอง กระหม่อมจะจัดการทุกอย่างให้สิ้นซากเช่นกัน ฝ่าบาททรงทราบว่ากระหม่อมทำได้ทุกอย่าง มิเช่นนั้นรัชทายาทคงไม่หวั่นเกรงในการมีชีวิตของกระหม่อมถึงเพียงนี้” จิ้นอ๋องลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะหวงตี้ “ต้องขอพระราชทานอภัย วันนี้เย็นย้ำแล้วกระหม่อมยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ เฉิงอี้ทูลลา”

หวงตี้แห่งต้าเซี่ยทอดพระเนตรมองพระราชโอรสของที่ทรงพึงพระทัยมาแต่ไหนแต่ไร พลางแย้มสรวลขึ้น “สิ่งที่เจ้าและเราต้องการนั้นเหมือนกัน เพียงแต่วิธีการต่างกันเท่านั้นเฉิงอี้”

∞

จ้าวซือหงไม่เข้าใจทุกอย่างรอบๆ กาย แต่ทว่าก็มิใช่เรื่องยากที่จะปรับตัว แต่อย่างไรเสียจะให้พูดว่าไม่มีเรื่องยากเลยก็กระไรอยู่ ในเมื่อเรื่องยุ่งยากที่ว่านั้นนั่งจ้องหน้านางเขม็งในยามนี้!

“ท่านจ้องข้าปานนี้จะจับข้ากลืนลงท้องหรือไร” จ้าวซือหงนั่งประจันหน้ากับหยางจื่อถงบนเตียงเตา เขาจ้องนางมา นางก็จ้องเขากลับ จนอีกฝ่ายได้แต่หน้านิ่วคิ้วขมวดกว่าเก่า

“เจ้าไม่ให้ข้านอนที่นี่แล้วจะให้ไปนอนที่ใด”

หยางจื่อถงเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบ ทั้งๆ ที่ภายในใจอยากจะตะโกนออกมาเสียงดังว่านางจะกลั่นแกล้งเขารึ! มีอย่างที่ไหนกลับมานอนจวนตัวเองแต่ภรรยากลับไล่ตะเพิดให้ไปนอนที่อื่น นางทั้งผลักทั้งดันยามเมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้อง แต่เขาก็ด้านหน้าพาตัวเองมานั่งปักหลักอยู่บนเตียงและจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้

“ห้องหับใจจวนทั้งมากมาย ไยต้องมานอนห้องนี้”

“ซือหงเราเป็นสามีภรรยากัน อีกอย่างข้ามิได้ย้ายกลับมาเพื่อมานอนคุยกับเงาตัวเอง”

“ข้าไม่มีความทรงจำใดๆ เลย”

“นั่นไม่ใช่เหตุผล แต่เป็นข้ออ้าง”

ไร้ความทรงจำแล้วอย่างไร นั่นคือเหตุที่ทำให้เขาต้องไปนอนที่อื่นหรือ ฝันไปเถอะ!