ผู้ต้องสงสัย 1

หยางจื่อถงมองพินิจสตรีที่หลับใหลไปด้วยความเหนื่อยอ่อน มือกร้านลูบศีรษะของนางอย่างปลอบประโลม ทุกอย่างดูหนักหนาสาหัสกับนางเหลือเกิน ทั้งๆ ที่เป็นเพียงสตรีแต่กลับแบกเรื่องหนักหนาเอาไว้มากมาย แล้วก่อนหน้านี้เล่านางต้องเผชิญสิ่งใดบ้างยามที่เขาไม่อยู่ ยามที่เขาเอาชีวิตของตนเองปกป้องแผ่นดินนี้อย่างสุดกำลัง ภรรยาของเขานั้นต้องทนทุกข์อยู่กับสิ่งใดบ้าง

“นายท่านขอรับ” เสียงจากคนสนิทเรียกให้หยางจื่อถงหลุดออกจากภวังค์แห่งความหม่นหมองภายในจิตใจ แต่ทว่าก็ยังไม่ละสายตาไปจากภรรยาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง “ซ่งจื่อรุ่ยเขียนเทียบยาถอนพิษไว้แล้วขอรับ ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรต่อไป”

“ไปที่ร้านขายยา ถามหายาถอนพิษ สอบถามว่าภายในสองสามเดือนมานี้มีผู้ใดซื้อยาถอนพิษ หรือยาลืมเลือนเจ็ดราตรีบ้างหรือไม่ หากเขาไม่ยอมเปิดปากก็ใช้เงินทองทำให้พวกมันพูด หากยังไม่ยอมพูด ก็ทำตามที่เจ้าเห็นว่าสมควร”

“ขอรับ”

“แล้วเจ้านั่น...มันหายหัวไปไหน”

“ไม่ทราบขอรับ หลังจากทำงานให้ท่านเรียบร้อยก็หายตัวไปที่ใดก็มิทราบ”

“มันทำงานเสร็จแล้ว...คงต้องกำจัดทิ้งแล้วกระมัง”

“นายท่าน...”

“มันทำข้าก่อนหวางมู่ มันทำข้าก่อนทั้งสิ้น” นัยน์ตาแดงก่ำเอ่ยด้วยความเคียดแค้น “โอกาสที่ข้าให้มันเอากลับมาทำร้ายข้า เช่นนี้จะปล่อยไปได้อย่างไร”

“ทำเช่นนี้แล้วฮูหยินจะยินดีหรือ ฮูหยินปรารถนาให้ท่านใช้ประโยชน์จากคนใกล้ตัว ลวงความลับเพื่อจะได้เป็นต่อเล่ห์กลในกาลข้างหน้า แม้จะเป็นดาบสองคมแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะมีเขาจึงทำให้เราก้าวเร็วกว่าผู้อื่นครึ่งก้าวอยู่เสมอ”

หยางจื่อถงทอดสายตามองสตรีที่เคยเอ่ยถึงประโยชน์ในการใช้คนในหอสุราแห่งนี้แก่เขาก็ได้แต่แค่นหัวเราะระคนเวทนาในโชคชะตาของตนเองอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ทำให้ฮูหยินผู้ห้าวหาญผู้นั้นกลับมาเสียสิ แล้วข้าจะไม่ทำเช่นนี้ เจ้าทำได้หรือไม่” แค่นเสียงอย่างเย้ยหยันมองคนสนิทที่เอ่ยท้วง “หากเจ้าทำไม่ได้ก็กลับไปทำงานที่ข้าสั่ง”

“ขอรับ”

หวางมู่ออกไปตามคำสั่งของผู้เป็นนาย เขาเข้าออกร้านยาในเมืองหลวงที่มีนับสิบแห่ง แต่ทว่าไม่มีใครทราบถึงยาพิษลืมเลือนเจ็ดราตรีแม้แต่น้อย ฉะนั้นอย่าถามถึงเรื่องยาถอนพิษเลย เพียงแค่เห็นเทียบยาหมอยาทั้งหลายก็ส่ายหน้ากันเป็นพัลวัน ด้วยว่ามียาหลายขนานที่เป็นโทษมากกว่าคุณจนหวางมู่เริ่มสงสัยว่ายาถอนพิษนี่ใช่ยาถอนพิษจริงหรือไม่กัน...

แต่ในเมื่อได้รับคำสั่งผู้เป็นดั่งแขนขาของนายท่านเช่นเขาก็ได้แต่ก้มหน้าและเซาะหาสิ่งที่นายท่านต้องการไปให้จงได้

จนในที่สุดท้ายหวางมู่ก็ก้าวเข้ามาในร้านยาเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งนับว่าเป็นร้านยาร้านสุดท้ายในเมืองหลวง สภาพร้านดูไม่อย่างไรก็ไม่เหมือนร้านขายยาหากไม่มีป้ายหน้าร้านเขาอาจจะเข้าใจได้ว่าเป็นเพียงที่พักอาศัยที่ทรุดโทรมจนไม่น่าอยู่ แต่ทว่าเขาก็หวังว่าร้านยาแห่งนี้จะซ่อนเร้นความหวังของเขาและนายท่านเอาไว้

“นายท่านมีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือขอรับ”

เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไป ก็มีชายชราออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แต่ทว่าผู้อยู่เคียงกายท่านแม่ทัพมานานกลับวางท่าขรึมอยู่ไม่คลายด้วยความเคยชิน “ข้าต้องการยาตามเทียบนี่”

ส่งมอบเทียบยาที่ได้จากซ่งจื่อรุ่ยให้กับเจ้าของร้านขายยา ชายชราผู้นั้นรับไปพินิจก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ซึ่งผิดกับร้านขายยาที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง... ก่อนหน้านี้ไม่ว่าใครได้เห็นเทียบยาก็จะแสดงทีท่าประหม่า หวาดวิตก และเอ่ยปฏิเสธที่จะจัดยาให้ แต่ทว่าชายชราผู้นี้กลับพินิจเขาอย่างถี่ถ้วนและไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจบางประการว่า

“ท่านรู้จักยาถอนพิษลืมเลือนเจ็ดราตรีด้วยรึ”

“พูดเช่นนี้หมายความว่าท่านเองก็รู้จักยาพิษนี้หรือ”

เจ้าของร้านไม่ตอบสิ่งใด ยังคงแต่นิ่งงันแต่ทว่าท่าทีนิ่งงันนั่นกลับเต็มไปด้วยคำตอบว่าชายชราผู้นี้รู้แจ้งทุกอย่างดีแก่ใจ

“ข้าต้องการยาถอนพิษนี่”

“ไม่ได้”

“เพราะเหตุใด”

“ข้าขายมันไปแล้ว...ขายมันไปพร้อมกับยาพิษลืมเลือนเจ็ดราตรีแล้ว”

“ก็ปรุงมันขึ้นมาใหม่”

“ไม่ได้ ปริมาณยาพิษกับยาถอนพิษนั้นสัมพันธ์กัน จึงจำต้องปรุงขึ้นมาพร้อมกัน หากไม่ได้ปรุงขึ้นพร้อมกันก็ยากที่จะนำมาแก้พิษ ฉะนั้นข้าคงช่วยท่านมิได้”

“อย่างนั้นเจ้าขายมันไปให้กับผู้ใดเล่าท่านผู้เฒ่า”