บทที่ 8 ยัดเยียดข้อกล่าวหา

ซูหลีเซียงจ้องมองสาวใช้ของซูหลีหลี่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันยิ่งสาวใช้ทั้งสองพยายามบ่ายเบี่ยงก็ยิ่งหมายความว่าการคาดเดาของนางล้วนถูกต้อง ชาติที่แล้วเพราะนางกำลังดีอกดีใจที่จะได้เป็นแต่งออกจากจวนไปเป็นพระชายาของเสียนอ๋องจึงไม่ได้ให้ความสนใจเมื่อญาติผู้น้องจากจวนสกุลหวังของนางบอกว่าเห็นซูหลีหลี่สวมชุดสาวใช้พูดคุยกับคนของกองกำลังรักษาเมืองอย่างสนิทสนมในตลาด แต่ชาตินี้กลับไม่เหมือนกันทุกเรื่องที่อาจจะก่อให้เกิดหายนะกับซูหลีหลี่ได้นางล้วนใส่ใจเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าไปตามท่านพ่อและท่านแม่มา บอกกับท่านพ่อและท่านแม่ว่าพี่หญิงของข้าประพฤติตนผิดธรรมเนียม อีกทั้งยังลักลอบออกไปหาลูกลับๆ ของนางที่อยู่นอกจวนด้วย” ซูหลีเซียงหันไปเอ่ยกับตงเสวี่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจทำให้หวังเหม่ยฉีที่ติดตามมาดูเรื่องสนุกรีบกระซิบโต้แย้งคำสั่งของซูหลีเซียงในทันที

“พี่เซียงเซียง ข้าแค่บอกว่าเห็นนางแต่งกายเป็นสาวใช้พูดคุยกับคนของกองกำลังรักษาเมืองอย่างสนิทสนม เหตุใดท่านจึงได้แต่งเสริมเติมแต่งจนกลายเป็นว่านางไปลักลอบมีลูกอยู่นอกจวนเล่า” เมื่อหวังเหม่ยฉีเอ่ยเช่นนี้ซูหลีเซียงก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“เจ้ารอดูไปเถอะ หากข้าคาดเดาไม่ผิดวันนี้คือวันที่นางจะต้องนำลูกนอกสมรสของนางกลับจวนแน่” เมื่อซูหลีเซียงเอ่ยเช่นนี้หวังเหม่ยฉีก็พลันทำสีหน้างุนงง ซูหลีเซียงจึงได้หัวเราะออกมาแล้วเอ่ยกับญาติผู้น้องของนางด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจในทันที

“เจ้าเชื่อข้าเถอะ วันนี้จะต้องเป็นวันที่ซูหลีเซียงนำเด็กนั่นกลับจวนมาแน่ๆ พวกเราก็แค่ดักรอนางเมื่อนางกลับมาถึงเรือนของนางแล้วก็แค่หาทางทำให้นางต้องถูกลงโทษสถานหนักก็พอ” เมื่อซูหลีเซียงเอ่ยเช่นนี้หวังเหม่ยฉีก็พยักหน้า

“ต่อให้ไม่มีทารกอย่างที่ท่านคาดเดา แต่อย่างน้อยการที่นางลักลอบหนีออกจากจวนก็ถือว่าเป็นเรื่องที่สมควรลงโทษแล้ว เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านว่าให้คนไปตามท่านป้าและท่านลุงเขยมาย่อมเป็นเรื่องที่ดี เฮอะ! เด็กสาวที่มาจากชนบทเช่นนางจะมีความประพฤติที่ดีได้อย่างไร” หวังเหม่ยฉีเอ่ยออกมาเบาๆ แล้วก็หันไปขึงตาใส่สาวใช้ของซูหลีเซียงในทันที

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่รีบไปอีก” เมื่อหวังเหม่ยฉีเอ่ยเช่นนี้ซูหลีเซียงจึงพึ่งจะเห็นว่าสาวใช้ของตนเองยังยืนทำสีหน้าไม่ค่อยจะดีนักอยู่ที่เดิม

“คุณหนูบ่าวรู้สึกปวดท้องอยากจะถ่ายหนักกะทันหันขอตัวไปถ่ายหนักก่อนได้ไหมเจ้าคะ” คำพูดของตงเสวี่ยทำให้ซูหลีเซียงตวาดออกมาในทันที

“ไม่ได้ หากอยากจะถ่ายหนักก็จงรีบไปทำธุระให้ข้าก่อน” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ตงเสวี่ยทำสีหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมาในทันที

“เช่นนั้นบ่าวคงต้องทำขายหน้าด้วยการปล่อยของเสียที่ตรงนี้แล้วล่ะเจ้าค่ะ” คำพูดของตงเสวี่ยทำให้ซูหลีเซียงเบ้ปากในทันที

“ตงหานเจ้าจงไปตามท่านพ่อและท่านแม่มาให้ข้า ส่วนเจ้าตงเสวี่ยอยากจะไปถ่ายหนักก็รีบไปอย่าได้มาทำเรี่ยราดแถวนี้เชียว” เมื่อซูหลีเซียงเอ่ยเช่นนี้ตงเสวี่ยก็รีบวิ่งไปทางด้านหลังเรือนพักของซูหลีหลี่ในทันที ส่วนตงหานผู้เป็นสาวใช้อีกคนของซูหลีเซียงรีบทำตามคำสั่งของซูหลีเซียงในทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้ซูหลีเซียงบันดาลโทสะแล้วพาลลงไม้ลงมือกับสาวใช้ข้างกายอย่างพวกนาง

“...” ตงเสวี่ยที่หลบหนีมาได้พลันทอดถอนใจออกมาด้วยความโล่งใจ ช่วงนี้นางรับเงินจากคนของซูหลีหลี่มาไม่น้อย หากซูหลีหลี่รู้ว่านางคือคนที่ไปตามซูหย่งเหอและหวังเจียหรานมาที่เรือนแห่งนี้ หนทางได้รับเงินของนางก็คงจะถูกตัดขาดแล้ว

“คุณหนูใหญ่ข้าพยายามช่วยยื้อเวลาให้ท่านแล้วนะเจ้าคะ เรื่องราวหลังจากนี้ท่านก็หาหนทางรอดเอาเองก็แล้วกัน” ตงเสวี่ยได้แต่พึมพำออกมาแล้วทำท่าว่าจะรีบหลบหนีกลับเรือนพักของตนเองแต่กลับได้พบกันคนสามคนที่นางไม่คิดว่าจะได้พบเข้าเสียก่อน

“ขอบใจที่ช่วยยื้อเวลาให้ข้า เช่นนั้นก็ไปกับข้าแล้วบอกมาว่าซูหลีเซียงคิดจะเล่นงานข้าอย่างไร” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางเดินนำคนของนางและตงเสวี่ยที่ถูกเผิงซีปิดตาเอาไว้เข้าเรือนไปทางประตูลับที่อยู่ด้านหลังเรือน เมื่อพ้นทางลับก็เป็นห้องนอนของนางแล้ว ตงเสวี่ยที่ถูกเผิงซีปิดตาเอาไว้พลันเบิกตากว้างขึ้นมาในทันทีที่ได้พบว่ายามนี้พวกนางเดินมาถึงห้องนอนห้องหนึ่งที่แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นห้องนอนของซูหลีหลี่

“บอกกับข้ามา ว่านายของเจ้าคิดจะเล่นงานข้าเช่นไร” ซูหลีหลี่เอ่ยถามพลางขยับตัวช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่ตงชิงที่รีบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและสางผมให้นางทำให้นางเหมือนคนที่พึ่งจะลุกขึ้นจากที่นอน

“คุณหนูรองให้คนไปตามนายท่านและฮูหยินแล้วเจ้าค่ะ แถมยังพูดอีกว่าคุณหนูใหญ่ประพฤติตนผิดธรรมเนียมอีกทั้งยังลักลอบออกไปหาลูกลับๆ ที่อยู่นอกจวนอีกด้วยเจ้าค่ะ” คำพูดของตงเสวี่ยทำให้ทั้งตงชิงและเผิงซีต่างก็หันไปมองหน้ากันแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ลูกลับๆ เช่นนั้นหรือ เหตุคุณหนูรองจึงได้พูดจาใส่ร้ายโดยไม่มีมูลเช่นนี้กันเล่า” คำพูดของเผิงซีทำให้ซูหลีหลี่ที่รู้ดีว่าเพราะเหตุใดซูหลีเซียงจึงได้เอ่ยคำว่าลูกลับๆ ออกมาก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ

ในชาติที่แล้วซูหลีเซียงและทุกคนในจวนสกุลซูต่างก็เข้าใจว่าซูฉางเยว่คือลูกชายลับๆ ของนางที่ถือกำเนิดก่อนที่นางจะมาถึงเมืองหลวง แต่เพราะยามนั้นทุกคนภายในจวนสกุลซูกลัวว่านางจะไม่ยินยอมแลกเปลี่ยนการแต่งงานกับซูหลีเซียง ทั้งซูหลีเซียงและทุกคนในจวนสกุลซูจึงไม่มีผู้ใดกล้าพูดเรื่องนี้ออกมาอีกทั้งยังยอมให้ซูฉางเยว่ใช้แซ่ซูตามที่นางร้องขออีกด้วย แต่ชาตินี้ซูหลีเซียงไม่ได้คิดจะแลกเปลี่ยนการแต่งงานจึงไม่มีสิ่งใดที่จะต้องหวาดกลัว ดังนั้นซูหลีเซียงจึงคิดว่าจะสามารถใช้เรื่องซูฉางเยว่กดดันนางทำให้สถานะของนางต่ำลงจนไม่อาจจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผู้ใดได้อีก

'เซียงเซียงหนอเซียงเซียง เจ้าคิดว่าเจ้าล่วงรู้สถานการณ์ล่วงหน้าแล้วจะสามารถรังแกข้าได้ดังใจเจ้าเช่นนั้นหรือ' ซูหลีหลี่คิดพลางหัวเราะอยู่ในใจ เมื่อครู่นี้นางยังรู้สึกเป็นทุกข์ที่ไม่ได้พบกับซูฉางเยว่ แต่ยามนี้ความทุกข์ใจของนางพลันสลายลงไปได้บ้างแล้ว

“คุณหนูรองของพวกเจ้าคงคิดจะยัดเยียดข้อกล่าวหาอันหนักหนาให้ข้าเพื่อที่ข้าจะได้ไม่สามารถแต่งเข้าจวนอ๋องได้อย่างไรเล่า หึ หึ ในเมื่อนางคิดจะทำเช่นนั้นก็ช่างนางเถิด ดีเสียอีกนางจะได้รู้ว่าการใส่ความอย่างซึ่งหน้าโดยไร้ซึ่งความเป็นจริงย่อมจะส่งผลเสียต่อนางได้เช่นเดียวกัน” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางหยิบถุงเงินออกมาหนึ่งถุงแล้วให้เผิงซีนำไปมอบให้ตงเสวี่ยในทันที

“เงินนี้ข้ามอบให้เจ้าเป็นรางวัลในฐานะที่เจ้าคอยเป็นหูเป็นตาให้ข้า จงจำเอาไว้ว่าข้าคนนี้ใช้จ่ายมือเติบแค่กับคนที่ทำผลประโยชน์ให้ข้าเพียงเท่านั้น แต่ในทางกลับกันหากข้ารู้ว่าตนเองถูกหักหลังจากผู้ใด คนผู้นั้นก็จะไม่มีวันได้ตายดีอย่างแน่นอน” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ตงเสวี่ยก็รีบตอบรับคำพูดของนางแล้วรับเงินถุงใบนั้นเอาไว้แล้วก็ยินยอมให้เผิงซีปิดตาของนางแล้วพานางออกจากเรือนของซูหลีหลี่

ภายในเรือนซูหลีหลี่รีบขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วแสร้งไอออกมาเพื่อทำให้ตนเองดูเหมือนคนป่วยมากยิ่งขึ้นแล้วจึงได้ส่งสัญญาณให้คนของนางออกไปติดตามความเคลื่อนไหวที่หน้าประตูเรือน

“ตงผิง ตงหนาน พวกเจ้าทั้งสองคนจงยอมรับมาดีๆ ว่าคุณหนูของพวกเจ้าไม่ได้อยู่ในเรือน” เสียงตวาดของซูหลีเซียงทำให้ตงชิงที่ยืนฟังอยู่รีบเดินไปรายงานซูหลีหลี่ในทันที

“คุณหนูรองน่าจะทนรอต่อไปไม่ไหวอีกแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อตงชิงเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางทนรอไม่ไหวไปเลย หวังเพียงแต่ตงผิงกับตงหนานจะมีไหวพริบรู้จักเอาตัวรอด” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ตงชิงก็หันไปส่งสายตาให้เผิงซีทำให้เผิงซีต้องรีบออกไปส่งสัญญาณให้ตงผิงและตงหนานแสร้งเป็นลม เพื่อที่พวกนางจะได้ไม่ต้องรับโทษโบยจากโทสะของซูหลีเซียง ซึ่งทั้งสาวใช้ทั้งสองก็รู้จักเอาตัวรอดเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นสัญญาณของเผิงซีที่บอกกับพวกนางว่าซูหลีหลี่กลับมาถึงเรือนอย่างปลอดภัยแล้ว ให้พวกนางรีบหาทางรอดให้ตนเองด้วยการแสร้งเป็นลมในทันที พวกนางก็รีบทำตามโดยไม่คิดจะรีรอด้วยรู้ดีว่าหากช้ากว่านี้ซูหลีเซียงจะต้องหาทางสั่งลงโทษพวกนางจนตายแน่