กฎเหล็กของจวน

เช้าวันมงคลมาถึงพร้อมกับเสียงประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองหลวง ทว่าบรรยากาศหน้าจวนราชครูมู่หรงเฉินกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด ขบวนมงคลสองขบวนตั้งแถวรอรับเจ้าสาวอยู่คนละฟากถนน ฤกษ์มงคลเดียวกัน เจ้าสาวจากตระกูลเดียวกัน ทว่าโชคชะตากลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวในสายตาของผู้คน

ฟากหนึ่งคือขบวนของมู่หรงเจียว ที่ดูอ่อนช้อยงดงามตามแบบแผนราชสำนัก เหอจิ่งเว่ย ในชุดมงคลสีแดงปักลายมังกรทองดูสง่างามดุจเทพบุตร เขาขี่ม้าขาวท่ามกลางเหล่านางกำนัลและขันทีที่โปรยกลีบดอกไม้ไปตามทาง เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วพลิ้วชวนฝัน

ทว่าอีกฟากหนึ่ง ขบวนของมู่หรงเสวี่ยกลับเงียบกริบ แต่ความเงียบนั้นกลับทรงพลังจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงดนตรีรื่นเริง มีเพียงเสียงฝีเท้าของม้าศึกเกราะดำนับร้อยที่เหยียบลงบนพื้นดินพร้อมกันจนแผ่นดินสะเทือน ทหารหาญในชุดเกราะทมิฬยืนนิ่งราวกำแพงเหล็ก แววตาคมปลาบที่ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนข่มขวัญคนทั้งเมืองหลวงจนไม่มีใครกล้าส่งเสียงกระซิบ

ที่หน้าขบวนนั้น ไม่มีเจ้าบ่าวขี่ม้าสง่างาม มีเพียงหมวกเกราะเหล็กสลักลายพยัคฆ์ของแม่ทัพเซี่ยที่วางอยู่บนหลังม้าศึกสีนิลตัวเปล่า ราวกับจะประกาศให้โลกรู้อยู่ในทีว่า ถึงตัวข้าไม่มาแต่อำนาจของข้าอยู่ตรงนี้ ใครกล้าหมิ่นเจ้าสาวของข้าก็เท่ากับหมิ่นง้าวศึกในมือ

มู่หรงเสวี่ยก้าวออกมาจากประตูจวนในชุดสีแดงเพลิงที่ปักลายเงินสง่า ท่วงท่านางนิ่งสงบจนน่าประหลาด นางมิได้ปรายตามองเหอจิ่งเว่ยที่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาสมน้ำหน้าปนอาวรณ์แม้เพียงนิด นางก้าวขึ้นเกี้ยวหามสีแดงเข้มที่มีตราพยัคฆ์ประทับอยู่อย่างมั่นคง

"ออกเดินทาง"

 เสียงตะโกนของนายกองดังขึ้นกึกก้อง

ขบวนทั้งสองเริ่มเคลื่อนตัว มู่หรงเจียวที่นั่งอยู่ในเกี้ยวหรูหราแอบแง้มผ้าม่านมองพี่สาวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยในใจ 

'ต่อให้เจ้าจะดูน่าเกรงขามเพียงใด สุดท้ายเจ้าก็แต่งกับความว่างเปล่า ส่วนข้าได้ครอบครองบุรุษที่เป็นดั่งดวงตะวัน'

ทว่าความรู้สึกของเหอจิ่งเว่ยกลับไม่เป็นเช่นนั้น ยามที่ม้าขาวของเขาเดินสวนกับเกี้ยวของมู่หรงเสวี่ย กลิ่นอายความเยือกเย็นและความมั่นคงจากขบวนทหารกลับข่มขวัญเขาจนมือที่ถือบังเหียนสั่นระริก เขาเห็นนางนั่งนิ่งอยู่หลังผ้าม่านโปร่ง แววตาของนางที่มองข้ามเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองนั้น มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกตบหน้า

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวเทียบหน้าจวนแม่ทัพเซี่ย มู่หรงเสวี่ยก้าวลงสู่พื้นดินที่ดูแห้งแล้งและเคร่งขรึม จวนแห่งนี้ไม่ได้ประดับประดาด้วยผ้าไหมหลากสีอย่างจวนอ๋อง ทว่ากลับสะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยกฎระเบียบที่เข้มงวด

"น้อมรับฮูหยินใหญ่" 

เสียงทหารเฝ้าประตูและบ่าวรับใช้ดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าแววตาของบางคนกลับแฝงไปด้วยความกังขา

โดยเฉพาะพ่อบ้านเหลียน ชายชราหน้าตาเคร่งขรึมผู้ดูแลจวนมานาน เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับถาดที่วางสมุดบัญชีและกุญแจจวนชุดเก่า 

"เรียนฮูหยิน ท่านแม่ทัพสั่งไว้ว่าหากท่านมาถึง ให้ท่านพักผ่อนที่เรือนปีกตะวันตก ส่วนเรื่องการบริหารจวนท่านแม่ทัพกำชับว่าต้องทำตามกฎเดิมทุกประการ ห้ามผู้ใดเปลี่ยนแปลง"

นี่คือการลองดีครั้งแรก กฎเดิมที่ว่าคือการปล่อยให้จวนกึ่งร้างและจำกัดเบี้ยหวัดบ่าวไพร่เพื่อประหยัดงบสงคราม พ่อบ้านเหลียนคิดว่าคุณหนูใหญ่ผู้บอบบางอย่างนางจะยอมจำนนและใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ มู่หรงเสวี่ยทำเพียงแค่ยิ้มบาง นางหยิบกุญแจทองคำสลักลายพยัคฆ์ ที่เซี่ยอี้เฟยส่งมาให้ล่วงหน้าออกมาวางบนถาดแทนกุญแจชุดเก่า

"กฎเดิมงั้นหรือ" 

นางเอ่ยเสียงเย็นกังวาน

 "ท่านแม่ทัพมอบอำนาจเด็ดขาดให้ข้าบริหารจวนแห่งนี้ กุญแจดอกนี้คือเครื่องยืนยัน หากเจ้าบอกว่าต้องทำตามกฎเดิม เช่นนั้นเจ้ากำลังจะบอกว่าคำสั่งในจดหมายลับของท่านแม่ทัพที่ส่งถึงข้าไม่มีความหมายงั้นหรือ"

พ่อบ้านเหลียนหน้าซีดลงทันทีเมื่อเห็นกุญแจทองคำดอกนั้น มันคือกุญแจคลังลับที่แม้แต่เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์จับต้อง

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นขอรับ"

"ดี" 

มู่หรงเสวี่ยตวัดสายตามองไปรอบ ๆ 

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จวนแห่งนี้คือเขตรับผิดชอบของข้า ใครที่จงรักภักดี ข้าจะเพิ่มเบี้ยหวัดให้สามเท่าจากคลังส่วนตัวของข้า ใครที่คิดจะใช้อำนาจเก่ามาข่มเหงคนใหม่ ข้ามีมีดสั้นเล่มนี้ที่ท่านแม่ทัพมอบไว้ให้ตัดสินเอง"

นางชักมีดสั้นกระดูกขาวออกมาจากเอวเพียงครึ่งนิ้ว แสงสะท้อนของคมมีดล้อกับแสงตะวันทำให้ทุกคนในลานจวนสั่นสะท้าน อำนาจของนางถูกสถาปนาขึ้นในพริบตาด้วยบารมีจากอาวุธ และจากเงินตราที่นางพร้อมจะโปรยปราย

ค่ำคืนแรกในห้องหอสีแดงหม่น มู่หรงเสวี่ยนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองเพียงลำพัง นางถอดเครื่องประดับศีรษะที่หนักอึ้งออก เหลือเพียงชุดนอนสีแดงมงคลที่บางเบา กลิ่นหอมจาง ๆ ของเครื่องหอมที่นางปรุงเองอบอวลไปทั่วห้อง

ภายนอกหน้าต่าง ลมหนาวพัดกระโชกจนกิ่งไม้เสียดสีกันดังหวีดหวิว นางทอดมองดวงจันทร์พลางคิดถึงความอิสระที่นางได้รับในชาตินี้ ช่างเป็นคืนเข้าหอที่สงบสุขที่สุด

ทว่าทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวูบหนึ่งก็แล่นผ่านสันหลัง แสงเทียนในห้องไหววูบราวกับมีแรงลมปริศนาพัดผ่าน ทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบา มู่หรงเสวี่ยสัญชาตญาณไวเหนือคนปกติ นางคว้ามีดสั้นกระดูกขาวใต้หมอนแล้วหมุนตัวกลับไปทางมุมมืดของห้องทันที

"ใคร!" 

นางตวาดเสียงต่ำ ปลายมีดชี้ตรงไปยังเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงเสาอยู่ในเงามืด

เงาร่างนั้นค่อย ๆ ก้าวออกมาสู่แสงเทียนสลัว เขาเป็นบุรุษในชุดนักรบสีดำทมิฬที่เปื้อนไปด้วยฝุ่นทรายและคราบเลือดแห้งกรัง กลิ่นอายความดุดันและคาวเลือดจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวเขาจนมู่หรงเสวี่ยรู้สึกหายใจลำบาก ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เงาผม ทว่าดวงตาที่คมปลาบดุจตาเหยี่ยวนั้นกลับจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา

นางเกือบจะพุ่งเข้าไปแทง แต่บุรุษผู้นั้นกลับเคลื่อนที่ไวประดุจภูตพราย เพียงพริบตาเดียว เขาก็เข้าประชิดตัวนางและใช้เพียงปลายนิ้วคีบใบมีดสั้นของนางไว้ได้อย่างง่ายดาย

"ดุดันนัก" 

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและพร่ามัว มีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ 

"ข้าให้มีดเจ้าไว้ป้องกันตัว ไม่ใช่เอาไว้แทงสามีของเจ้าเอง"

มู่หรงเสวี่ยใจสั่นระรัว นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตะลึง

 "ท่าน เซี่ยอี้เฟย"

เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับโน้มกายลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ไออุ่นจากร่างกายของบุรุษที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนทำให้นางรู้สึกเหมือนจะละลาย มือหนาของเขาเชยคางนางขึ้น แววตาที่เคยมองคนทั้งโลกอย่างเฉยชากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นความงามอันเด็ดเดี่ยวของสตรีตรงหน้า

"ข้าควบม้าฝ่าพายุมาเพียงเพื่อจะมาดูว่าเจ้าสาวของข้าเป็นสตรีประเภทใด" 

เขาเอ่ยพลางปัดปอยผมที่ข้างแก้มของนาง 

"เจ้าช่าง... ผิดคาดไปมากนัก มู่หรงเสวี่ย"

เขาทิ้งไออุ่นไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะปล่อยมือและถอยหลังหายเข้าไปในเงาสลัวหน้าต่างที่เปิดออกชั่วครู่ 

"จงอยู่ที่นี่ให้สุขสบายเถิด ฮูหยินของข้า ข้าจะกลับไปจัดการศึกที่เหลือให้จบ แล้วข้าจะกลับมาคิดดอกเบี้ยจากเจ้าสำหรับคืนเข้าหอที่ข้าเสียไป"

สิ้นคำพูด เงาร่างนั้นก็หายไปราวกับธาตุอากาศ ทิ้งให้นางยืนนิ่งอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด นางกุมข้อมือข้างที่เขาเคยจับไว้แน่น ความร้อนรุ่มยังคงคงหลงเหลืออยู่

มู่หรงเสวี่ยยิ้มออกมาบาง ๆ ที่มุมปาก แววตามีประกายความท้าทายที่ดับไม่ลง

"ท่านแม่ทัพปีศาจ ดูเหมือนว่าชีวิตในจวนของข้า จะไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่ข้าคิดเสียแล้ว"

ในคืนเดียวกันนั้น ณ วังหลวง เหอจิ่งเว่ยกลับนั่งดื่มเหล้าดับทุกข์อยู่ริมหน้าต่าง มองดูมู่หรงเจียวที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขาได้ครองคู่กับนางในดวงใจของเขาแล้ว แต่ทำไมในหัวของเขาถึงมีแต่ภาพสตรีในชุดแดงเพลิงที่ถือมีดสั้นเล่มนั้นวนเวียนอยู่ไม่จบสิ้น