วันเยี่ยมบ้าน

เช้าวันที่สามหลังพิธีมงคลก็มาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงภายในจวนแม่ทัพ มู่หรงเสวี่ยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า แม้ข้อมือของนางยังคงทิ้งรอยแดงจาง ๆ จากสัมผัสอันทรงพลังของเซี่ยอี้เฟยเมื่อคืนก่อน แต่นั่นกลับเป็นเครื่องเตือนใจว่าชีวิตใหม่ของนางมีตัวตนที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลัง

ก่อนจะออกเดินทางไปจวนราชครู นางเรียกประชุมบ่าวรับใช้ทั้งหมดที่ลานกว้าง พ่อบ้านเหลียนและบ่าวเก่าแก่บางส่วนยังมีสีหน้ากระด้างกระเดื่อง มู่หรงเสวี่ยกลับมิได้ยี่หระ นางยืนนิ่งสง่าท่ามกลางลมหนาว สั่งให้ทหารของจวนขนหีบทองคำออกมาตั้งกลางลาน

"ข้าบอกแล้วว่าใครจงรักภักดี ข้าปูนบำเหน็จ" 

นางเอ่ยเสียงเรียบพลางเปิดสมุดบัญชีที่นางตรวจสอบเองเมื่อคืน

 "สำหรับคนที่โกงกินเบี้ยหวัดทหารและเบียดบังเงินซ่อมบำรุงจวนไปเข้ากระเป๋าตนเอง ข้าก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน"

นางโยนบัญชีลับลงแทบเท้าบ่าวรับใช้คนหนึ่งที่หน้าซีดเผือดทันที

 "เจ้าเบิกเงินซื้อข้าวสารในราคาที่สูงกว่าตลาดสามเท่ามาตลอดสองปี พ่อบ้านเหลียน ท่านบอกว่าท่านดูแลจวนตามกฎเดิม กฎเดิมของท่านคือการปล่อยให้มอดแมลงกัดกินบ้านตนเองเช่นนี้หรือ"

พ่อบ้านเหลียนถึงกับเข่าอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น เมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ที่ดูบอบบางกลับตรวจสอบกลโกงที่ซุกซ่อนมานานได้อย่างรวดเร็ว มู่หรงเสวี่ยสั่งโบยบ่าวผู้กระทำผิดต่อหน้าทุกคนและประกาศเพิ่มเบี้ยหวัดให้คนที่เหลือทันที อำนาจเบ็ดเสร็จในจวนถูกจัดระเบียบใหม่ภายในชั่วยามเดียว จวนที่เคยแห้งแล้งพลันกลับมามีชีวิตชีวาด้วยบารมีของฮูหยินคนใหม่

ยามสาย รถม้าของจวนแม่ทัพเคลื่อนตัวมาถึงหน้าจวนราชครู ทว่าการต้อนรับกลับไม่ได้อบอุ่นอย่างที่ควรจะเป็น ท่านราชครูมู่หรงเฉินยืนหน้าเคร่งขรึมอยู่กลางห้องโถง เขาไม่ชอบใจตั้งแต่แรกที่บุตรสาวคนโตทำตัวไม่รักดีเลือกแต่งกับแม่ทัพโฉดจนถูกชาวเมืองหัวเราะเยาะ และยังทำลายแผนการที่จะให้ตระกูลมู่หรงมีอำนาจล้นฟ้าจากการมีลูกสาวเกี่ยวดองราชวงศ์ถึงสองคน

"เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ" 

ท่านราชครูตวาดน้ำเสียงสั่นด้วยโทสะ

 "ชื่อเสียงของข้าที่สะสมมาทั้งชีวิตต้องป่นปี้เพราะความหัวรั้นของเจ้า แต่งกับหมวกเกราะเหล็ก หึ! ช่างน่าอัปยศอดสูนัก"

มู่หรงเสวี่ยย่อกายลงคำนับอย่างสุขุม

 "ท่านพ่อโปรดระงับโทสะ ลูกแต่งออกไปตามราชโองการและตามความต้องการขององค์รัชทายาท ความสุขของน้องสาวมิใช่สิ่งที่ท่านปรารถนาหรอกหรือ"

"พี่หญิงท่านก็พูดเกินไป"

 เสียงของมู่หรงเจียวดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเหอจิ่งเว่ย ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันเข้ามาด้วยท่าทางอวดอ้าง

 "ท่านพ่อเพียงเป็นห่วงท่าน ที่ต้องไปอยู่จวนเงียบดุจป่าช้า คืนเข้าหอที่ผ่านมาท่านคงต้องนอนกอดหมวกเกราะแทนสามีช่างน่าเวทนานัก"

เหอจิ่งเว่ยจ้องมองมู่หรงเสวี่ย หวังจะเห็นรอยช้ำจากน้ำตา ทว่าเขากลับต้องชะงักเมื่อเห็นผิวพรรณของนางที่ดูผุดผ่องกว่าเดิม และแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจไม่ได้มีความเศร้าโศกเลยแม้แต่น้อย

"นอนกอดสิ่งใดไม่สำคัญเท่าใจที่สงบ" 

มู่หรงเสวี่ยยิ้มมุมปากพลางจงใจยกมือขึ้นปัดปอยผม เผยให้เห็นรอยแดงจาง ๆ ที่ข้อมือขาวนวล

 "รอยที่ข้อมือนี้ แม้จะเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็เป็นรสสัมผัสที่ร้อนรุ่มและจริงใจกว่าคำพูดหวานหูจอมปลอมที่ข้าเคยได้รับมาทั้งชีวิตนัก"

เหอจิ่งเว่ยถลึงตาค้าง หัวใจของเขาเหมือนถูกค้อนหนัก ๆ ทุบลงกลางอก รอยนั่น รอยมือบุรุษชัด ๆ หมายความว่าเซี่ยอี้เฟยแอบกลับมาหานางจริงอย่างนั้นหรือ ความริษยาพลุ่งพล่านจนเขาสำลักน้ำชาออกมาอย่างเสียกิริยา

"เจ้า! เจ้าพูดจาไร้ยางอาย!" 

ท่านราชครูตบโต๊ะดังสนั่น 

"เป็นสตรีกลับมาพูดเรื่องในห้องหอต่อหน้าผู้คน"

"ลูกเพียงพูดความจริงเจ้าค่ะ" 

มู่หรงเสวี่ยตอบนิ่ง ๆ

ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่น พลันมีเสียงฝีเท้าจากภายนอก พร้อมกับนายทหารชุดดำจากจวนแม่ทัพที่ก้าวเข้ามาอย่างองอาจ เขาไม่ได้สนใจอำนาจของราชครูหรือรัชทายาท แต่กลับมุ่งตรงมาคุกเข่าต่อหน้ามู่หรงเสวี่ย

"เรียนฮูหยิน มีม้าเร็วจากสนามรบนำของขวัญจากท่านแม่ทัพมามอบให้ท่านขอรับ"

ทหารผู้นั้นเปิดกล่องไม้ใบทรงยาวออก ภายในคือดอกไม้น้ำแข็งหายากที่เติบโตบนหน้าผาสูงชันของแดนเหนือ มันถูกเก็บรักษาไว้ในโถแก้วที่แช่หิมะอย่างดีเพื่อให้ยังคงความสดสวย และเคียงข้างกันนั้นคือหัวใจเสือดาวน้ำแข็งที่ปรุงเป็นยาบำรุงกำลังชั้นเลิศ

และที่สำคัญที่สุด คือจดหมายสั้น ๆ ที่วางเด่นหราอยู่บนของขวัญ มู่หรงเสวี่ยจงใจอ่านออกเสียงให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก

‘ถึงเสวี่ยเอ๋อร์ของข้า

ดอกไม้นี้ข้าปีนขึ้นไปเก็บมาด้วยตนเอง เพราะเห็นว่ามันงดงามเด็ดเดี่ยวเหมือนเจ้า ส่วนหัวใจเสือดาวนี้ จงกินเข้าไปเสีย จะได้มีแรงรับมือข้าในคราวหน้า ข้าไม่ชอบสตรีที่สลบไปตั้งแต่อุ่นเตียงไม่ทันจบ

จงรอข้า อีกไม่นานข้าจะกลับไปทวงสัญญาคืนเข้าหอจากเจ้าให้ครบทุกชั่วยาม’

สิ้นเสียงอ่าน ทั่วทั้งห้องโถงเงียบกริบดุจถูกแช่แข็ง ใบหน้าของมู่หรงเจียวซีดเผือดด้วยความอิจฉาจนตัวสั่น ส่วนเหอจิ่งเว่ยกำหมัดแน่น ความแค้นและความเสียดายปะทุขึ้นในใจจนแทบกระอักเลือด ท่านราชครูเองก็อ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าแม่ทัพที่ขึ้นชื่อว่าอำมหิตจะหลงเมียและเร่าร้อนถึงเพียงนี้

"ดูท่า ท่านแม่ทัพจะไม่ได้เห็นข้าเป็นเพียงอากาศธาตุอย่างที่พวกท่านคิดนะ" 

มู่หรงเสวี่ยปิดกล่องอย่างแช่มช้า แววตาสะใจฉายชัด 

"ในเมื่อหมดธุระแล้ว ข้าต้องขอตัวกลับไปบำรุงร่างกายรอสามีตามคำสั่ง"

นางเดินออกจากจวนราชครูด้วยท่วงท่าผู้ชนะ ทิ้งให้เบื้องหลังคือไฟแห่งความริษยาที่เผาผลาญหัวใจของทุกคนที่เคยดูถูกนาง

เมื่อขึ้นรถม้า มู่หรงเสวี่ยลูบกลีบดอกไม้น้ำแข็งเบา ๆ นางรู้ว่าจดหมายนั้นเซี่ยอี้เฟยจงใจเขียนให้คนอื่นรู้เพื่อกางปีกปกป้องนาง ทว่าความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าสู่หัวใจกลับเป็นของจริง

"เซี่ยอี้เฟย ท่านช่างเป็นจอมโจรปล้นหัวใจที่ร้ายกาจนัก"

นางยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดในสองชาติภพ ชีวิตใหม่ในจวนแม่ทัพเพิ่งเริ่มต้น และนางก็พร้อมแล้วที่จะเป็นยอดหญิงเคียงข้างยอดขุนพลผู้นี้ไปตลอดกาล