บทที่ 33 ถูกซุ่มโจมตี

ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

โจวหยางอวี้กำลังเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงชมบุปผา แม้จะรู้ว่างานเลี้ยงในครั้งนี้พระมารดาคิดจะจับคู่ให้เขากับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ทว่าโจวหยางอวี้ก็หาได้เกรงกลัว เพราะเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว และวันนี้เขาก็คิดที่จะบอกความรู้สึกของตนให้นางได้รับรู้

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดเช่นนั้น จู่ๆ ลูกธนูดอกหนึ่งที่ไม่รู้ว่าพุ่งมาจากทิศทางไหนก็ปักเข้าตรงฉากกั้นที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่โจวหยางอวี้ยืนอยู่เท่าใดนัก

“มีคนปองร้ายองค์รัชทายาท!”

ทหารองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันโจวหยางอวี้ทันทีที่เห็นว่ามีลูกธนูพุ่งเข้ามาในตำหนัก ทว่าโจวหยางอวี้กลับยกมือขึ้นห้าม เมื่อเห็นว่าบนหัวธนูมีจดหมายฉบับหนึ่งปักอยู่

เขายื่นมือไปดึงลูกธนูดอกนั้นออกมา จากนั้นจึงเปิดอ่านเนื้อหาที่อยู่ด้านใน

‘ลู่ฟางหนิงกำลังตกอยู่ในอันตราย’

หลังได้อ่านเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้น โจวหยางอวี้ก็รีบออกจากตำหนักไปทันที แม้จะไม่มั่นใจนักว่าจดหมายที่ส่งมาให้เขาเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แต่เมื่อข้อความที่อยู่ด้านในนั้นมีชื่อของลู่ฟางหนิงปรากฏอยู่ ต่อให้เป็นเรื่องโกหกเขาก็ยินดีออกไปช่วยนาง

“องค์รัชทายาทได้โปรดหยุดก่อนพ่ะย่ะค่ะ จดหมายฉบับนี้มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน บางทีอาจจะเป็นหลุมพรางที่ใครบางคนสร้างขึ้นมาเพื่อให้พระองค์ออกจากพระราชวัง กระหม่อมจะรีบไปตรวจสอบให้เดี๋ยวนี้ พระองค์ทรงประทับรออยู่ที่ตำหนักก่อนเถิด”

‘ไห่เฉิง’ องครักษ์ประจำกายของโจวหยางอวี้เอ่ยขึ้น หากองค์รัชทายาทรีบร้อนออกจากตำหนักโดยไม่ตรวจสอบที่มาที่ไปของจดหมายให้ชัดเจนเสียก่อน เกรงว่าจะตกหลุมพรางของคนอื่นเอาได้ง่ายๆ ที่สำคัญงานเลี้ยงก็ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว อีกไม่นานคนของฮองเฮาต้องมาเชิญองค์รัชทายาทอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นจะแจ้งฮองเฮาว่าอย่างไรเล่า

“แม้จดหมายปริศนาฉบับนี้จะเป็นหลุมพรางของคนที่คิดร้ายต่อข้า ข้าก็ยินดีไปช่วยนาง”

โจวหยางอวี้หาได้สนใจคำตักเตือนขององครักษ์ ภายในจิตใจของเขาร้อนรุ่มเพราะเป็นห่วงลู่ฟางหนิง กลัวว่านางจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ เขาจึงรีบออกจากพระราชวังโดยไม่มีทหารติดตามไปด้วย จะมีก็เพียงแค่องครักษ์ประจำกายประมาณสี่ห้าคนเท่านั้น

หลังจากที่โจวหยางอวี้ออกไปแล้ว คนของเซวียกุ้ยเฟยที่แฝงตัวอยู่ในตำหนักรัชทายาทก็รีบร้อนออกไปแจ้งข่าวให้เจ้านายของตนเช่นกัน

เซวียกุ้ยเฟยรอฟังข่าวอยู่ภายในตำหนักอย่างใจเย็น เมื่อสายของตนที่วางเอาไว้เข้ามารายงาน พระนางก็สั่งให้นางกำนัลข้างกายส่งจดหมายไปให้กับนักฆ่าสกุลเซวียทันที

อีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง รถม้าของสกุลลู่เคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่พระราชวัง ลู่อวิ้นเหมยนั่งอยู่ด้านในนั้นด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องที่ลู่ฟางหนิงเอ่ยบอกกับนางก่อนหน้านี้ว่าไม่ต้องการเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาและให้นางมาแทนเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่เมื่อโอกาสมาเยือนตรงหน้าแล้ว ต่อให้เรื่องที่ลู่ฟางหนิงเอ่ยมาเป็นเรื่องโกหก นางก็จะคว้าเอาไว้

โจวหยางเทียนที่แอบซุ่มรอเวลา เมื่อเห็นว่ารถม้าที่มีตราประจำตระกูลลู่เคลื่อนมาถึงจุดหมายที่เขาวางเอาไว้แล้ว เขาก็ส่งสัญญานให้พี่น้องสกุลเฟยลงมือทันที

เฟยหง เฟยเยว่ เฟยหลินและเฟยหรานเมื่อได้รับสัญญานจากโจวหยางเทียน พวกเขาทั้งสี่คนก็รีบสวมผ้าคลุมหน้า ก่อนจะกระโจนออกไปขวางรถม้าของสกุลลู่เอาไว้

“พวกเจ้าเป็นใคร?” คนขับรถม้าสกุลลู่เอ่ยถามด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็มีกลุ่มคนปริศนาเข้ามาขวางรถม้าเอาไว้ อีกทั้งท่าทางของพวกเขาก็ดูไม่น่าไว้วางใจสักเท่าใดนัก

”เกิดอันใดขึ้นอย่างนั้นหรือ?” ลู่อวิ้นเหมยที่นั่งอยู่ด้านในเอ่ยถามคนขับรถม้า เมื่อพบว่ารถม้าที่นางนั่งมาหยุดกะทันหัน ทว่านางไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากคนขับรถม้า นอกจากเสียงต่อสู้ฟาดฟันกันด้านนอก

“คุณหนู พวกเราถูกซุ่มโจมตี!” คนขับรถม้าเอ่ยได้เพียงเท่านั้น ร่างของเขาก็ถูกเหล่าพี่น้องสกุลเฟยถีบกระเด็น ลู่อวิ้นเหมยตกใจมากที่ได้ยินเช่นนั้น ขณะที่ปลายดาบของหนึ่งในพี่น้องสกุลเฟยกำลังจะพุ่งเข้ามาในรถม้า ประกายดาบแหลมคมของโจวหยางอวี้ก็ลอยมาขัดขวางเอาไว้ได้ทันเวลาเสียก่อน

ลู่อวิ้นเหมยนั่งตัวสั่นอยู่ในรถม้า ไม่คาดคิดว่านางจะต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่อันตรายขนาดนี้ ในตอนนั้น นางก็นึกขึ้นได้ว่าสาเหตุที่ลู่ฟางหนิงให้นางมาแทนเพราะรู้ว่าเรื่องเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับนาง ครั้นคิดเช่นนั้นประกายตาของนางก็แฝงไปด้วยความโกรธแค้น

ลู่ฟางหนิงคิดจะใช้นางเป็นเหยื่อล่อกระนั้นหรือ!

ด้วยความโกรธเมื่อรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้อาจจะเป็นแผนการของลู่ฟางหนิงที่ลวงให้นางมาพบกับอันตราย ลู่อวิ้นเหมยก็ยกม่านขึ้น ก่อนจะมองออกไปด้านนอกหน้าต่างเพื่อหาทางหนีให้กับตนเอง แต่แล้วสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของบุรุษผู้หนึ่ง แม้นางจะไม่เคยพบเจอกับเขามาก่อน แต่ภาพวาดของเขาที่นางซื้อมาจากจิตรกรฝีมือดีก็ทำให้นางรับรู้ได้ในทันทีว่าบุรุษที่กำลังช่วยนางอยู่ในตอนนี้คือองค์รัชทายาท

“เหตุใดองค์รัชทายาทถึงอยู่ที่นี่ได้?”

ภายในหัวของลู่อวิ้นเหมยต่างเต็มไปด้วยคำถาม อีกทั้งหัวใจยังเต้นสั่นไหวไม่เป็นจังหวะเมื่อได้พบกับโจวหยางอวี้ บุรุษที่นางเฝ้าใฝ่ฝันถึง แต่กระนั้นนางก็พยายามควบคุมตนเอง ก่อนจะปิดม่านลง

แม้ตอนนี้ด้านนอกจะมีกลุ่มโจรดักซุ่มโจมตีรถม้าของนางอยู่และนางรู้สึกหวาดกลัวมากขนาดไหน แต่นางก็เชื่อมั่นว่าองค์รัชทายาทจะต้องเอาชนะกลุ่มโจรที่มาดักซุ่มทำร้ายนางได้แน่ รอแค่เวลานั้นมาถึง นางจะต้องเอ่ยขอบคุณเขา และหลังจากนั้นการหาทางใกล้ชิดเขาก็คงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

พี่น้องสกุลเฟยกำลังปะทะอยู่กับโจวหยางอวี้ พวกเขามิได้ลงมือเต็มกำลังเพราะลู่ฟางหนิงสั่งเอาไว้ว่าให้พวกเขาแสร้งแสดงละครให้โจวหยางเทียนตายใจเท่านั้น

โจวหยางเทียนแอบซุ่มอยู่มุมหนึ่ง เมื่อพบว่าโจวหยางอวี้ปรากฏตัวขึ้นและกำลังทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม เขาก็ส่งสัญญานให้กับนักฆ่าสกุลเซวียลงมือ

ลู่ฟางหนิงที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นว่าโจวหยางเทียนกำลังส่งสัญญานให้กับใครบางคน นางก็มองตามมือของเขาขึ้นไป ก่อนจะพบว่ามีนักฆ่าสามคนที่แฝงตัวอยู่บนชั้นสองของร้านอาหารแห่งหนึ่ง พวกเขากำลังเล็งธนูไปทางโจวหยางอวี้ซึ่งตอนนี้กำลังต่อสู้อยู่กับเหล่าพี่น้องสกุลเฟย ไวเท่าความคิด ลู่ฟางหนิงในชุดคลุมสีดำทั้งตัวก็พุ่งไปยังชั้นสองของร้านอาหารแห่งนั้นทันที

นักฆ่าสกุลเซวียเห็นว่ามีคนเข้ามาขัดขวางแผนการของพวกเขา ไม่นานหลังจากนั้นบนชั้นสองของร้านอาหารก็เกิดการต่อสู้กันขึ้น ลู่ฟางหนิงมีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจ นักฆ่าสามคนนี้นางสามารถจัดการได้อย่างสบายๆ หนึ่งในนั้นรู้ว่าพวกเขาต้องสู้คนที่มาขัดขวางไว้ไม่ได้แน่ๆ และหากว่าแผนการของพวกเขาล้มเหลว คนผู้นั้นจะต้องไม่ไว้ชีวิตของพวกเขาอย่างแน่นอน

ในขณะที่เพื่อนนักฆ่าสองคนกำลังต่อสู้อยู่กับบุคคลปริศนาที่เข้ามาขัดขวาง นักฆ่าคนนั้นก็ง้างลูกธนูที่เคลือบยาพิษไว้บนหัวธนูขึ้น ก่อนจะเล็งไปทางองค์รัชทายาทที่ยามนี้กำลังต่อสู้อยู่กับกลุ่มของพี่น้องสกุลเฟย

ลู่ฟางหนิงเพิ่งกำจัดนักฆ่าสองคนได้สำเร็จ ทว่าขณะที่นางกำลังจะหันไปจัดการอีกหนึ่งคนที่เหลือ นางก็พบว่าลูกธนูของนักฆ่าคนนั้นพุ่งออกจากคันตรงไปยังร่างของโจวหยางอวี้ที่อยู่ด้านล่างแล้ว

“ไม่นะ!”