เข้าสู่ระบบวันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไป
เบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น
“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”
เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”
หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยกระทำเอาไว้ทั้งหมด
เซวียกุ้ยเฟยกับบุตรชายมองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย หากชาติหน้ามีโอกาสอีกครั้ง พวกเขาจะไม่ขอทำชั่วเช่นนี้อีก แต่ก็สุดจะรู้ว่าสวรรค์จะมอบโอกาสให้คนชั่วช้าเช่นพวกเขาหรือไม่…
ลานประหารโล่งกว้าง ท้องฟ้าที่ตอนแรกยังสว่างเริ่มมืดครึ้มราวกับสะท้อนความสิ้นหวังของคนที่อยู่บนลานประหาร ลู่ฟางหนิงที่ต้องการพบจุดจบของโจวหยางเทียนกำลังยืนอยู่บนกำแพงเมืองเคียงข้างกับโจวหยางอวี้ สายตาของนางที่จ้องมองโจวหยางเทียนในตอนนี้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก
“ความแค้นของเจ้ากำลังจะได้รับการสะสางแล้ว…หนิงหนิง” โจวหยางอวี้ที่ยืนเคียงข้างเอื้อมไปกุมมือของลู่ฟางหนิงเอาไว้ นางยิ้มให้เขา ก่อนน้ำเสียงใสกังวานจะเอื้อนเอ่ยขึ้น
“ทุกอย่างจบลงแล้วเพคะ”
ความรู้สึกของนางในตอนนี้ราวกับได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ความแค้น ความอาฆาต ความเกลียดชัง นางขอให้มันจบลงเพียงเท่านี้ ในชาตินี้ก็พอ…
เพชฌฆาตถือดาบคมกริมเตรียมพร้อม ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วลานประหาร มีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านและเสียงสะอื้นไห้ของคนสกุลเซวียนับร้อยชีวิตที่ยังไม่อยากตายดังขึ้นเป็นระยะ
เมื่อถึงเวลาประหาร เพชฌฆาตก็เริ่มร่ายรำเพลงดาบ ไม่นานทั่วทั้งลานประหารก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ศีรษะของโจวหยางเทียนและคนสกุลเซวียถูกตัดขาดออกจากลำตัวพร้อมกัน
หลังการประหารเสร็จสิ้น ศีรษะของพวกเขานับร้อยก็ถูกนำไปเสียบประจานไว้ที่หน้าประตูเมือง แม้จะเป็นภาพที่น่าสลดใจ แต่ก็เป็นการเตือนใจผู้คนถึงบทเรียนของการเป็นกบฏได้อย่างดี และเป็นการปิดฉากชีวิตของโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียอย่างสิ้นเชิง นับจากนี้แคว้นโจวคงอยู่ภายใต้ความสงบสุขไปอีกหลายร้อยปี
หลังจากเรื่องราวร้ายๆ ผ่านพ้นไป โจวหยางชิงก็มากราบทูลลาโจวฮ่องเต้กลับชายแดน ส่วนหมอเทวดาตงหยางเดินทางกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว ทว่าโจวหยางอวี้ผู้เป็นพี่ชายกลับรั้งเขาเอาไว้ ก่อนจะบอกโจวฮ่องเต้กับหวังฮองเฮาว่าเขาต้องการสละราชบัลลังก์ให้กับโจวหยางชิง
เดิมทีโจวหยางชิงอยากจะปฏิเสธ แต่โจวหยางอวี้บอกว่าสตรีที่เขาอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยไม่ชอบชีวิตในวังหลวง ในที่สุด โจวหยางชิงจึงต้องยอมรับตำแหน่งนี้มา และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทแทนโจวหยางอวี้ ทว่าเรื่องนี้ยังไม่ถูกป่าวประกาศออกไป เพราะเป็นความตั้งใจของโจวหยางอวี้
หนึ่งเดือนผ่านไป
วันนี้เป็นวันเทศกาลซีซี โจวหว่านถิงนัดลู่ฟางหนิงออกมาเดินเล่นด้วยกัน ทว่าที่จริงเป็นแผนการของโจวหยางอวี้ที่อยากพบลู่ฟางหนิงมากกว่า
วันนี้เขาต้องการบอกเรื่องสำคัญกับนาง…
ลู่ฟางหนิงมาเที่ยวเล่นที่งานเทศกาลพร้อมกับพี่ชายคนรอง ส่วนพี่ชายคนโตไปอยู่ที่ค่ายทหารสกุลลู่เพื่อรอรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ต่อจากบิดา
โจวหว่านถิงเองก็เดินมาพร้อมกับพี่ชายของนางเช่นกัน เมื่อทั้งสี่คนมาพบหน้า โจวหว่านถิงจึงเข้าไปคว้าแขนของลู่เหว่ยหรงอย่างถือวิสาสะ
“องค์หญิง ทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ” ลู่เหว่ยหรงเผยสีหน้าตกใจออกมา เมื่อพบว่าโจวหว่านถิงเข้ามากอดแขนเขาเอาไว้ ทว่าโจวหว่านถิงกลับแย้มรอยยิ้มให้เขาอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยว่า
“ข้าอยากไปเดินเล่นทางนู้น เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าหน่อย”
“เอ๋?” แม้ลู่เหว่ยหลงจะยังไม่เข้าใจว่าองค์หญิงสามคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่เขาก็ยินยอมไปกับนางอย่างงงๆ
หลังจากที่อยู่กันตามลำพังสองต่อสอง โจวหยางอวี้จึงหันมามองหน้าลู่ฟางหนิง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามบางอย่างกับนาง “เจ้าพร้อมที่จะให้คำตอบนั้นกับข้าหรือยัง”
ลู่ฟางหนิงได้ยินดังนั้น นางก็เอ่ยว่า “หม่อมฉันไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในวังเพคะ”
แม้ถ้อยคำนี้จะเหมือนเป็นการปฏิเสธ ทว่าลู่ฟางหนิงจำต้องบอกโจวหยางอวี้ให้ชัดเจน แม้เขาจะดีกับนางและมีใจให้นาง แต่ถ้าต้องให้นางอุดอู้อยู่ในวังหลวง อีกทั้งยังไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาขึ้นครองราชย์แล้ว เขาจะรับสนมเข้าวังหลังกี่คน นางไม่อาจทนใช้ชีวิตเช่นนั้นได้ การปฏิเสธเขาตรงๆ จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด
โจวหยางอวี้เตรียมใจมาไว้แล้วว่าอย่างไรก็คงจะได้รับคำตอบเช่นนี้จากลู่ฟางหนิง ดังนั้นเพื่อให้ได้อยู่กับนาง เขาจึงยอมสละทุกอย่าง แม้กระทั่งตำแหน่งรัชทายาทที่ใครๆ ต่างก็อยากแย่งชิง
เขามองนางด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมองสตรีไหนมาก่อน จากนั้นจึงเอ่ยว่า “หากเจ้าไม่ชอบวังหลวง ข้าพร้อมจะอยู่กับเจ้าทุกที่”
“พระองค์เป็นรัชทายาท ต่อไปในภายภาคหน้าก็จะกลายเป็นฮ่องเต้ พระองค์จะทำให้ความฝันของหม่อมฉันกลายเป็นจริงได้อย่างไรเพคะ”
โจวหยางอวี้แย้มรอยยิ้มให้นาง เอ่ยว่า “หากตอนนี้ข้าไม่ใช่องค์รัชทายาทแล้ว เจ้ายังจะแต่งงานเป็นภรรยาของข้าอยู่หรือไม่”
“พระองค์เอ่ยเช่นนี้ออกมาหมายความว่าอย่างไรเพคะ?”
“ข้าสละตำแหน่งรัชทายาทให้กับหนิงอ๋องแล้ว”
“อะไรนะเพคะ!” ลู่ฟางหนิงได้ยินดังนั้นก็เผยสีหน้าตกใจออกมา ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ โจวหยางอวี้ก็เอื้อมมาคว้ามือของนางไปกุมไว้ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่และจริงใจ
“หนิงหนิง แต่งงานกับข้านะ”
สิ้นคำพูดนั้น ดอกไม้ไฟนับพันลูกก็ถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้าในยามราตรี ช่วยสร้างบรรยากาศในการขอแต่งงานของโจวหยางอวี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แม้ว่าดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าจะงดงามตระการตา ทว่าในหัวของลู่ฟางหนิงในตอนนี้ล้วนเต็มไปด้วยคำถาม เพราะนางไม่อยากเชื่อว่าโจวหยางอวี้จะสละตำแหน่งรัชทายาทเพื่อให้ได้แต่งงานกับนาง
หลังจากที่ดอกไม้ไฟดอกสุดท้ายหายไป ลู่ฟางหนิงที่ตัดสินใจอะไรได้แล้วจึงแย้มรอยยิ้มให้โจวหยางอวี้
“ในเมื่อพระองค์ทำเพื่อหม่อมฉันถึงขนาดนี้ หากหม่อมฉันปฏิเสธ พระองค์คงจะเสียใจน่าดู”
โจวหยางอวี้แสร้งทำหน้าเศร้า เอ่ยว่า “ถ้าเจ้าปฏิเสธ ข้าจะต้องเสียใจมากแน่ๆ เพราะข้ารักเจ้ามาสองชาติแล้ว แต่กลับไม่สมหวังสักชาติ”
ลู่ฟางหนิงเห็นท่าทางเช่นนั้นของโจวหยางอวี้ น้ำเสียงอ่อนโยนของนางจึงเอ่ยขึ้น “ชาตินี้หม่อมฉันจะไม่ทำให้พระองค์ต้องผิดหวังอย่างแน่นอนเพคะ”
โจวหยางอวี้รู้ว่านั่นคือคำตอบของลู่ฟางหนิง นางยินดีแต่งงานกับเขาแล้ว ด้วยความดีใจ เขาจึงคว้าร่างของนางเข้าไปบดจูบด้วยความรักใคร่ แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเขาก็หาได้สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว
เพราะตอนนี้เขามีความสุขที่สุด…
โจวหว่านถิงกับลู่เหว่ยหรงที่ไม่ได้จากไปไหน แต่แอบมองการกระทำของโจวหยางอวี้กับลู่ฟางหนิงอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม พวกเขาก็รีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย
“พี่ชายของข้าเป็นพวกคลั่งรักชะมัด” โจวหว่านถิงไม่เคยเห็นพี่ชายทำเช่นนี้กับสตรีนางอื่นมาก่อน รับรองว่าหลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน พี่ชายของนางจะต้องเป็นคนที่คลั่งรักภรรยามากแน่ๆ
ในตอนนั้นลู่เหว่ยหรงที่ยืนอยู่ด้านข้างโจวหว่านถิงก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว เขาหันไปหานางก่อนจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง “องค์หญิงอยากแต่งงานกับกระหม่อมหรือไม่”
โจวหว่านถิงได้ยินคำพูดนั้นของลู่เหว่ยหรง ดวงหน้าของนางก็ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความขวยเขิน ภาพที่เขาเข้ามาช่วยนางจากพวกกบฏยังคงติดตราตรึงในใจไม่จางหาย นางยอมรับว่าตั้งแต่วันนั้น ในใจของนางก็เริ่มมีเขาเข้ามาแล้ว แต่เรื่องอะไรนางจะยอมตอบตกลงง่ายๆ เล่า นางจึงหันไปหาลู่เหว่ยหรงแล้วเอ่ยว่า
“ฝันไปเถอะ”
ลู่เหว่ยหรงเห็นดวงหน้าแดงระเรื่อของโจวหว่านถิงเขาก็รับรู้ได้ว่านางกำลังเขินอายอยู่ ท่าทางเช่นนี้ของนางช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก อีกอย่างสตรีปากไม่ตรงกับใจเช่นนี้ เขาไม่เชื่อว่าจะสยบนางเอาไว้ไม่ได้ เขาจึงสวนกลับไปว่า “กระหม่อมจะรอให้ฝันนั้นเป็นจริง”
หลังสิ้นคำพูดของเขา ดวงหน้าของโจวหว่านถิงก็ยิ่งแดงระเรื่อมากกว่าเดิม ในตอนนั้น โจวหยางอวี้กับลู่ฟางหนิงที่แสดงความรักต่อกันจนมากพอแล้วก็เดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง
ลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดของพี่ชายเข้าพอดี นางจึงหันไปเอ่ยถามเขาด้วยความอยากรู้ “ฝันอะไรเป็นจริงหรือเจ้าคะพี่รอง”
ลู่เหว่ยหรงแย้มรอยยิ้มออกมา ทว่าสายตากลับจ้องมองโจวหว่านถิงไม่หยุด “อีกไม่นานเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
โจวหว่านถิงเขินอายมากจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีได้อยู่แล้ว นางจึงเดินออกไปจากตรงนั้น ลู่เหว่ยหรงรีบตามนางไปเพราะอย่างไรเขาก็ไม่มีวันปล่อยให้ฝันของเขาหลุดมือไปง่ายๆ หรอก
โจวหยางอวี้จูงมือลู่ฟางหนิงเดินไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยผู้คน เขาซื้อโคมไฟมาจากพ่อค้าคนหนึ่ง จากนั้นเขากับลู่ฟางหนิงจึงไปลอยโคมพร้อมกัน บนโคมไฟดวงนั้นสลักคำว่า พวกเราจะรักกันตลอดไป…
-.จบบริบูรณ์.-
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ยามนี้ด้านนอกกำแพงเมืองหลวงมีกองทัพสกุลลู่นับหมื่นนายพร้อมอาวุธครบมือ ประชาชนที่อยู่ในเมืองหลวงต่างอกสั่นขวัญผวาเมื่อพบเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ ทหารรีบปิดประตูเมืองไม่ให้ผู้ใดเข้าออก ส่วนประชาชนทั้งหมด ทางการได้จัดหาสถานที่ปลอดภัยเอาไว้ให้แล้ว หากว่าเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นทหารสกุลลู่ยังคงลังเลเ
ในขณะที่ภายในงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ราชองครักษ์ต่างก็กรูกันเข้ามาคุ้มครองโจวฮ่องเต้ หนิงอ๋องให้คนของตนพาหมอเทวดาออกไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว จากนั้นเขากับโจวหยางอวี้ก็ชักดาบออกมา ก่อนจะเข้าห้ำหั่นกับพวกกบฏโจวหว่านถิงเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย นางกำนัลและองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันนางทันที
วันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาย
หลังจากปรึกษาหารือกับบิดาและพี่ชายทั้งสองเสร็จสิ้น ลู่ฟางหนิงก็ตรงไปยังเรือนของลู่อวิ้นเหมยซึ่งอยู่ท้ายจวนสกุลลู่ นางมาที่นี่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าลู่อวิ้นเหมยเป็นคนที่ขโมยตราแม่ทัพไป เพื่อช่วยเหลือโจวหยางเทียนจริงหรือไม่ และหากว่าใช่นางจะทำอย่างไรกับพี่สาวต่างมารดาคนนี้ดีหลังจากที่เห็นลู่ฟางหนิงป







