บทที่ 66 สะสางความแค้น

ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจ

ลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”

“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”

โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ

“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”

โจวหยางเทียนได้ฟังคำพูดของลู่ฟางหนิง เขาก็ยิ่งรู้สึกมึนงง ทว่าตอนนั้นภาพที่เขาคอยพูดคำหวาน คอยล่อลวงนางให้ทำตามความต้องการก็ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เหตุการณ์เหล่านี้เขาไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน แต่มันก็เหมือนกับความจริงจนน่าประหลาดใจ

แต่กระนั้นโจวหยางเทียนก็ไม่คิดจะยอมรับ เขาไม่เคยหลอกลวงลู่ฟางหนิง “ข้าหลอกใช้อะไรเจ้า เจ้าอย่าได้กล่าวหาข้าโดยไร้หลักฐานเช่นนี้”

ลู่ฟางหนิงรู้ว่าอย่างไรรุ่ยอ๋องก็คงไม่มีทางจดจำเรื่องชั่วช้าที่เขาเคยทำกับนางในชาติก่อนได้ ดังนั้นนางจึงไม่คิดที่จะพูดกับเขาให้เสียน้ำลายเปล่าๆ แต่เรื่องในชาตินี้ อย่างไรเขาก็ต้องได้รับการลงโทษ

“หึ! ในเมื่อจำไม่ได้ก็ช่างเถิด แต่ความผิดที่ท่านอ๋องขโมยตราแม่ทัพของสกุลลู่มาก่อกบฏ อย่างไรหม่อมฉันก็คงต้องคิดบัญชีนี้ หม่อมฉันมีทางเลือกให้ท่านอ๋องอยู่สองทาง หนึ่งคือยอมสารภาพความผิดว่าเคยกระทำชั่วอะไรไว้บ้าง และสองให้หม่อมฉันบั่นคอท่านอ๋องทิ้งเสียตรงนี้”

ในขณะที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา ลู่ฟางหนิงก็พยายามระงับอารมณ์ของตนจนถึงที่สุด เพื่อไม่ให้ตนเองตัดคอโจวหยางเทียนทิ้งเสียตอนนี้

“เหตุใดข้าต้องเลือก ในเมื่อเลือกแล้วจุดจบของข้าก็คือความตายอยู่ดี” โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ยามนี้เขาไม่มีหนทางหลบหนีไปไหนได้อีกแล้ว ดังนั้นคำพูดที่ลู่ฟางหนิงเอ่ยมาเขาจึงไม่แยแส

ลู่ฟางหนิงเห็นท่าทางไม่สำนึกของโจวหยางเทียน นางก็หมดความอดทนจะสนทนากับเขาอีกต่อไป ชั่ววูบหนึ่งนางก็ง้างดาบในมือขึ้น หวังจะบั่นคอโจวหยางเทียนให้หายแค้นใจ บุรุษชั่วช้าไร้สำนึกผู้นี้สมควรสังหารทิ้งแล้วโยนให้สุนัขกิน!

“เอาสิ หากอยากได้ศีรษะของข้านักก็ตัดไปเลย”

โจวหยางเทียนไม่แยแสต่อความตาย ยามนี้พระมารดาและสกุลเซวียคงถูกจับไปหมดแล้ว เขาเองก็ไม่อาจจะมีชีวิตรอดอีกต่อไป หากตายเสียตอนนี้ เรื่องทุกอย่างจะได้จบๆ

ทว่าลู่ฟางหนิงที่เห็นความท้าทายของโจวหยางเทียน นางก็ยั้งมือเอาไว้ “ท่านอ๋องจะตายง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร แบบนี้ก็หมดสนุกกันพอดีนะสิ”

โจวหยางเทียนเห็นว่าลู่ฟางหนิงลดดาบในมือลง และไม่คิดจะสังหารตนแล้ว เขาจึงเข้าไปยื้อแย่งดาบกับนาง หวังจะใช้ดาบเล่มนั้นปลิดชีวิตของตนให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไป

“หากเจ้าไม่กล้า เช่นนั้นข้าลงมือเองก็ได้”

“หม่อมฉันไม่มีทางให้ท่านอ๋องได้สมหวังหรอก ก่อนตายท่านอ๋องจะต้องได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เหมือนที่หม่อมฉันเคยได้รับ เช่นนั้นหม่อมฉันถึงจะพอใจ”

“ลู่ฟางหนิง เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่!”

โจวหยางเทียนใช้แรงทั้งหมดเท่าที่มีดึงดาบจากมือของลู่ฟางหนิง ทว่าลู่ฟางหนิงก็ไม่ยินยอมให้เขาแย่งดาบไป พวกเขาจึงยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่เช่นนั้น

“ข้าต้องการให้เจ้าทรมานก่อนตายอย่างไรเล่า! โจวหยางเทียน!” ลู่ฟางหนิงตะโกนใส่หน้าโจวหยางเทียนด้วยความเดือดดาล เหล่าพี่น้องสกุลเฟยที่มองดูเหตุการณ์ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามปรามสักคน เพราะอารมณ์ของคนทั้งสองในตอนนี้ยากจะคาดเดาเหลือเกิน

อีกอย่างเรื่องที่พวกเขาสนทนากัน พี่น้องสกุลเฟยก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่เรื่องนั้นคงทำให้ลู่ฟางหนิงแค้นใจมากจนอยากสังหารโจวหยางเทียนให้ตายด้วยน้ำมือของนางเอง

ในตอนนั้น ดาบที่ลู่ฟางหนิงกับโจวหยางเทียนยื้อแย่งกันอยู่ก็ถูกใครบางคนดึงออกไปอย่างง่ายดาย พวกเขาทั้งสองหันไปมองตามทิศทางที่ดาบถูกแย่งไป ก่อนจะพบร่างของบุรุษผู้หนึ่ง

“โจวหยางอวี้!”

เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาแย่งดาบไปคือโจวหยางอวี้ ประกายตาของโจวหยางเทียนก็เผยความอาฆาตแค้นออกมาอย่างปิดไม่มิด หากไม่ใช่เพราะโจวหยางอวี้ฟื้นขึ้นมา เขาคงไม่ต้องก่อกบฏและมาพบกับจุดจบเช่นนี้ ทุกอย่างเป็นความผิดของโจวหยางอวี้คนเดียว เหตุใดโจวหยางอวี้ไม่สิ้นใจตายไปตั้งแต่ที่ถูกเขาลอบสังหารกัน!

“ข้าไม่ยอมให้มือของนางแปดเปื้อนเลือดคนชั่วช้าอย่างเจ้าหรอก โจวหยางเทียน!”

โจวหยางอวี้ดึงร่างของลู่ฟางหนิงมาด้านข้างของตน เขากุมมือที่สั่นเทาของนางเอาไว้เพื่อให้อารมณ์ของนางสงบลง เขารู้ว่านางรอเวลาแก้แค้นโจวหยางเทียนมานานเพียงใด แต่เลือดของโจวหยางเทียนไม่สมควรแปดเปื้อนมือของนาง

“เจ้าวางใจเถิด รุ่ยอ๋องจะต้องได้รับบทลงโทษอย่างสาสม” โจวหยางอวี้ก้มลงกระซิบที่ข้างหูของลู่ฟางหนิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลังสิ้นคำพูดนั้น เขาก็รับรู้ได้ถึงแรงบีบที่ฝ่ามือ นางคงพยายามระงับอารมณ์ของตนอย่างถึงที่สุด

โจวหยางเทียนเมื่อเห็นว่าโจวหยางอวี้นำทหารเข้ามาจับกุมตน เขาก็ไม่ยินยอม และพยายามหลบหนีจนถึงที่สุด

“โจวหยางเทียน เจ้ายอมถูกจับกุมเสียดีๆ เถิด ยามนี้ญาติพี่น้องรวมถึงมารดาของเจ้าถูกจับกุมหมดแล้ว ต่อให้เจ้าคิดหลบหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น” โจวหยางอวี้เอ่ยบอก พร้อมกับส่งสัญญาณให้ทหารเข้าไปควบคุมตัวของรุ่ยอ๋อง ทว่าโจวหยางเทียนกลับแย่งดาบในมือของทหารนายหนึ่งไปได้ ก่อนจะตวัดไปมาเพื่อหาทางหลบหนีการจับกุม

“ไม่มีทาง ชีวิตข้าต้องไม่จบลงเช่นนี้!” แม้จะถูกห้อมล้อมไว้ทั่วทิศทาง แต่โจวหยางเทียนก็ยังมีความหวังว่าจะหลบหนีออกไปได้ หากต้องเข้าไปอยู่ในคุกด้วยข้อหากบฏ เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาวางแผนเอาไว้ ดังนั้นจึงเกิดการปะทะขึ้นชั่วขณะ ทว่าโจวหยางเทียนเพียงคนเดียวหรือจะสู้ทหารราชองครักษ์นับสิบนายได้ หลังจากที่ปะทะฝีมือกันอยู่ไม่นาน ในที่สุดโจวหยางเทียนก็ถูกจับกุม

ทหารควบคุมตัวโจวหยางเทียนไปขังไว้ในคุกหลวง แต่ละกรงขังล้วนมีคนสกุลเซวียถูกขังอยู่ในนั้น โจวหยางเทียนถูกควบคุมตัวไปขังไว้ที่กรงข้างๆ กับเซวียกุ้ยเฟย เมื่อเซวียกุ้ยเฟยเห็นบุตรชายถูกคุมตัวมา พระนางต่างก็ด่าทอบุตรชายไม่หยุด

“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง! เจ้ามันไร้ประโยชน์ ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้าออกมาเลย!” แม้เสียงตะโกนด่าทอจะดังจนแสบแก้วหู ทว่าโจวหยางเทียนคล้ายจะไม่ได้ยินคำด่าทอนั้นของพระมารดา ยามนี้ในดวงตาของเขามีเพียงความว่างเปล่า

เขารับไม่ได้กับสภาพที่เป็นอยู่ในตอนนี้…

หลังจากที่รุ่ยอ๋องและคนสกุลเซวียทั้งหมดถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวงรอวันลงอาญา ลู่ฟางหนิงก็รู้สึกราวกับว่าความแค้นของตนได้รับการสะสางไปครึ่งหนึ่งแล้ว แม้ยามนี้บทลงโทษจะยังไม่ถูกประกาศลงมา แต่นางก็รู้ดีว่าโทษฐานกบฏของเขาคงหนีไม่พ้นความตายอย่างแน่นอน เพียงแต่ความตายของเขาจะมาในรูปแบบไหนก็เท่านั้น

ความรู้สึกคั่งค้างที่อยู่ภายในใจก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด ในตอนนั้น น้ำตาของนางก็ไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว โจวหยางอวี้ยังไม่ได้จากไปไหน เขายังยืนอยู่เคียงข้างลู่ฟางหนิงเพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของนางเป็นอย่างดี เขาดึงร่างของนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดราวกับต้องการปลอบประโลมนาง

ลู่ฟางหนิงไม่รู้จะเอ่ยคำพูดใดออกมา นอกจาก ‘ขอโทษ’ โจวหยางอวี้ลูบหลังนางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เรื่องทุกอย่างผ่านไปแล้ว พวกเราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ”

หลังจากลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็ผิงศีรษะของตนซบเข้ากับลาดไหล่ของโจวหยางอวี้ แล้วปล่อยวางเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นชาตินี้หรือชาติก่อน นางจะไม่ยึดติดกับมันอีกแล้ว หนทางข้างหน้ายังรอนางเริ่มต้นใหม่อยู่เสมอ