Mag-log inวันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้
งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮายังส่งเทียบเชิญให้กับเหล่าขุนนางทั้งหลายมาเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วยเช่นกัน เพราะจะได้เป็นการประกาศไปในตัวว่าองค์รัชทายาทหายจากอาการป่วยและพร้อมที่จะกลับมาทำงานในตำแหน่งเดิมได้แล้ว ไม่จำเป็นจะต้องหาองค์รัชทายาทคนใหม่
ขุนนางฝ่ายของสกุลเซวียที่ก่อนหน้านี้ขยันเขียนฎีกาให้โจวฮ่องเต้แต่งตั้งรุ่ยอ๋องขึ้นเป็นองค์รัชทายาทต่างก็สงบเสงี่ยมไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไรมากนัก จะมีก็เพียงแค่คนสกุลเซวียเท่านั้นที่กำลังคิดทำการใหญ่
แม่ทัพลู่หนิงเหอกับครอบครัวก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงเช่นกัน หลังจากที่รถม้าเคลื่อนตัวเข้ามาในพระราชวังแล้ว แม่ทัพลู่หนิงเหอก็มีความกังวลเกิดขึ้นมากมาย เพราะเขารู้ดีว่างานเลี้ยงในวันนี้จะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น
ลู่ฮูหยินลงมาจากรถม้า เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของสามีจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพี่มีเรื่องอันใดไม่สบายใจอย่างนั้นหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอก เจ้ากับหนิงหนิงรีบเข้างานเลี้ยงเถิด” แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยตอบภรรยา เดิมทีเขาไม่อยากให้นางมางานเลี้ยงด้วย แต่เขาก็ไม่มีเหตุผลจะรั้งนางเอาไว้ ลู่ฟางหนิงส่งสายตาให้บิดาว่าไม่ต้องกังวล นางจะดูแลมารดาให้ปลอดภัยเอง
หลังจากที่ลู่ฮูหยินกับลู่ฟางหนิงเข้าไปในงานเลี้ยงได้ไม่นาน ทหารนายหนึ่งของสกุลลู่ก็เข้ามารายงานบางอย่างกับแม่ทัพลู่หนิงเหอ “ท่านแม่ทัพ ตอนนี้กองทัพของสกุลลู่ใกล้เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้วขอรับ”
แม่ทัพลู่หนิงเหอกับบุตรชายทั้งสองต่างเป็นกังวลมากเพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของคนสกุลลู่ทั้งหมด แต่เพราะได้รับคำแนะนำจากลู่ฟางหนิง พวกเขาทั้งสามจึงมิได้กระโตกกระตากให้คนอื่นรู้ว่ารุ่ยอ๋องกำลังจะยืมมือพวกเขาก่อกบฏ
ขอเพียงศึกครั้งนี้พวกเขาสามารถรักษาชีวิตของฮ่องเต้ ฮองเฮาและองค์รัชทายาทเอาไว้ได้ เรื่องที่เกิดขึ้นพวกเขาย่อมสามารถอธิบายได้ในภายหลัง
“ท่านพ่อ ข้าจะออกไปดูสถานการณ์ที่ด้านนอกกำแพงเมืองขอรับ” ลู่จางหมิ่นขันอาสา อย่างน้อยหากทางฝั่งนู้นมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาจะได้รีบแก้ไขสถานการณ์ได้ทันท่วงที
แม่ทัพลู่หนิงเหอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้บุตรชายคนโต ส่วนเขากับบุตรชายคนรองเดินเข้าไปในงานเลี้ยงเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าบนบ่าของพวกเขากลับแบกภาระอันหนักอึ้งเอาไว้ เพราะพวกเขาจะต้องรักษาชีวิตของฮ่องเต้ ฮองเอาและองค์รัชทายาทจากเงื้อมมือของกบฏเอาไว้ให้จงได้!
เวลาล่วงเลยมาถึงปลายยามโหย่ว งานเลี้ยงขอบคุณเริ่มคึกคักมากขึ้น ขุนนางหลายคนต่างเข้าไปคารวะสุราหนิงอ๋องกับหมอเทวดาตงหยางไม่หยุด เพราะความสามารถนี้ของหมอเทวดาจึงรักษาชีวิตองค์รัชทายาทเอาไว้ได้
“ท่านหมอช่างมีความสามารถยิ่งนัก แคว้นโจวของพวกเรานับว่ามีวาสนาที่ได้ท่านช่วยรักษาอาการขององค์รัชทายาท” เหล่าขุนนางต่างกล่าวชื่นชมหมอเทวดาไม่หยุดปาก
นอกจากนี้หมอเทวดาตงหยางยังเปิดโรงหมอขนาดย่อมภายในงานเลี้ยงเพื่อตรวจโรคให้กับเหล่าขุนนางที่มาเข้าร่วมงานด้วย เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างมีสีหน้าแช่มชื่นที่ได้รับการรักษาจากหมอที่มีชื่อเสียงและมีฝีมือ แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า ช่วงเวลานับจากนี้จะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น
“องค์รัชทายาท คนของรุ่ยอ๋องเริ่มเคลื่อนไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉิงรีบเข้ามารายงานโจวหยางอวี้ที่ตอนนี้กำลังยืนสนทนาอยู่กับหนิงอ๋อง
โจวหยางอวี้เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็มิได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมา เขาสั่งการให้ไห่เฉิงนำองครักษ์ที่มีฝีมือคุ้มครองความปลอดภัยของฮ่องเต้ ฮองเฮาและองค์หญิงสาม
หลังจากไห่เฉิงจากไป โจวหยางอวี้จึงหันไปหาโจวหยางชิง “กองทัพเกราะดำของเจ้าเดินทางถึงเมืองหลวงแล้วใช่หรือไม่”
โจวหยางชิงแย้มรอยยิ้มออกมา ก่อนจะหมุนจอกสุราในมือเอ่ยว่า “ขอเพียงพี่รองสั่งการ กองทัพของข้าพร้อมโจมตีกองทัพของพี่ใหญ่ได้ทุกเมื่อ”
โจวหยางอวี้ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าตอบรับ การศึกครั้งนี้ เขาจะต้องชนะเท่านั้น!
อีกด้านหนึ่ง โจวหยางเทียนเมื่อได้รับรายงานว่ากองทัพสกุลลู่เดินทางมาถึงประตูเมืองหลวงแล้ว อีกทั้งทหารรับจ้างของสกุลเซวียที่แอบแฝงตัวอยู่ภายในงานเลี้ยงก็พร้อมแล้วเช่นกัน เขาจึงให้องครักษ์รีบนำพระมารดาออกจากงานเลี้ยงไปอยู่ในสถานที่ปลอดภัย
การกระทำนี้ของโจวหยางเทียนอยู่ภายใต้สายตาของโจวหยางอวี้และโจวหยางชิงมาโดยตลอด พวกเขาทั้งสองพยักหน้าให้กันเมื่อโจวหยางเทียนเริ่มเคลื่อนไหว ขอเพียงโจวหยางเทียนทำการก่อกบฏ ฝ่ายนั้นก็จะตกหลุมพรางที่พวกเขาวางไว้ทันที
“ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น!”
ในขณะที่งานเลี้ยงกำลังอยู่ในช่วงสนุกสนาน นางรำกำลังร่ายระบำด้วยท่าทางอ่อนช้อยต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮา ด้านนอกประตูตำหนักที่จัดงานเลี้ยงพลันมีเสียงดังโวยวายเกิดขึ้น จนการแสดงต้องชะงักกลางคัน
ขุนนางที่กำลังสนุกสนานกับงานเลี้ยงต่างวิ่งหนีด้วยความแตกตื่น เพราะจู่ๆ ก็มีทหารมากมายพร้อมอาวุธครบมือเข้ามาปิดล้อมตำหนักที่จัดงานเลี้ยงเอาไว้
โจวหยางเทียนก้าวออกมาจากกลุ่มของทหาร ก่อนจะประกาศเสียงดังว่า “ขุนนางคนไหนที่อยากมีชีวิตรอดก็จงมาอยู่ฝ่ายเดียวกับข้า”
สิ้นคำกล่าวนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นไม่หยุด ภายในตำหนักจัดงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้นภายในชั่วพริบตา โจวฮ่องเต้มีหรือที่จะไม่รู้ว่าคำพูดของรุ่ยอ๋องหมายถึงอะไร พระองค์ลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว เพราะคาดไม่ถึงว่าบุตรชายคนโตจะคิดก่อกบฏเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ของตน
“รุ่ยอ๋อง เจ้าจงหยุดการกระทำอันต่ำช้านี้เสีย!”
โจวหยางเทียนเมื่อได้ยินพระบิดาเอ่ยเช่นนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา “หากวันนี้กระหม่อมไม่ได้ราชบัลลังก์มาครอง กระหม่อมจะไม่หยุดเด็ดขาด ใครหน้าไหนก็ห้ามกระหม่อมไม่ได้!”
“เจ้า! เจ้าลูกเนรคุณ!”
โจวฮ่องเต้โกรธจัดจนร่างกายทรงตัวแทบไม่อยู่ หวังฮองเฮาพร้อมด้วยขันทีคนสนิทจึงเข้ามาช่วยกันพยุงร่างของโจวฮ่องเต้เอาไว้ไม่ให้ทรุดลงพื้น
โจวหยางเทียนเห็นโจวฮ่องเต้เป็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เรื่องนี้ต้องโทษเสด็จพ่อ หากเสด็จพ่อไม่ลำเอียงรักโจวหยางอวี้มากกว่ากระหม่อม กระหม่อมก็คงไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ อีกอย่างตำแหน่งรัชทายาทสมควรจะเป็นของบุตรชายคนโตมิใช่หรือ เหตุใดตำแหน่งนั้นถึงตกไปอยู่ในมือบุตรชายคนรองอย่างโจวหยางอวี้ได้เล่า! ตำแหน่งนั้นสมควรเป็นของกระหม่อมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!”
“เพราะเจ้าเป็นเช่นนี้ ข้าจึงไม่คิดที่จะยกบัลลังก์ให้กับเจ้าอย่างไรเล่า!”
โจวฮ่องเต้ชี้หน้ารุ่ยอ๋องด้วยความเดือดดาล พระองค์รู้จักนิสัยของรุ่ยอ๋องและเซวียกุ้ยเฟยดีกว่าผู้ใด แม้เขาจะเป็นบุตรชายคนโตที่พระองค์ได้โอบอุ้มเป็นคนแรก แต่คนอย่างเขาก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งองค์รัชทายาทของแคว้นโจว!
หวังฮองเฮาที่ประคองโจวฮ่องเต้อยู่ก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยความกราดเกรี้ยวเช่นกัน “รุ่ยอ๋อง เจ้าอย่าคิดว่าการกระทำของเจ้าในวันนี้จะสำเร็จผล ข้าแนะนำให้เจ้าหยุดการกระทำอันต่ำช้านี่เสีย!”
“หุบปาก! วันนี้ทุกคนที่อยู่ในตำหนักแห่งนี้จะไม่มีผู้ใดมีชีวิตรอดออกไป! ทหาร! จัดการทุกคนอย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว! ใครที่สามารถนำหัวขององค์รัชทายาทมาให้ข้าได้ ข้าจะตอบแทนรางวัลให้อย่างงาม!”
หลังสิ้นคำพูดของโจวหยางเทียน ทหารรับจ้างของสกุลเซวียก็ชักดาบออกมา ก่อนจะลงมือสังหารทุกคนที่อยู่ภายในงานเลี้ยงอย่างโหดเหี้ยม เพียงชั่วพริบตาเดียว ภายในงานเลี้ยงก็เกิดการนองเลือดขึ้น
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ก่อนงานเลี้ยงขอบคุณหนิงอ๋องกับหมอเทวดาตงหยางจะเริ่มขึ้นหนึ่งวัน โจวหยางอวี้แอบส่งจดหมายนัดลู่ฟางหนิงออกมาพบที่ด้านนอก เพราะเขามีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกให้นางรับรู้ลู่ฟางหนิงแม้จะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทต้องการพบตนด้วยเรื่องอันใด แต่นางก็ออกไปตามนัดหมาย เพราะคิดว่าเรื่องที่องค์รัชทายาทต้องการสนทนากับนาง
ไม่กี่วันต่อมา หนิงอ๋องกับหมอเทวดาตงหยางก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง การมาของพวกเขาในครั้งนี้เป็นการมาอย่างเร่งรีบเพราะต้องการรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทโดยเร็วที่สุด หนิงอ๋องจึงมิได้นำกำลังพลมามากนัก จะมีก็เพียงแค่องครักษ์ส่วนตัวสองสามคนที่คอยคุ้มกันความปลอดภัยของหมอเทวดาตงหยางระหว่างการเดินทางเท่า
ตกดึกคืนนั้น โจวหยางเทียนจึงลอบออกไปพบกับลู่อวิ้นเหมย นับตั้งแต่วันที่พวกเขาตกลงร่วมมือกัน พวกเขาก็แอบสานสัมพันธ์กันอย่างลับๆ มาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ลู่อวิ้นเหมยก็ยอมพลีกายเป็นสตรีของเขาวันนี้รุ่ยอ๋องจองห้องในเหลาสุราแห่งหนึ่งเอาไว้ ไม่นานคนของเขาก็เดินนำสตรีที่สวมหมวกผ้าโปร่งปิดบ
“เจ้าได้ยินเรื่องของพระชายารองรุ่ยอ๋องหรือไม่ เห็นว่าตอนนี้นางถูกส่งไปอยู่ยังสำนักชีที่ห่างไกลจากเมืองหลวงแล้ว”“ข้าเองก็ได้ยินข่าวนี้เช่นกัน ไม่คาดคิดว่านางจะทำร้ายสหายอย่างลู่ฟางหนิงได้ลงคอ”“นั่นนะสิ เมื่อก่อนข้าเห็นพวกนางสนิทสนมกันจะตายไป เหตุใดนางถึงได้คิดร้ายต่อลู่ฟางหนิงเช่นนี้”เสียงของเหล่







