บทที่ 69 มอบสุราพิษ

วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุด

เซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้ง

ในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้ว

ตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง

“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”

“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”

“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียน

ลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รัชทายาททรงวางพระทัยเถิดเพคะ หม่อมฉันไม่ทำให้เขาถึงตายหรอก”

“อืม เช่นนั้นเจ้าระวังตัวด้วย”

หลังสิ้นคำพูดนั้น โจวหยางอวี้ก็ถอยออกไป ลู่ฟางหนิงเดินเข้าไปในกรงขัง มองร่างของโจวหยางเทียนที่ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่ราวกับสัตว์ตัวหนึ่งก็ส่งสายตาเกลียดชังให้ “หม่อมฉันไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นท่านอ๋องในสภาพน่าอเนจอนาถเช่นนี้”

โจวหยางเทียนเมื่อพบว่าลู่ฟางหนิงเดินเข้ามา เขาก็มิได้แสดงท่าทีอะไร ในทางกลับกัน เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของนาง ราวกับว่าอยากจะมองให้แน่ชัดว่าเขาเคยเห็นสายตาเช่นนี้ของนางจากที่ไหนมาก่อนหรือไม่

หลายวันมานี้ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เขาไม่เคยพบเห็นก็ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด จนกระทั่งเขาแน่ใจแล้วว่า เหตุการณ์เหล่านั้นเคยเกิดขึ้นกับเขาแล้ว หากเขาจะบอกว่าเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อน ทุกคนคงจะต้องมองว่าเขาเสียสติแน่

แต่ลู่ฟางหนิงไม่ใช่ สายตาเช่นนี้ของนางทำให้เขามั่นใจว่านางคือคนที่อยู่ในอดีต และได้กลับชาติมาเกิดใหม่ เพราะสายตาของนางแฝงไปด้วยความอาฆาตพยาบาท พร้อมจะสังหารเขาได้ทุกเมื่อ

“เจ้ามาที่นี่ในวันนี้ เพราะต้องการสังหารข้าเพื่อล้างแค้นอย่างนั้นหรือ” โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับจ้องมองลู่ฟางหนิงที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“หม่อมฉันบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าทุกความแค้นที่ท่านอ๋องเคยกระทำไว้กับหม่อมฉัน หม่อมฉันจะทวงคืนอย่างสาสม แต่การสังหารท่านอ๋องมันง่ายเกินไป หม่อมฉันจะทำอะไรที่มันทรมานกว่านั้น”

โจวหยางเทียนเมื่อได้ยินดังนั้นก็ไม่มีอาการตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขาจ้องมองลู่ฟางหนิงก่อนจะเอ่ยขึ้น

“หึ! เช่นนั้นเจ้าก็คือลู่ฟางหนิงในอดีต สตรีที่ลุ่มหลงข้าจนหัวปักหัวปำ และยอมทำทุกอย่างเพื่อข้า บุรุษที่มาพร้อมกับเจ้าก็เป็นเจ้ามิใช่หรือที่สังหารเขา แล้วเขารู้เรื่องนี้หรือไม่”

ลู่ฟางหนิงเมื่อได้ยินคำพูดของโจวหยางเทียน นางก็ชะงักค้างไปชั่วขณะ เหตุใดโจวหยางเทียนถึงรู้เรื่องราวในอดีตได้ หรือว่าเขาจะย้อนอดีตกลับมาเหมือนกัน ไม่! เป็นไปไม่ได้ หากเขาย้อนกลับมา เขาคงไม่มีจุดจบเช่นนี้ แล้วเขารู้เรื่องเหล่านั้นได้อย่างไรกัน

แม้ลู่ฟางหนิงจะมีความสงสัยมากมายเพียงใด แต่นางก็พยายามระงับอารมณ์เอาไว้แล้วเอ่ยว่า “ท่านอ๋องพูดผิดแล้ว หม่อมฉันไม่เคยรักท่าน ส่วนองค์รัชทายาทก็เป็นบุรุษที่หม่อมฉันต้องการปกป้อง มิใช่ต้องการสังหาร”

“เจ้าอย่าได้หลอกตนเองอีกเลย ข้าเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว เจ้าทำทุกอย่างก็เพื่อข้า เจ้ารักข้าลู่ฟางหนิง!”

“ไม่! หม่อมฉันไม่ได้รักท่าน หม่อมฉันในตอนนี้ไม่เคยรักท่าน!” ลู่ฟางหนิงตะโกนใส่หน้าโจวหยางเทียนเสียงดัง แต่กระนั้นผู้คนที่อยู่ในกรงขังก็ยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติ เพราะพวกเขาทุกคนถูกวางยานอนหลับ

แม้ชาติก่อนนางจะเคยหลงรักโจวหยางเทียนจนหัวปักหัวปำ แต่ในชาตินี้นางมีชีวิตใหม่แล้ว และนางไม่เคยมอบหัวใจให้กับโจวหยางเทียน ในตอนนั้น นางก็หยิบขวดยาพิษขวดหนึ่งออกมา โจวหยางเทียนเห็นเช่นนั้นก็เบิกตาค้างด้วยความตกใจ

“นั่นเจ้าจะทำอะไร”

“ก็ทำเหมือนอย่างที่ท่านอ๋องเคยทำกับหม่อมฉันในชาติที่แล้วอย่างไรเล่า” ลู่ฟางหนิงค่อยๆ เทยาพิษลงในจอกสุรา

โจวหยางเทียนเห็นเช่นนั้นก็รีบเอ่ยว่า “ไหนเจ้าบอกว่าจะไม่สังหารข้าอย่างไรเล่า เจ้าผิดคำพูด”

แม้จะรู้ว่าอย่างไรตนเองก็ต้องตาย แต่เมื่อความตายมาเยือนตรงหน้า โจวหยางเทียนก็ยอมรับไม่ได้ เขาพยายามสะบัดดวงหน้าหนีจอกสุราพิษที่ลู่ฟางหนิงพยายามจะกรอกใส่ปาก

ลู่ฟางหนิงไม่สนใจเสียงร่ำร้องของโจวหยางเทียน นางยกสุราพิษจอกนั้นขึ้นมา ก่อนจะเทสุราพิษกรอกปากของโจวหยางเทียนด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม หลังจากที่พิษร้ายไหลซึมเข้าสู่ร่างกาย โจวหยางเทียนก็รู้สึกทรมานราวกับจะขาดใจตาย

เขากระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ ในตอนนั้นลู่ฟางหนิงก็เห็นภาพของตนเองในลักษณะนี้ซ้อนทับขึ้นมา ดวงตาของนางเผยประกายเย็นชาขึ้นหลายส่วน

“เจ้า…” โจวหยางเทียนดิ้นทุรนทุราย ทว่านั่นเป็นสิ่งที่ลู่ฟางหนิงต้องการ นางอยากให้โจวหยางเทียนรับรู้ว่าความรู้สึกของนางก่อนจะตายนั้นเป็นอย่างไร ชาติก่อนเขาเคยทำกับนางอย่างไร ชาตินางจะสนองคืนให้อย่างสาสม!

“ทรมานใช่หรือไม่ เมื่อก่อนท่านอ๋องก็เคยทำเช่นนี้กับหม่อมฉันมิใช่หรือ หรือว่าท่านอ๋องจำไม่ได้แล้ว”

“ลู่…ฟาง…หนิง…เจ้าหยุด…เดี๋ยว…นี้” โจวหยางเทียนพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เมื่อเขาพูดหนึ่งคำ เลือดก็ไหลออกมาหนึ่งคำเช่นกัน ตอนนี้เขาทรมานจนอยากจะสิ้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงยังมีลมหายใจรับรู้ความเจ็บปวดเหล่านั้นอยู่

“ท่านอ๋องคงรู้แล้วสินะ ว่าความรู้สึกของหม่อมฉันในตอนนั้นเป็นเช่นไร” ลู่ฟางหนิงเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธแค้น ความรู้สึกทรมานจากพิษร้ายยังไม่เท่ากับรู้ความจริงว่าตนเองถูกคนรักหักหลังและหลอกใช้

ยามนี้โจวหยางเทียนคงรับรู้รสชาติเหล่านั้นแล้ว เพียงเท่านี้ความแค้นของนางก็ได้รับการสะสางจนหมด ในชาตินี้นางกับเขาไม่มีอะไรติดค้างกันอีก!

โจวหยางอวี้เห็นว่าลู่ฟางหนิงนำยาพิษผสมลงในสุราให้โจวหยางเทียนดื่ม และตอนนี้อาการของเขาก็เหมือนคนที่ใกล้จะตายอยู่รอมร่อ โจวหยางอวี้จึงเดินเข้ามาห้ามลู่ฟางหนิง

“หนิงหนิง เจ้าให้ยาถอนพิษเขาเถิด พรุ่งนี้อย่างไรเขาก็ไม่สามารถหนีพ้นความตายไปได้ ไม่ว่าความผิดบาปอะไร พรุ่งนี้เขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำ” โจวหยางอวี้เอ่ยขึ้นเพราะกลัวว่าลู่ฟางหนิงจะสังหารโจวหยางเทียนจริงๆ

แม้โจวหยางเทียนจะทำความผิดเอาไว้มากมาย แต่อีกไม่นานเขาก็จะได้รับผลกรรมที่เขากระทำแล้ว โจวหยางอวี้ไม่อยากให้มือของลู่ฟางหนิงต้องแปดเปื้อนเลือดคนชั่วช้าอย่างโจวหยางเทียน

ลู่ฟางหนิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “องค์รัชทายาทไม่ต้องกังวลไปหรอกเพคะ พิษชนิดนี้ไม่ทำให้เขาตายหรอก หม่อมฉันแค่อยากให้เขารับรู้ถึงความทรมานก่อนตายก็เท่านั้น”

ลู่ฟางหนิงจ้องมองโจวหยางเทียนที่ยามนี้กำลังทุรนทุรายกระอักเลือดออกมาไม่หยุดด้วยความสะใจ เมื่อรู้สึกว่าตนเองหมดสนุกและพอใจกับการสะสางความแค้นแล้ว ลู่ฟางหนิงจึงเดินออกจากกรงขังไปพร้อมกับองค์รัชทายาท

โจวหยางเทียนมองตามแผ่นหลังของพวกเขาจนลับสายตา คืนนั้นทั้งคืนเขาแทบไม่ได้นอนเพราะทรมานจากพิษร้ายที่เข้าเล่นงานไม่หยุด