บทที่ 32 เหยื่อล่อ

สามวันผ่านไป

ในที่สุดวันงานเลี้ยงชมบุปผาก็มาถึง ลู่ฟางหนิงถูกลู่ฮูหยินปลุกขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับบุตรสาว ลู่ฮูหยินจึงไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น

“ท่านแม่อย่าได้กังวลไปเลย ข้าไปงานเลี้ยงชมบุปผาหาใช่ไปออกรบนะเจ้าคะ” ลู่ฟางหนิงเอ่ยบอกมารดาเพราะหลังจากที่นางแต่งกายเสร็จ มารดาก็เข้ามากำชับนางไม่หยุดถึงเรื่องต่างๆ ที่นางพึงกระทำเมื่ออยู่ในงานเลี้ยง ไม่ว่าจะเป็นการวางตัวในฐานะคุณหนูสกุลลู่หรือแม้กระทั่งกิริยามารยาทยามที่อยู่ต่อพระพักตร์ฮองเฮา ลู่ฟางหนิงฟังมารดากำชับเช่นนั้นอยู่ครึ่งชั่วยามจนหูชาและจำคำพูดเหล่านั้นได้เกือบหมดแล้ว

ส่วนสาเหตุที่ลู่ฮูหยินต้องคอยย้ำเตือนบุตรสาวเช่นนี้ เพราะนางไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานเลี้ยง

งานเลี้ยงชมบุปผาในครั้งนี้จัดขึ้นเฉพาะคนหนุ่มสาวที่ยังไม่ออกเรือนเท่านั้น เพราะนับว่าเป็นงานสำคัญที่คนหนุ่มสาวเหล่านั้นจะได้พบเจอคู่ครองของตนภายในงาน หากมีพวกผู้ใหญ่อยู่ด้วยเกรงว่าหนุ่มสาวเหล่านั้นจะเขินอายเอาได้จนไม่กล้าเข้าไปสนทนาเพื่อสานสัมพันธ์กัน และที่สำคัญฮองเฮายังคิดที่จะใช้งานเลี้ยงครั้งนี้ประกาศตัวว่าที่ลูกสะใภ้ของตนเอง

ลู่ฟางหนิงนับว่าเป็นสตรีที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกุล เหมาะสมกับตำแหน่งชายาเอกขององค์รัชทายาทมากที่สุดในหมู่สตรีวัยเดียวกัน อีกทั้งโจวหยางอวี้ก็เหมือนจะชอบพอนางไม่น้อย ฮองเฮากลัวว่านางจะถูกบุรุษอื่นแย่งชิงไปเสียก่อน ฮองเฮาจึงคิดที่จะใช้โอกาสนี้เปิดตัวลู่ฟางหนิงอย่างเป็นทางการ

ทว่าน่าเสียดายที่เซวียกุ้ยเฟยล่วงรู้แผนการทุกอย่างของหวังฮองเฮา พระนางจึงได้ให้บุตรชายของตนช่วงชิงหัวใจของลู่ฟางหนิง ก่อนที่นางจะกลายเป็นชายารัชทายาท

และลู่ฟางหนิงในยามนั้นก็ตกหลุมพรางแผนการของเซวียกุ้ยเฟยกับโจวหยางเทียนจนถอนตัวไม่ขึ้น แม้ลู่ฟางหนิงจะรู้ว่าวันนี้โจวหยางเทียนพร้อมทั้งสกุลเซวียจะลงมือกับนางและโจวหยางอวี้ ต่อให้ยามนี้นางได้เตรียมแผนการรับมือทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทว่าภายในใจของนางกลับร้อนรุ่มเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

ถึงแม้ว่าพี่น้องสกุลเฟยจะเป็นนักฆ่าที่มีฝีมือและไม่เคยทำงานผิดพลาดมาก่อน ทว่าทางด้านของโจวหยางเทียนกับสกุลเซวียก็มีเล่ห์เหลี่ยมไม่แพ้กัน พวกนั้นแม้จะไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกล ลู่ฟางหนิงจึงมีความกังวลกลัวว่าพี่น้องสกุลเฟยจะปกป้องโจวหยางอวี้ไม่ได้และเหตุการณ์ในชาติก่อนจะเกิดขึ้นกับโจวหยางอวี้อีกครั้ง

เขาจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราถึงหกปีเต็ม…

ต่อให้ลู่ฟางหนิงจะมีฝีมือในการต่อสู้ที่เก่งกาจสามารถสังหารคนได้ภายในชั่วพริบตา ทว่านางจะแสดงฝีมือเช่นนั้นออกมาให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาด ยามนี้นางยังเป็นเพียงสตรีวัยสิบห้าที่ยังมีฝีมือที่พอขี่ม้ายิงธนูได้เท่านั้น หากสามารถกำจัดนักฆ่าของสกุลเซวียได้ นางต้องถูกสงสัยอย่างแน่นอน ดังนั้นงานเลี้ยงครั้งนี้ นางจะนั่งรถม้าไปด้วยตนเองไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากที่ไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนดีแล้ว ลู่ฟางหนิงจึงวางแผนจะใช้เหยื่อล่อ แต่ใครเล่าที่นางจะสามารถใช้งานได้?

“เจ้าเห็นฮูหยินรองหรือไม่ นางจะโวยวายให้ได้อันใดขึ้นมา ทำให้ฮูหยินของพวกเราปวดหัวเปล่าๆ”

“นั่นสิ ภายในเทียบเชิญมีเพียงแค่คุณหนูรองของพวกเราเท่านั้น แล้วนางจะให้คุณหนูใหญ่ไปด้วยได้อย่างไร เช่นนี้จะไม่เป็นการขัดพระประสงค์ของฮองเฮาหรอกหรือ”

เสียงสนทนากันของอิ๋นฉายกับอิ๋นเซียงทำให้ลู่ฟางหนิงที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่หันไปมองด้วยความสนใจ และคำพูดเหล่านั้นของสาวใช้ทั้งสองคนก็ทำให้ลู่ฟางหนิงคิดแผนการบางอย่างออก

ก่อนงานเลี้ยงชมบุปผาจะเริ่มขึ้นอีกหนึ่งชั่วยาม ลู่ฟางหนิงตรงไปหาพี่สาวต่างมารดาที่เรือนของอีกฝ่ายทันที ยามที่เห็นลู่ฟางหนิงปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ภายในใจของลู่อวิ้นเหมยก็เกิดความสงสัยขึ้นมากมาย

”พี่หญิงใหญ่” ลู่ฟางหนิงทักทายอีกฝ่าย ในชาติก่อน นางกับลู่อวิ้นเหมยมิได้สนิทสนมกันมากนัก อาจเป็นเพราะพี่สาวต่างมารดาคนนี้ไม่ค่อยเข้าไปวุ่นวายกับนางสักเท่าใด ลู่อวิ้นเหมยอาศัยอยู่ในจวนหลังนี้ก็เหมือนไม่อยู่ อีกอย่างนางมักจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ภายในค่ายทหาร ดังนั้นชีวิตส่วนตัวของพี่สาวคนนี้นางจึงไม่ค่อยรู้อะไรเท่าใดนัก

“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?” ลู่อวิ้นเหมยเอ่ยถามด้วยความสงสัย มิใช่ว่าเวลานี้ลู่ฟางหนิงต้องขึ้นรถม้าไปยังงานเลี้ยงชมบุปผาแล้วหรอกหรือ

“ข้าได้ยินสาวใช้คุยกันว่าฮูหยินรองอยากให้ท่านเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาในครั้งนี้ด้วย”

“เจ้าได้ยินเรื่องไร้สาระอันใดมาก็อย่าได้ใส่ใจนักเลย มารดาของข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น ข้าไม่ได้อยากไปร่วมงานเลี้ยงอะไรนั่นเลยสักนิด” ลู่อวิ้นเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ใครเลยจะรู้ว่าภายใต้แขนเสื้อนั้น ฝ่ามือของนางกำเข้าหากันแน่นขนาดไหน

ลู่อวิ้นเหมยรู้ดีว่างานเลี้ยงชมบุปผาครั้งนี้สำคัญกับเหล่าสตรีที่ยังไม่ออกเรือนมากเพียงใด ทว่านางกลับถูกลู่ฮูหยินกีดกันทุกวิถีทางเพียงเพราะมารดาของนางทำให้ลู่ฮูหยินไม่พอใจ แต่นางจะทำอย่างไรได้ในเมื่อมารดาของนางเป็นเพียงแค่ฮูหยินรองที่ไม่เป็นที่โปรดปราณของบิดาเท่านั้น พวกนางสองแม่ลูกจะมีสิทธิ์มีเสียงอันใดเรียกร้องได้เล่า

“ท่านพูดจริงหรือที่บอกว่าไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผา” ลู่ฟางหนิงเอ่ยถามอีกครั้ง ลู่อวิ้นเหมยได้ยินคำถามนั้น ฝ่ามือยิ่งกำเข้าหากันแน่น

“แน่นอน”

“โกหก ท่านอยากเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ก็บอกข้าเถิด หากท่านไม่อยากเข้าร่วมจริงแล้วเหตุใดตอนที่ฮูหยินรองไปโวยวายที่เรือนของมารดาข้า ท่านถึงไม่ห้ามนาง”

ลู่อวิ้นเหมยเถียงไม่ออก เพราะนางเองก็อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาครั้งนี้เช่นกัน ที่เอ่ยปฏิเสธไปเช่นนั้นเพราะไม่ต้องการสนทนากับลู่ฟางหนิงไปมากกว่านี้

”เจ้าพูดเช่นนี้ต้องการอะไรกันแน่”

ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นจึงเผยรอยยิ้มออกมา “พี่หญิงใหญ่รู้ใช่หรือไม่ว่าความหมายของงานเลี้ยงบุปผาครั้งนี้คืออะไร”

คือการจับคู่ครองให้สตรีและบุรุษ…

ทว่าลู่อวิ้นเหมยหาได้เอ่ยคำตอบที่อยู่ภายในใจออกมา แต่นางรู้เรื่องเหล่านี้ดีเสียยิ่งกว่าอะไร หากภายในงานเลี้ยงครั้งนี้นางสามารถจับบุรุษที่มีฐานะสูงส่งได้ นางจะต้องมีชีวิตที่อยู่เหนือกว่าลู่ฟางหนิงและสตรีทุกๆ คนอย่างแน่นอน ทว่านางไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้ ความฝันนั้นย่อมดับสลาย

ลู่ฟางหนิงเห็นสายตาที่วูบไหวไปมาของพี่สาว นางก็เข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายอยากเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “หากพี่หญิงใหญ่อยากไปเช่นนั้นก็จงไป ข้าอยากออกไปใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่ต้องการผูกมัดกับบุรุษใด ดังนั้นการจับคู่เช่นนี้ ข้าไม่ต้องการ”

“เจ้าพูดจริงหรือ”

ลู่อวิ้นเหมยไม่เชื่อหรอกว่าลู่ฟางหนิงไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ เพราะสตรีหลายๆ คนต่างใฝ่ฝันถึงวันนี้กันที่สุด และความใฝ่ฝันของลู่อวิ้นเหมยก็เหมือนกับสตรีคนอื่นๆ นั่นก็คือ นางอยากได้หัวใจขององค์รัชทายาท…

“ข้าพูดจริง อีกครึ่งชั่วยามรถม้าสกุลลู่จะออกเดินทางไปยังพระราชวัง เวลาเพียงเท่านี้เพียงพอให้ท่านแต่งกายหรือไม่”

ลู่อวิ้นเหมยไม่มีเวลาให้ครุ่นคิดอีกแล้ว หลังสิ้นคำพูดของลู่ฟางหนิง นางจึงรีบกลับเข้าเรือนแล้วแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่งดงามที่สุดเท่าที่ตนมี

ยังไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ลู่อวิ้นเหมยก็แต่งกายเสร็จเรียบร้อย นางขึ้นรถม้าแทนลู่ฟางหนิง ก่อนจะตรงไปยังพระราชวังด้วยความยินดี โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหน้าของนางกำลังมีอันตรายแบบใดรออยู่