บทที่ 68 ความจริงที่ไม่เคยรู้

ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน

“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อน

นางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลย

เรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สามีโกรธ ขอเพียงสามีปฏิบัติต่อนางดี รักนางมากกว่าภรรยารองเพียงเท่านี้นางก็พอใจแล้ว

“นั่นสิท่านพ่อ เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่ เหตุใดท่านถึงบอกว่าอวิ้นเหมยไม่ใช่ลูกของท่าน” ลู่จางหมิ่นทนต่อความสงสัยนั้นไม่ไหว เขายังจำช่วงเวลาที่ฮูหยินรองคลอดลูกได้เป็นอย่างดี นางคลอดลูกอยู่ในจวนสกุลลู่ ตอนนั้นเขาได้ข่าวว่านางคลอดน้องสาวออกมาก็รู้สึกตื่นเต้นอยากเข้าไปดู แต่เมื่อรู้ว่ามารดาไม่ชอบนาง และนางก็เป็นคนที่ทำให้มารดาเสียใจ เขาจึงไม่กล้าเข้าไปสนิทสนมกับพวกนางสองแม่ลูก

จนกระทั่งหนึ่งปีต่อมา มารดาของเขาก็ได้ให้กำเนิดน้องสาวหน้าตาน่ารักอย่างลู่ฟางหนิง เขาจึงลืมเรื่องราวของสองแม่ลูกนั่นไปเสียสนิท จนกระทั่งเติบใหญ่ ความห่างเหินระหว่างพี่น้องจึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะอยู่จวนเดียวกัน แต่ก็เหมือนคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น แต่คาดไม่ถึงว่าสิบเจ็ดปีต่อมา บิดาจะบอกว่าลู่อวิ้นเหมยไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของเขา แล้วบิดาของนางคือผู้กันเล่า ความสงสัยเริ่มผุดขึ้นในใจของทุกคคน แม้แต่ลู่อวิ้นเหมยก็ยังสงสัยในเรื่องนี้

แม่ทัพลู่หนิงเหอรู้ว่าคงไม่สามารถปิดเรื่องนี้ได้อีกต่อไปแล้ว เขาจึงเล่าเรื่องราวเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนให้ทุกคนฟัง “ข้ากับจูเหิงเยว่พบกันเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน…”

ปีนั้นเขาเพิ่งได้รับตำแหน่งแม่ทัพมาหมาดๆ และได้รับพระบัญชาจากโจวฮ่องเต้ให้ยกทัพไปปราบข้าศึกที่ชายแดน ในระหว่างที่เขากำลังพลาดท่าเกือบถูกศัตรูสังหาร จูเหิงเยว่ก็ได้ช่วยชีวิตของเขาไว้

ตอนนั้นเพราะแม่ทัพลู่หนิงเหอเป็นแม่ทัพหนุ่มรูปงาม จูเหิงเยว่จึงตกหลุมรักเขาและเอาบุญคุณในครั้งนั้นมาอ้างให้เขารับนางมาเป็นภรรยา แต่เพราะตอนนั้นเขามีไป๋เจียฮวาเป็นภรรยาเอกอยู่แล้ว เขาจึงให้ฐานะจูเหิงเยว่ได้แค่ภรรยารองเท่านั้น ที่เขายอมรับนางเป็นภรรยาเพราะไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้คุณธรรม

ต่อมาเขาจึงพบว่าจูเหิงเยว่นั้นตั้งครรภ์ แต่เขารู้ว่าเด็กในครรภ์ของนางไม่ใช่ลูกของเขา เพราะเขากับนางไม่เคยร่วมหอกันเลย นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงทุกวันนี้ เขาก็มอบเพียงฐานะให้นางเท่านั้น ทว่าความสัมพันธ์ทางกายไม่เคยมีเลยสักครั้ง แม้นางจะใช้กลวิธีต่างๆ แต่เขาก็รอดตัวได้เสมอ

ไป๋เจียฮวาไม่คิดว่าสามีจะรักนางมากขนาดนี้ ตอนที่รู้ว่าเขารับภรรยามาจากชายแดน ตอนนั้นนางคลุ้มคลั่งใจแทบขาด ต่อมาเพราะนางตั้งครรภ์ลู่ฟางหนิง นางจึงต้องยอมรับความจริงเรื่องนั้นให้ได้

“ท่านพี่ เหตุใดเรื่องนี้ท่านถึงไม่ยอมบอกข้า พวกเราสาบานว่าจะไม่มีความลับต่อกันมิใช่หรือ” ไป๋เจียฮวาเข้าไปจับมือของสามีเอาไว้แน่น แม่ทัพลู่หนิงเหอมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น

“เพราะข้าให้สัญญากับจูเหิงเยว่เอาไว้ ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ แม้กระทั่งเจ้า ข้าขอโทษนะฮวาเอ๋อร์ที่ทำให้เจ้าทุกข์ใจมานานหลายปีขนาดนี้” แม่ทัพลู่หนิงเหอโอบกอดภรรยาเข้ามาไว้ในอ้อมกอด พวกเขากอดกันอยู่เช่นนั้นเนิ่นนานท่ามกลางสายตาของบุตรสาวและบุตรชายทั้งสอง

ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้รู้ความจริงว่าตนเองมิใช่บุตรสาวของแม่ทัพลู่หนิงเหอ นางก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ฮื่อๆๆ เหตุใดทุกอย่างถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ ข้าทำอะไรลงไปกันแน่…”

ทุกสิ่งที่นางกระทำลงไป เพียงเพราะต้องการให้บิดาหันมาสนใจนางเท่านั้น นางอยากได้ความรักจากบิดา และหากว่านางอยู่เหนือกว่าสตรีทุกคนในแคว้น บิดาจะต้องเห็นความสำคัญของนางกับมารดาแน่ แต่ไม่คาดคิดว่าแท้จริงแล้วเหตุผลที่บิดาทำตัวห่างเหินใส่นางกับมารดาเพราะว่านางมิใช่ลูกแท้ๆ ของเขา

ลู่อวิ้นเหมยปาดน้ำตาบนดวงหน้าออก ก่อนจะเอ่ยถามแม่ทัพลู่หนิงเหอถึงสิ่งที่ค้างคาใจ “หากท่านมิใช่บิดาของข้า แล้วบิดาที่แท้จริงของข้าคือใคร?”

แม่ทัพลู่หนิงเหอได้ยินคำถามของลู่อวิ้นเหมย เขาก็ส่ายหน้าให้นาง “ข้าไม่รู้ เรื่องนี้เจ้าคงต้องถามมารดาของเจ้าเอง”

ลู่อวิ้นเหมยรู้สึกสิ้นหวังมาก ยามนี้มารดาของนางถูกพาไปพักที่เรือนแล้ว นางจึงตรงกลับเรือนทันที เพราะนางยังมีเรื่องที่ต้องการถามมารดาให้ชัดเจน

จูเหิงเยว่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น นางยังไม่รู้ว่าความลับของตนถูกเปิดเผยแล้ว หลังจากที่ลืมตาขึ้นมา นางก็บอกว่าอยากพบท่านแม่ทัพ อยากให้เขาให้โอกาสนางอีกครั้ง

ลู่อวิ้นเหมยเมื่อเห็นว่ามารดาทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ ท่านพอเสียทีเถิด ท่านพ่อหย่ากับท่านแล้ว ท่านอย่าได้ฝืนพยายามอีกเลย”

“แม่ไม่หย่า แม่ไม่หย่า” จูเหิงเยว่ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเพราะไม่อาจยอมรับความจริงได้ ในตอนนั้น ลู่อวิ้นเหมยจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ท่านแม่ ท่านพ่อบอกว่าข้าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าบิดาที่แท้จริงของข้าคือใคร”

“เจ้า เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” จูเหิงเยว่เผยสีหน้าตื่นตระหนกออกมา เพราะคาดไม่ถึงว่าบุตรสาวจะล่วงรู้ความลับนี้

“ท่านพ่อบอกข้า สาเหตุที่ข้าไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่นจากเขาเพราะข้าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา”

“แม่ทัพลู่ผิดคำสัญญากับข้า ไหนเขาบอกว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับตลอดชีวิต”

ลู่อวิ้นเหมยเมื่อเห็นมารดาเริ่มคลุ้มคลั่ง นางก็จับแขนอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

“ท่านแม่ ในเมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้วท่านบอกข้ามาเถิดว่าบิดาของข้าเป็นใคร ในเมื่อท่านพ่อไม่ต้องการพวกเรา ข้าจะไปตามหาบิดาที่แท้จริงของข้า”

เมื่อได้ยินคำพูดของบุตรสาว จูเหิงเยว่ก็เผยสีหน้าย่ำแย่ออกมา ก่อนจะกล่าวถึงเรื่องในอดีตที่นางอยากลืมเลือนมากที่สุด “วันนั้นข้าถูกโจรป่ากระทำย่ำยีจึงได้คลอดเจ้าออกมา…”

ลู่อวิ้นเหมยหลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าบิดาของนางเป็นโจรป่าที่แม้กระทั่งชื่อแซ่ก็ยังไม่รู้จัก นางก็ยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ ทว่าภายนอกนอกกลับแสดงออกว่าไม่เป็นอะไร และบอกให้มารดารีบไปเก็บข้าวของ พรุ่งนี้เช้าพวกนางจะได้รีบเดินทางออกจากจวนสกุลลู่

แม้จูเหิงเยว่ไม่อยากไปจากที่นี่ แต่เพราะตอนนี้นางไม่มีฐานะอะไรแล้ว อีกทั้งบุตรสาวยังมากระทำความผิด แม้ไม่อยากไปแต่นางก็ต้องไป ทว่านางไหนเลยจะรู้ว่าเช้าวันรุ่งขึ้น นางจะได้ออกจากจวนสกุลลู่พร้อมกับร่างไร้วิญญานของบุตรสาว

เพราะตกดึกคืนนั้น ลู่อวิ้นเหมยตัดสินใจแขวนคอตายในห้องนอน เพราะอย่างน้อยนางก็ยังได้ตายในฐานะของคุณหนูใหญ่สกุลลู่ หาใช่ตายในฐานะบุตรสาวของโจรป่าที่ไร้ชื่อแซ่