LOGIN“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายเจ้าในชาติก่อน แต่ข้าไม่อยากให้มือของเจ้าต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไป”
โจวหยางอวี้เข้าใจถึงความโกรธแค้นของลู่ฟางหนิงได้เป็นอย่างดี นางคงจะเจ็บแค้นมากที่โจวหยางเทียนหลอกใช้ความรักจากนางเพื่อผลประโยชน์ แต่เขาก็เป็นห่วงนางมาก หากเกิดความผิดพลาดขึ้นกับนาง เขาจะทำอย่างไรเล่า อีกอย่างคนที่ทำร้ายนางจริงๆ อาจเป็นคนใกล้ตัวที่นางมองข้ามไป เรื่องนี้เขาคงต้องหาโอกาสบอกให้นางรับรู้
“หากมือของหม่อมฉันไม่แปดเปื้อนเลือดของคนที่ทำร้ายหม่อมฉัน การแก้แค้นของหม่อมฉันจะสำเร็จได้อย่างไรเพคะ”
ลู่ฟางหนิงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ หากชาตินี้นางมิได้ปลิดชีพโจวหยางเทียนและซูเยี่ยนหลิงด้วยมือของตนเอง นางคงจากไปอย่างไม่สงบ!
ทว่าโจวหยางอวี้ไม่คิดเช่นนั้น เขามีความเห็นที่แตกต่างกันกับนาง เขาไม่ได้ย้อนเวลากลับมาแก้แค้นเสียทีเดียว
“หนิงหนิง ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการแก้แค้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด ข้าอยากให้เจ้าใช้ชีวิตในชาติที่สองอย่างมีความสุข เจ้าลองปล่อยวางความแค้นลงดีหรือไม่”
หลังจากได้ยินคำพูดขององค์รัชทายาท หว่างคิ้วทั้งสองข้างของลู่ฟางหนิงก็ขมวดเข้าหากันแน่น นางไม่เข้าใจว่าองค์รัชทายาทต้องการจะสื่อความหมายใดกันแน่
“หม่อมฉันคงทำตามคำแนะนำของพระองค์ไม่ได้ เพราะหม่อมฉันมีชีวิตอยู่เพื่อการแก้แค้นเท่านั้นเพคะ”
ลู่ฟางหนิงเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ ตั้งแต่ที่ย้อนเวลากลับมา ในใจของนางก็มีเพียงการแก้แค้นเท่านั้น ความสุขที่โจวหยางอวี้เอ่ยมา นอกจากทำให้ครอบครัวไม่ต้องพบเจอกับหายนะเหมือนในชาติก่อน นางก็ไม่เคยนึกถึงความสุขส่วนตัวอีกเลย
โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงปล่อยวางความแค้นลงไม่ได้ ซึ่งแตกต่างจากเขาที่ละวางความแค้นทั้งปวงได้แล้ว แต่ที่เขาต้องกำจัดโจวหยางเทียนและคนสกุลเซวีย เพราะเขาต้องการให้คนเหล่านั้นได้รับผลกรรมที่เคยก่อไว้และเปลี่ยนแปลงจุดจบของตนเอง เสด็จพ่อ เสด็จแม่และคนที่เขารัก
ซึ่งลู่ฟางหนิงก็เป็นหนึ่งในคนที่เขารัก เขาไม่อยากให้นางยึดติดกับการแก้แค้นมากเกินไปจนชีวิตไร้ซึ่งความสงบสุข
“หากความสงบสุขเหล่านั้นเป็นข้าที่อยากมอบให้ เจ้าจะยอมรับมันไว้หรือไม่” โจวหยางอวี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง หวังว่าคำพูดของเขาจะทำให้ลู่ฟางหนิงเปลี่ยนใจ ทว่าลู่ฟางหนิงที่ได้ยินเช่นนั้นกลับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย
“หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าเหตุใดพระองค์ถึงอยากให้หม่อมฉันปล่อยวางความแค้นนัก ตราบใดที่หม่อมฉันยังไม่สามารถกำจัดรุ่ยอ๋องกับซูเยี่ยนหลิงได้ หม่อมฉันก็ไม่มีวันพบเจอกับความสุขหรอกเพคะ”
ใช่แล้ว! มีเพียงพวกเขาสองคนได้พบเจอกับความพินาศเท่านั้น นางถึงจะมีชีวิตอย่างสงบสุข!
โจวหยางอวี้ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเอ่ยแย้งขึ้นทันที “มีสิ”
“พระองค์อย่าล้อหม่อมฉันเล่นเลยเพคะ สวรรค์ต่างมอบโอกาสให้พวกเราย้อนเวลากลับมาแก้แค้นคนที่คิดร้ายกับพวกเราทั้งคู่ หม่อมฉันไม่เชื่อหรอกว่าพระองค์ในตอนนี้จะมีความสุขได้ หากยังไม่ได้กำจัดคนเหล่านั้นให้สิ้นซาก”
โจวหยางอวี้ได้ยินคำพูดของลู่ฟางหนิง เขาก็รีบเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เจ้าคิดผิดแล้ว”
“หม่อมฉันคิดผิดอย่างไร?” ลู่ฟางหนิงขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นางไม่เชื่อหรอกว่าองค์รัชทายาทไม่มีความคิดอยากแก้แค้นโจวหยางเทียนกับพวกสกุลเซวียที่คิดร้ายต่อเขา และอีกหนึ่งคนก็คือนางที่บังคับให้เขาต้องปลิดชีพตนเอง
เขาต้องมีความคิดอยากแก้แค้นเหมือนกับนางสิ!
โจวหยางอวี้ไม่รู้ว่ายามนี้ลู่ฟางหนิงกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจ้องมองนางอย่างมีความหมาย จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น “ข้าไม่ได้ย้อนเวลากลับมาแก้แค้น แต่ข้าย้อนเวลากลับมาเพราะต้องการแก้ไขความผิดพลาดในอดีตต่างหาก”
หลังได้ยินคำพูดของโจวหยางอวี้ ลู่ฟางหนิงก็คล้ายจะเข้าใจความคิดของเขามากขึ้น ทุกคนเมื่อมีโอกาสย้อนกลับมาย่อมต้องการแก้ไขความผิดพลาด นางเองก็เช่นกัน นอกจากการแก้แค้น นางยังคิดจะแก้ไขสิ่งที่ตนเองเคยทำพลาดไปในอดีต อย่างเช่น หลงรักคนผิด!
“พระองค์มีเรื่องผิดพลาดอะไรที่อยากแก้ไขอย่างนั้นหรือเพคะ?” นางเอ่ยถามเช่นนี้ออกมาเพราะคิดว่าบางทีอาจช่วยอะไรเขาได้บ้าง หากเขาต้องการความช่วยเหลือจากนาง
“ความผิดพลาดเดียวของข้าก็คือ…”
โจวหยางอวี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่กระนั้นดวงตาคมเข้มก็จ้องมองลู่ฟางหนิงอย่างแน่วแน่ ส่วนลู่ฟางหนิงก็ตั้งใจฟังในสิ่งที่องค์รัชทายาทกำลังจะเอ่ยออกมาเช่นเดียวกัน
“ข้าไม่ได้บอกความรู้สึกของตนเองให้เร็วกว่านี้ หากตอนนั้นข้าบอกสิ่งที่อยู่ในใจให้เจ้ารับรู้ เจ้าก็คงไม่ต้องถูกโจวหยางเทียนหลอกใช้ความรักจนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ แต่ในเมื่อตอนนี้ข้ามีโอกาสอีกครั้งแล้ว ข้าจะไม่ยอมปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือไปอีก…”
หลังจากที่โจวหยางอวี้เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา ลู่ฟางหนิงก็คิดจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง ทว่าคำพูดถัดมาของเขากลับทำให้นางนิ่งเงียบไป เอ่ยอะไรไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
“หนิงหนิง เจ้ายินดีแต่งงานกับข้าหรือไม่”
หลังสิ้นคำพูดนั้น หัวสมองของลู่ฟางหนิงก็ขาวโพลนไปชั่วขณะ นางตั้งตัวแทบไม่ทัน เพราะไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะขอนางแต่งงานกะทันหันเช่นนี้
ดวงหน้าของโจวหยางอวี้แดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศสุก ขณะที่เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา และเมื่อเห็นว่าลู่ฟางหนิงไม่ตอบอะไร เขาก็กลัวว่านางจะปฏิเสธ เขาจึงรีบเอ่ยอีกคำ “เจ้าไม่ต้องให้คำตอบข้าตอนนี้ก็ได้ แต่อย่าให้ข้าต้องรอนานเกินไปนัก”
ลู่ฟางหนิงไม่รู้จะตอบองค์รัชทายาทว่าอย่างไร นางได้แต่พยักหน้าเป็นคำตอบให้เขา นางรู้ดีว่าในชาติก่อน หากนางไปยังงานเลี้ยงชมบุปผาที่หวังฮองเฮาทรงจัดขึ้น และเรื่องราวเลวร้ายยังไม่เกิดกับโจวหยางอวี้ บางทีพวกเขาทั้งสองคงจะได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ว
ทว่าตอนนี้ในหัวใจของนางยังไม่มีความรู้สึกรักใคร่ให้กับโจวหยางอวี้ แม้นางจะรู้ว่าเขามีใจให้นางก็ตาม ตอนนี้ภายในใจของนางมีเพียงความรู้สึกผิดที่มีต่อเขาเท่านั้น นางจึงคิดว่าตนเองไม่คู่ควรกับตำแหน่งพระชายาของเขา
ลู่ฟางหนิงเอ่ยขึ้นว่า “หม่อมฉันรู้ดีว่าพระองค์มีความรู้สึกเช่นไรให้กับหม่อมฉัน เพียงแต่…”
โจวหยางอวี้ราวกับรู้ความคิดของลู่ฟางหนิง เขาจึงรีบเอ่ยขึ้นก่อนที่นางจะพูดจบ “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าเจ้ายังไม่ต้องให้คำตอบข้าตอนนี้ก็ได้”
ที่เอ่ยบอกนางเช่นนี้เพราะเขากลัวคำตอบที่จะได้รับ
แต่กระนั้นลู่ฟางหนิงก็คิดว่านางต้องบอกองค์รัชทายาทให้ชัดเจน นางไม่ต้องการให้เขารออย่างเปล่าประโยชน์ “แต่หม่อมฉันคงไม่สามารถรับความหวังดีของพระองค์เอาไว้ได้…”
พรึ่บ!
ลู่ฟางหนิงยังเอ่ยไม่ทันจบประโยคดี โจวหยางอวี้ก็คว้าร่างของนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เขากอดนางอย่างแนบแน่นราวกับกลัวว่านางจะหลุดหายไปไหน “เจ้าอย่าเพิ่งปฏิเสธเลย ข้าให้เวลาเจ้าจนกว่าเจ้าจะพร้อม แต่อย่าได้ปฏิเสธเลยนะ…”
ลู่ฟางหนิงตกใจกับการกระทำขององค์รัชทายาท และในขณะที่คิดจะผลักร่างของเขาออกเพราะชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินงาม ทว่าหลังจากที่ได้ยินคำพูดอีกคำของเขา ลู่ฟางหนิงก็รู้สึกว่าหัวใจของตนเองเริ่มเต้นเร็วผิดปกติ และปล่อยให้เขาโอบกอดอยู่เช่นนั้นโดยมิได้ขัดขืนอีกต่อไป
“หนิงหนิง ข้ารักเจ้า…”
“…”
“เจ้าอย่าได้ปฏิเสธความรู้สึกของข้าเลย”
ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของคนทั้งสองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แม้ลู่ฟางหนิงจะเคยมีความรักมาก่อน แต่นางรู้สึกว่าความรักที่โจวหยางอวี้กับโจวหยางเทียนมอบให้นั้นแตกต่างกันมาก
อาจเป็นเพราะโจวหยางอวี้รักนางด้วยใจจริง…
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ยามนี้ด้านนอกกำแพงเมืองหลวงมีกองทัพสกุลลู่นับหมื่นนายพร้อมอาวุธครบมือ ประชาชนที่อยู่ในเมืองหลวงต่างอกสั่นขวัญผวาเมื่อพบเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ ทหารรีบปิดประตูเมืองไม่ให้ผู้ใดเข้าออก ส่วนประชาชนทั้งหมด ทางการได้จัดหาสถานที่ปลอดภัยเอาไว้ให้แล้ว หากว่าเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นทหารสกุลลู่ยังคงลังเลเ
ในขณะที่ภายในงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ราชองครักษ์ต่างก็กรูกันเข้ามาคุ้มครองโจวฮ่องเต้ หนิงอ๋องให้คนของตนพาหมอเทวดาออกไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว จากนั้นเขากับโจวหยางอวี้ก็ชักดาบออกมา ก่อนจะเข้าห้ำหั่นกับพวกกบฏโจวหว่านถิงเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย นางกำนัลและองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันนางทันที
วันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาย
หลังจากปรึกษาหารือกับบิดาและพี่ชายทั้งสองเสร็จสิ้น ลู่ฟางหนิงก็ตรงไปยังเรือนของลู่อวิ้นเหมยซึ่งอยู่ท้ายจวนสกุลลู่ นางมาที่นี่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าลู่อวิ้นเหมยเป็นคนที่ขโมยตราแม่ทัพไป เพื่อช่วยเหลือโจวหยางเทียนจริงหรือไม่ และหากว่าใช่นางจะทำอย่างไรกับพี่สาวต่างมารดาคนนี้ดีหลังจากที่เห็นลู่ฟางหนิงป