LOGINขณะที่แม่ทัพลู่หนิงเหอกำลังฝึกฝนทหารสกุลลู่อย่างขมักเขม้น เขาก็ได้รับจดหมายจากภรรยา บอกว่าอีกไม่นานจะถึงวันเกิดครบรอบสิบหกปีของลู่ฟางหนิงแล้ว นางอยากให้เขาพาบุตรสาวและบุตรชายกลับเมืองหลวง เพื่อจะได้จัดงานเลี้ยงกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
แม่ทัพลู่หนิงเหอเห็นด้วยกับความคิดของภรรยา ตกบ่ายวันนั้นเขาจึงไปหาบุตรสาวที่กำลังฝึกฝนฝีมืออย่างหนัก จนแทบไม่มีเวลามาพบเขา ทั้งๆ ที่ก็อยู่ภายในค่ายทหารเดียวกันแท้ๆ
ทว่าความเป็นจริงแล้ว เฟยหรานที่กำลังปลอมตัวเป็นลู่ฟางหนิงกลัวว่าตนเองจะถูกจับได้ต่างหาก นางจึงใช้ข้ออ้างในการฝึกฝนอย่างหนักเพื่อหลบหน้าบิดาและพี่ชายทั้งสองคนของลู่ฟางหนิง
ยามนี้ลู่ฟางหนิงออกจากค่ายทหารไปได้ครึ่งเดือนแล้ว และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายจะกลับมา เฟยหรานจึงเป็นกังวลไม่น้อยเพราะเหมือนว่าคุณชายรองลู่เหว่ยหรงเริ่มจะสงสัยในตัวนาง
“หนิงหนิง” เสียงเรียกที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้เฟยหรานที่ปลอมตัวเป็นลู่ฟางหนิงหยุดฝึกฝนฝีมือ แล้วหันไปมองตามเสียงเรียกนั้นทันที
เฟยหรานพยายามปรับน้ำเสียงของตนให้ใกล้เคียงกับลู่ฟางหนิงมากที่สุด จากนั้นจึงเอ่ยออกมาสองคำ “ท่านพ่อ”
แม่ทัพลู่หนิงเหอเดินเข้ามาในลานฝึก เฟยหรานเริ่มมีสีหน้าซีดเผือดเพราะกลัวว่าแม่ทัพลู่หนิงเหอจะจับพิรุธนางได้ ทว่าก่อนที่เฟยหรานจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ แม่ทัพลู่หนิงเหอก็เอ่ยขึ้นว่า “อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของเจ้าแล้ว มารดาของเจ้าเพิ่งส่งจดหมายมาบอกว่าให้พวกเรากลับเมืองหลวง”
“ท่านพ่อจะเดินทางวันไหนหรือเจ้าคะ?” เฟยหรานเอ่ยถามออกไป เรื่องนี้ทำให้นางเป็นกังวลใจมากกว่าเรื่องถูกจับได้เสียอีก ภายในใจครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรหากว่าลู่ฟางหนิงกับนางสลับตัวกันไม่ทัน
“อีกสามวัน พวกเราจะเดินทางกลับเมืองหลวง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟยหรานก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เวลาเพียงสามวัน นางยังสามารถส่งจดหมายไปบอกลู่ฟางหนิงได้ทันการณ์
หลังจากที่แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยบอกเรื่องนี้ให้บุตรสาวฟังแล้ว เขาจึงกลับไปจัดการงานที่เหลือให้เสร็จก่อนจะออกเดินทางกลับเมืองหลวง นอกจากนี้เขายังไม่ลืมที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกบุตรชายทั้งสองคนเพื่อที่พวกเขาจะได้เตรียมตัว
ตกดึกคืนนั้น เฟยหรานลอบส่งจดหมายไปให้ลู่ฟางหนิง ภายในใจหวังว่าอีกฝ่ายจะกลับมาทันเวลา
ลู่ฟางหนิงยังอยู่ในเมืองหลวง นางไม่คิดว่าซูป๋อเหวินจะถูกกำจัดรวดเร็วขนาดนี้ แต่ในเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว นางจึงเตรียมตัวกลับค่ายทหาร อีกทั้งเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน นางยังได้รับจดหมายจากเฟยหรานว่าให้กลับค่ายทหารโดยด่วน ไม่เพียงเรื่องที่มารดาของนางต้องการให้ทุกคนกลับจวนเพื่อไปฉลองวันเกิดนาง แต่ตอนนี้พี่ชายคนรองของนางก็เริ่มจะสงสัยในตัวของเฟยหรานบ้างแล้ว
ทว่าก่อนที่นางจะกลับค่ายทหารสกุลลู่ นางก็ยังไม่ลืมที่จะส่งมอบตัวนักฆ่าสกุลเซวียให้กับองค์รัชทายาท เดิมทีนางคิดว่าองค์รัชทายาทจะส่งองครักษ์มารับตัวนักฆ่าเท่านั้น แต่นางกลับคาดเดาผิด เพราะโจวหยางอวี้มาพบนางด้วยตนเอง
“พระองค์เสด็จออกมาเช่นนี้ไม่กลัวถูกจับได้หรือเพคะ”
ลู่ฟางหนิงเป็นห่วงความปลอดภัยของโจวหยางอวี้เป็นอย่างมาก เพราะหากโจวหยางเทียนหรือพวกสกุลเซวียรู้ว่าเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว พวกนั้นจะต้องหาทางกำจัดเขาแน่ๆ
ทว่าโจวหยางอวี้ที่เห็นว่าลู่ฟางหนิงกำลังแสดงความห่วงใยต่อตนเองก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เขาแย้มรอยยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าไม่ถูกจับได้ง่ายๆ หรอก”
แม้เขาจะเอ่ยเช่นนั้น แต่ลู่ฟางหนิงก็ไม่วางใจอยู่ดี
“พระองค์อย่าได้ประมาทคนอย่างรุ่ยอ๋องหรือว่าคนสกุลเซวียนัก พวกนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าที่พวกเราคิดเสียอีก”
“อืม ข้าจะจำคำของเจ้าเอาไว้” โจวหยางอวี้แย้มรอยยิ้มให้ลู่ฟางหนิงอีกครั้ง เขาจะไม่มีวันประมาทคนอย่างโจวหยางเทียนหรือพวกสกุลเซวียอย่างแน่นอน เพราะในชีวิตก่อนเขาได้บทเรียนมามากมายแล้ว
ลู่ฟางหนิงมองนักฆ่าสกุลเซวียที่ถูกไห่เฉิง องครักษ์คนสนิทขององค์รัชทายาทคุมตัวไปแล้ว นางก็หันมาเอ่ยกับองค์รัชทายาทอีกครั้ง เพราะถึงเวลาที่นางต้องเดินทางกลับค่ายทหารสกุลลู่แล้ว “หากพระองค์ส่งมอบนักฆ่าคนนี้ให้กับทางการ อย่างไรก็ต้องเอาผิดรุ่ยอ๋องกับคนสกุลเซวียได้ไม่มากก็น้อย”
โจวหยางอวี้พยักหน้ารับคำ เขาย่อมต้องใช้นักฆ่าคนนี้เป็นพยานในการทำความผิดของโจวหยางเทียนและพวกคนสกุลเซวียอยู่แล้ว แต่นั่นคงจะเป็นหลังจากที่เขาสร้างสถาการณ์ให้พวกนั้นลงมือก่อกบฏ
“หากพระองค์ไม่มีอะไรรับสั่งกับหม่อมฉันแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลานะเพคะ”
เมื่อเห็นว่าลู่ฟางหนิงกำลังจะไป โจวหยางอวี้ก็ตัดสินใจเอ่ยรั้งนางไว้อีกครั้ง เพราะยังมีเรื่องหนึ่งที่เขาอยากบอกกับนาง
“เดี๋ยวก่อน”
ลู่ฟางหนิงหันกลับมาแล้วเอ่ยถาม “พระองค์มีอะไรจะรับสั่งหม่อมฉันเพิ่มเติมหรือเพคะ”
โจวหยางอวี้อึกอักอยู่เล็กน้อย แต่กระนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของแคว้นโจว เจ้าไม่กลับไปที่ค่ายทหารสกุลลู่ได้หรือไม่…” คำพูดของโจวหยางอวี้เป็นความต้องการที่ออกมาจากใจจริง เขาไม่อยากให้มือของลู่ฟางหนิงต้องแปดเปื้อนโลหิตเหมือนในชาติก่อน เขาอยากให้นางใช้ชีวิตอยู่ในฐานะคุณหนูรองสกุลลู่ เขาอยากให้นางออกเรือนและมีครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุข
เขาหวังเพียงแค่นั้นจริงๆ
ลู่ฟางหนิงเมื่อได้ยินคำพูดขององค์รัชทายาท นางก็ชะงักค้างไปชั่วขณะ ทว่าชั่วครู่ต่อมา นางกลับแย้มรอยยิ้มให้เขาแล้วเอ่ยว่า “หากหม่อมฉันไม่มีอำนาจทางการทหารอยู่ในมือ แล้วหม่อมฉันจะปกป้องพระองค์ได้อย่างไรเพคะ”
มีเพียงการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ทัพหญิงเท่านั้น นางถึงจะมีกองกำลังทหารคอยปกป้องโจวหยางอวี้ ในชีวิตนี้นางจะไม่ทำผิดต่อเขาอีก
โจวหยางอวี้ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เพราะไม่คิดว่าลู่ฟางหนิงจะทำเพื่อเขาขนาดนี้ แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้น ดวงหน้าของเขาจึงเศร้าสลดลง
“เจ้าอยากปกป้องข้าเพราะรู้สึกผิดต่อข้าใช่หรือไม่?”
ลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้นก็ไม่คิดจะปฏิเสธ นางรู้สึกผิดต่อโจวหยางอวี้มากจริงๆ ที่อยากปกป้องเขาก็เพราะต้องการชดใช้ความผิดบาปในชาติก่อน ทว่านางกลับเอ่ยคำพูดใดไม่ออก นอกจากก้มหน้าเงียบยอมรับความจริง
โจวหยางอวี้รู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมากที่ลู่ฟางหนิงคิดเช่นนั้น เขาไม่เคยโทษนางเพราะความผิดพลาดในอดีตเลย เขาพร้อมให้อภัยนางได้เสมอ
เพราะเขารักนาง…
“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าชดใช้ความรู้สึกผิดเหล่านั้นด้วยการปกป้องข้า สิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดคือไม่อยากให้เจ้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่เสี่ยงอันตราย ข้าอยากให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เพียงแค่นั้นเจ้าทำให้ข้าได้หรือไม่…”
เอ่ยคำพูดนั้นจบ โจวหยางอวี้ก็เอื้อมไปจับมือลู่ฟางหนิงอย่างถือวิสาสะ นางรู้สึกสับสนไม่น้อยกับคำพูดของเขา แม้เขาไม่อยากให้นางปกป้อง แต่เมื่อนางได้มีโอกาสได้ย้อนเวลากลับมา นางไม่มีทางปล่อยโจวหยางเทียนกับพวกที่มันหักหลังนางไปแน่!
“หม่อมฉันคงทำตามคำขอของพระองค์ไม่ได้หรอกเพคะ โจวหยางเทียนทำร้ายหม่อมฉันไว้มาก หากชาตินี้มิได้แก้แค้น หม่อมฉันคงตายตาไม่หลับ”
ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจของลู่ฟางหนิงไม่หยุด ฝ่ามือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน โจวหยางอวี้ลูบมือนางเบาๆ หวังว่าจะสามารถทำให้ความโกรธของนางทุเลาลงได้บ้าง
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ยามนี้ด้านนอกกำแพงเมืองหลวงมีกองทัพสกุลลู่นับหมื่นนายพร้อมอาวุธครบมือ ประชาชนที่อยู่ในเมืองหลวงต่างอกสั่นขวัญผวาเมื่อพบเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ ทหารรีบปิดประตูเมืองไม่ให้ผู้ใดเข้าออก ส่วนประชาชนทั้งหมด ทางการได้จัดหาสถานที่ปลอดภัยเอาไว้ให้แล้ว หากว่าเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นทหารสกุลลู่ยังคงลังเลเ
ในขณะที่ภายในงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ราชองครักษ์ต่างก็กรูกันเข้ามาคุ้มครองโจวฮ่องเต้ หนิงอ๋องให้คนของตนพาหมอเทวดาออกไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว จากนั้นเขากับโจวหยางอวี้ก็ชักดาบออกมา ก่อนจะเข้าห้ำหั่นกับพวกกบฏโจวหว่านถิงเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย นางกำนัลและองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันนางทันที
วันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาย
หลังจากปรึกษาหารือกับบิดาและพี่ชายทั้งสองเสร็จสิ้น ลู่ฟางหนิงก็ตรงไปยังเรือนของลู่อวิ้นเหมยซึ่งอยู่ท้ายจวนสกุลลู่ นางมาที่นี่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าลู่อวิ้นเหมยเป็นคนที่ขโมยตราแม่ทัพไป เพื่อช่วยเหลือโจวหยางเทียนจริงหรือไม่ และหากว่าใช่นางจะทำอย่างไรกับพี่สาวต่างมารดาคนนี้ดีหลังจากที่เห็นลู่ฟางหนิงป







