ตอนที่11 เจ้าอยากช่วยนาง

ตอนที่11

            “ส้มแปดผลก็พอรึ”

            เจียงเจิ้งเหวินถามน้องสาวอย่างประหลาดใจ  ของขอบคุณที่เตรียมให้ผู้บัญชาการสำนักประจำจิมนั้น เจียงชิงหว่านแนะนำให้มอบส้มแปดผลเท่านั้น

            “เจ้าค่ะ”  หญิงสาวพยักหน้ายืนยัน “ใต้เท้าซ่งเถรตรงและซื่อสัตย์ พี่ใหญ่มอบของล้ำค่าก็เกรงว่าจะถูกมองไม่ดีนัก ให้ใบชาไปเขาก็ไม่ใช้เองเป็นแน่น ส้มนี้ส่งไปเขาก็ให้คนข้างตัวกินแทนอยู่ พี่ใหญ่แค่แนบจดหมายหนึ่งฉบับตามที่หว่านวานแนะนำก็พอเจ้าค่ะ”

            ข้อความในจดหมายนั้น เจียงเจิ้งเหวินลังเลเล็กน้อย แต่ทบทวนดีแล้วว่าไม่เสียหายอันใดจึงยอมทำตามที่น้องเล็กแนะนำ ‘ตระกูลเจียงยินดีให้ความช่วยเหลือใต้เท้าซ่งอวี้หาน’

          “เช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าแนะนำมา”  เจียงเจิ้งเหวินจึงให้พ่อบ้านไปเตรียมส้มใส่ตะกร้าอย่างดีมา ครู่หนึ่งก็มีบ่าวเข้ามารายงาน

            “มีคนมาขอพบคุณหนูขอรับ”

            “ใครรึ”  เจียงเจิ้งเหวินประหลาดใจที่จู่ๆ มีคนมาขอน้องสาวของตน

            “นางบอกว่าชื่อเหมยจื่อ มากับลูกสาวขอรับ นางยังบอกว่าคุณหนูเรียกตัวนางมา”

            “เหมยจื่อมาแล้วรึ”  ชิงหว่านวางมือจาการอ่านบันทึกการค้าของตระกูล  “ให้นางรอที่ห้องโถง ข้าจะไปพบนางเอง”

            “ใครรึ”  พี่ใหญ่ลุกขึ้นตาม ปกติไม่เคยเห็นน้องสาวติดต่อกับผู้ใด ยิ่งหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น...เขาไม่เห็นนางพบเจอใครอื่นอีกนอกจากคนในครอบครัว

            “พี่ใหญ่ไปด้วยกันก็รู้เอง” 

หญิงสาวคล้องแขนกำยำกึ่งลากกึ่งจูงเดินไปที่ห้องโถง ซึ่งมีหญิงสาวอายุราวสิบแปดปียืนอุ้มลูกสาววัยขวบเศษไว้ในอ้อมแขน  เจียงเจิ้งเหวินหันไปมองน้องสาวอย่างงุนงง

“เหมยจื่อนั่งก่อน”  ชิงหว่านรีบเดินไปจับไหล่เป็นเชิงบังคับให้นั่งที่เก้าอี้  แต่เหมยจื่อผู้สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบไม่กล้านั่ง ฐานะอย่างนางจะนั่งได้อย่างไร

“คุณหนูเจียง ข้า...”

“นั่งก่อน เจ้าอุ้มลูกมาด้วย ตัวเองลำบากได้แต่อย่าให้ลูกลำบาก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหมยจื่อจึงยอมนั่งแต่โดยดี นางเงยหน้าขึ้นเจอสายตาคมกริบจ้องมองก็รีบหลุบตาลงแล้วกอดลูกสาวแน่นขึ้น

“ที่...ที่บ้านไม่มีใคร ข้าเลยต้องอุ้มลูกมาด้วย”

“ข้าเข้าใจ เหมยจื่อน้อยน่ารักจริงๆ” ชิงหว่านยื่นหน้าไปหยอกล้อเด็กหญิงตัวน้อย  ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนหัวเราะคิกคัก ชิงหว่านนึกเอ็นดูจึงถอดกำไลหยกยกให้เด็กน้อย

“คุณหนู...ข้ารับไม่ได้เจ้าค่ะ”

“ข้าให้เหมยจื่อน้อย เจ้าเป็นแม่ก็เก็บไว้เถิด”  

นางได้แต่ยิ้มบางๆ หากไม่ใช่เพราะนางในชาติที่แล้วทำผิดต่อบัณฑิตผู้นั้น  นาง...ป้ายสีเป็นให้บัณฑิตสัตย์ซื่อผู้หนึ่งต้องรับผิดโดยที่ไม่ได้ทำผิดเพียงเพราะเขาขัดขวางเส้นทางของคนที่นางรัก  นางไม่ได้หวังให้เขาตาย ใครจะคิดว่าคนผู้นั้นยอมหักไม่ยอมงอ ยอมสิ้นชีพดีกว่าต้องกล่าววาจาเท็จ สุดท้ายจึงทิ้งภรรยาให้เป็นหม้ายทั้งที่ยังสาวโดยไม่รู้ว่าภรรยาตั้งครรภ์  ครอบครัวเดิมของบัณฑิตรังเกียจภรรยายากจนเป็นทุนเดิม  ใส่ความว่าเหมอจื่อตั้งครรภ์กับชายชู้ และเมื่อคลอดลูกมาเป็นหญิงก็ยังหาทางรังแกไม่หยุดหย่อน เหมยจื่อมีฝีมือด้านเย็บปักแต่ทำงานเท่าไรก็ไม่พอกินเพราะญาติสามีมาเอาเงินไปเสียก่อน  ชิงหว่านได้เกิดใหม่ในชาตินี้รู้ดีว่าไม่อาจทำคุณไถ่โทษความผิดของตนได้ แต่หวังว่าอย่างน้อยจะช่วยให้สองแม่ลูกมีชีวิตที่ดีไม่อดยากลำบากมากนัก

“ข้าได้ยินว่าแม่นางมีฝีมือการเย็บปักไม่เลว ตอนนี้ที่บ้านข้ายังขาดแคลนช่างเย็บปักตัดเย็บ เจ้าสนใจมาทำงานกับข้าหรือไม่ เพราะงานที่นี่มีค่อนข้างมากจะให้แม่นางเทียวไปเทียวมาย่อมไม่สะดวก”  หญิงสาวแสร้งเป็นนิ่งคิดแล้วหันไปสบตากับพี่ชาย “จำได้ว่าบ้านเรามีห้องเย็บปักที่ไม่ได้ใช้ พี่ใหญ่ก็รู้ว่าข้าไม่ถนัดงานพวกนี้ ห้องมีก็เก็บไว้เสียเปล่า มิสู้ให้แม่ลูกมาทำงานที่นี่แล้วพักอยู่กับเราไปด้วยเลย”

เจียงเจิ้งเหวินไม่คิดว่าน้องสาวจะขอเรื่องเช่นนี้ เพิ่มอีกหนึ่ง เอ่อ ไม่สิ สองปากสองท้องก็ไม่ได้ทำให้ตระกูลเจียงล่มจม แต่เขาไม่รู้ว่านางผู้นี้เป็นใคร

“คุณหนูเจียงแค่จ้างข้าทำงานก็พอเจ้าค่ะ ไม่ต้องลำบากเรื่องที่พัก”

“เจ้าลำบากได้แต่ลูกสาวจะลำบากไม่ได้ จะอยู่อดมื้อกินมื้อไปเพื่อสิ่งใด ข้าก็ไม่ได้ให้เจ้าอยู่เสียเปล่า ทำงานให้ข้า ข้าจ่ายเงินเดือนเจ้า มีอาหารให้กิน อีกอย่างข้ามีร้านร้านผ้าไหมสูจิ่น ยังขาดแคลนช่างเย็บผ้า หากเจ้าทำงานได้ก็จะมีเบี้ยพิเศษให้ อ่อ...ข้าให้เจ้าพาลูกมาอยู่ด้วย”

‘ให้ลูกมาอยู่ แล้วพ่อเล่า?’   เจียงเจิ้งเหวินที่ไม่รู้เรื่องอันได้แต่งุนงงกับการจัดการของน้องสาว

เหมยจื่อที่ต้องการออกจากบ้านหลังนั้นเป็นทุนเดิม แต่นางก็ยังกลัวเพราะนางไม่เคยรู้จักคุณหนูเจียงมาก่อน จู่ๆให้ข้อเสนอเช่นนี้...นางอยากรับก็ยังไม่กล้ารับ

“แม่นางกลับไปตัดสินใจก่อนก็ได้ แต่อย่าให้ข้ารอนาน ยังมีคนต้องการงานที่นี่”

“เจ้าค่ะ ...ข้าจะรีบกลับไปคิด”  เหมยจื่ออุ้มลูกลุกขึ้น แต่เพราะร่างกายอ่อนแรง อดมื้อกินมื้อมาหลายวันและยังต้องทำงานไม่ได้หยุด เมื่อลุกขึ้นจึงซวนเซ เจียงเจิ้งเหวินตาไวเห็นเข้าก็รีบเข้าไปประคอง

“นายท่าน เอ่อ...ขอบคุณ ข้าไม่เป็นอะไร”

“ไม่เป็นอะไรได้อย่างไร หน้าเจ้าซีดขนาดนี้”  ชิงหว่านส่ายหน้าไปมา “ยังไม่ได้กินข้าวกระมัง อย่างไรก็กินข้าวสักมื้อค่อนกลับ เด็กๆ พาแม่นางเหมยจื่อไปที่ห้องครัว ให้พ่อครัวทำอาหารให้นางกับลูก เมื่อนางกินอิ่มแล้วค่อยส่งนางกลับ ดูแลให้ดี”

“ขอรับ” บ่าวชายรับคำสั่งแล้วเชิญเหมยจื่อออกไป

ชิงหว่านแกล้งชนต้นแขนพี่ชายที่ยังเหม่อลอยอยู่แล้วพูดขึ้น

“นางเป็นหม้าย สามีตายตอนที่ลูกยังอยู่ในครรภ์เลยถูกญาติของสามีรังเกียจและใส่ความว่าเป็นลูกชู้”

“เจ้าอยากช่วยนาง?”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยืนยันด้วยรอยยิ้ม “ข้าเคยผ่านเรื่องเลวร้ายมาก่อน ผู้หญิงเราหากไม่ช่วยเหลือกันเองแล้วใครจะช่วย ข้าช่วยนางก็เหมือนช่วยตัวข้าเอง ข้าพูดเช่นนี้ พี่ใหญ่เข้าใจหรือไม่”

พี่ใหญ่ถอนหายใจเบาๆ แล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาว “หากเจ้าคิดว่าดี พี่ก็เต็มใจสนับสนุน”

“พี่ใหญ่ของข้าน่ารักที่สุด”  ชิงหว่านเกาะแขนประจบ รู้ดีว่าเขาต้องตามใจนางอยู่แล้ว

ครู่หนึ่งพ่อบ้านจึงเข้ามารายงาน ส้มแปดผลใส่ตะกร้าไว้เรียบร้อยแล้ว เจียงเจิ้งเหวินจึงจะนำไปมอบให้ผู้บัญชาการซ่งด้วยตนเอง

“พี่ใหญ่ ให้ชิงหว่านไปด้วยเจ้าค่ะ”

“???”