บทที่ 5

“กรี๊ดดดดด!!!”

เสียงหวีดร้องของสองวิญญาณสาวดังสะท้อนก้องไปในความมืด ก่อนที่ทิวทัศน์สีดำขมุกขมัวจะสว่างวาบขึ้นมาราวกับมีม่านหมอกบาง ๆ ถูกเปิดออก

ภาพเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนกลายเป็นห้องโถงสีขาวบริสุทธิ์ ห้อมล้อมด้วยเสาสูงเสียดเพดานประดับลวดลายศิลปะจีนโบราณ เป็นลายมังกรคดโค้งตวัดไปมา บ้างก็เป็นลายกลีบดอกโบตั๋นที่งดงามราวกับมีชีวิต พื้นห้องขัดเงาจนสะท้อนเห็นสองดวงวิญญาณ

แม้ร่างกายของพวกเธอจะไม่ใช่มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ แต่กลับปรากฏกายาสมบูรณ์ราวมีชีวิตปกติ ชุดที่สวมใส่ยังเป็นชุดของโลกปัจจุบันอยู่เลย เพียงแต่ร่างทั้งร่างนั้นโปร่งแสงเล็กน้อย ซึ่งถ้ามองดี ๆ จะมองลอดผ่านไปได้ ทั้งสองคนกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ อย่างตกตะลึง

“นี่มัน…ที่ไหนกันเนี่ยเจ๊?”

 ตี้ตี้กระซิบถาม ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความตื่น

“ไม่รู้เหมือนกัน…แต่ไม่น่าจะใช่โลกมนุษย์”

เจ๊ปูพูดเสียงแผ่วก่อนจะตั้งสติ เธอรีบจับมือตี้ตี้ให้หยุดสั่น แล้วส่งสายตาบอกให้ตั้งสติ

“ฟังเจ๊นะตี้… ถ้านี่คือการไปเกิดใหม่ของเราสองคน เหมือนที่พระท่านเคยเทศนาไว้ เขาบอกว่าจิตตอนตายถ้าอยากขึ้นสวรรค์หรือดินแดนเทพเซียน ต้องตั้งจิตคิดถึงแต่สิ่งดี ๆ สวรรค์จะได้พาเราไปในทางที่ดี ห้ามคิดไม่ดีเดี๋ยวจิตจะลงต่ำ”

“เจ๊… หนูคิดอะไรไม่ออกเลย กลัวจน…จน…”

“พยายามนึกสิ ตี้ตี้ แกต้องทำได้! คิดถึงสิ่งที่ตัวเองชอบ คิดถึงเรื่องดี ๆ!”

“ในหัวหนูมีแต่ภาพผู้ชายหล่อ ๆ อ่ะเจ๊!”

“ผู้ชายเหรอ! ระวังเถอะ เดี๋ยวแกจะได้ไปเกิดเป็นผู้ชายอีกไม่รู้ด้วยนะ!”

“ไม่เอานะเจ๊!”

สองคนเถียงกันเสียงดัง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าพื้นและผนังสีขาวบริสุทธิ์เริ่มแปรสภาพเป็นลานกว้าง แสงสว่างที่เคยเรียบสนิทเริ่มปรากฏเป็นเสาหินตั้งเรียงรายโดยรอบ มีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง บนแท่นมีบทจารึกด้วยอักขระโบราณที่อ่านไม่ออก และรอบ ๆ ยังเห็นเงาร่างของเทพเซียนผู้ทรงอำนาจทั้งหลายกำลังนั่งฟังสองดวงวิญญาณด้วยใบหน้าแฝงความขบขัน จนกระทั่ง

“แคร่ก ๆ”

เสียงกระแอมไอค่อกแค่กดังขึ้นจากทางด้านซ้ายสุด เสียงนั้นติดจะแหบเล็กน้อย แต่กลับกังวานก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ

เพียงเสียงเดียวก็ทำให้สองสาวสะดุ้ง หันไปเห็นร่างของชายชราในอาภรณ์สีครามประดับลวดลายเมฆเหิน คิ้วขาวยาวจรดอก ท่าทางภูมิฐานใกล้เคียงเฒ่าจันทราในตำนาน แต่มงกุฎหยกบนศีรษะบ่งบอกว่าเขาอาจเป็นเทพที่มีบรรดาศักดิ์สูง

สองสาวหยุดเถียงกันกะทันหัน เจ๊ปูเบิกตากว้างแล้วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

‘รู้สึกตื่นเต้นเหมือนนักท่องเที่ยวที่ได้เห็นสวรรค์ของจริงเลย’

“เจ๊… มีท่านเทพด้วย!”

“ใช่… ใช่เลยตี้ แกดูสิ พวกเขาแต่งตัวเหมือนเทพเซียนในหนังจีนแฟนตาซีเป๊ะ!”

ตี้ตี้ตื่นเต้นจนแทบลืมกลัว เจ๊ปูเองก็เช่นกัน ทั้งคู่ยืนจ้องไปรอบ ๆ ด้วยความใคร่รู้สุดขีด

เหล่าเทพเซียนและผู้พิพากษาสวรรค์ต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มบาง ๆ เหมือนกับรู้ว่าผู้มาใหม่ทั้งสองคงตื่นเต้นจนลนลานไม่น้อย แล้วชายชราที่ไอขัดจังหวะเมื่อครู่ก็พูดขึ้นเสียงนิ่ง

“เอาละ… พวกเจ้าสองคนจงฟังให้ดี”

น้ำเสียงของเขากึกก้องคล้ายมีมนตราประกอบ สร้างความรู้สึกเกรงขามให้สองสาวในพริบตา

 เจ๊ปูรีบพยักหน้าสุดชีวิต หัวใจเต้นโครมครามเหมือนจะหลุดออกมา ดีใจอย่างน่าประหลาดที่ได้พบกับฉากในนิยายจริง ๆ

“เนื่องจากระบบของสวรรค์เกิดความผิดพลาด พวกเจ้าจึง…ตายก่อนกำหนดอายุขัยอย่างไม่ถูกต้อง วิญญาณของพวกเจ้าเลยล่องลอยออกมา แต่กลับไม่อาจเข้าสู่สมดุลแห่งวัฏจักรได้ หากปล่อยไว้ พวกเจ้าจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนหรืออสูรกายที่ไร้ที่ไป”

ได้ยินเช่นนั้นตี้ตี้ก็หน้าถอดสี ฟังแล้วนึกภาพตัวเองเป็นผีหลอน ๆ เดินเฝ้าสุสานไปชั่วกัลปาวสาน เจ๊ปูที่อยู่ข้าง ๆ ยังพยายามสงบสติอารมณ์ แต่เห็นได้ชัดว่ามือเธอสั่นเล็กน้อย

“ด้วยเหตุนี้ สวรรค์จึงต้องเตรียมหาหนทางชดเชยให้พวกเจ้า ด้วยการให้ร่างใหม่…หรือให้ชีวิตใหม่ในอีกมิติหนึ่ง เป็นมิติคู่ขนาด เพื่อไม่ให้วิญญาณของพวกเจ้าสูญสลายก่อนเวลาอันควร ”

สองสาวพยักหน้ารับคำอย่างตื่นเต้น จังหวะนี้ดวงตาของเจ๊ปูเป็นประกายวาววับ ฟังคล้ายกับเรื่องทะลุมิติหรือข้ามภพที่เธอเคยอ่านในนิยาย จึงอดใจไว้ไม่อยู่ที่จะร้องถามด้วยความดีใจ

“ท่านเทพคะ ถ้าอย่างนั้น… พวกเราสามารถเลือกได้ใช่ไหมคะว่าอยากไปเกิดในโลกแบบไหน?”

เหล่าเทพเซียนบางคนทำสีหน้านิ่ง ขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งแอบอมยิ้ม บางคนยกพัดโบกช้า ๆ ราวกับว่ากำลังชมละครสนุก เพราะไม่ค่อยมีวิญญาณหน้าไหนถามไถ่อย่างกระตือรือร้นเช่นนี้มาก่อน ชายชราท่านเดิมพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าว

“ถูกต้อง…เจ้าสามารถเลือกได้ในขอบเขตที่ไม่เกินกฎสวรรค์ เพราะนี่คือความผิดพลาดของเรา จึงยินดีให้สิทธิพิเศษแก่พวกเจ้า จนกว่าอายุขัยที่แท้จริงของพวกเจ้าจะสิ้นสุดลง”

ยังไม่ทันจบคำดีเจ๊ปูก็รีบอ้าปากตอบทันที ราวกับกลัวสิทธิจะหมดลง

“ดิฉันอยากเกิดในโลกที่มีพลังเทพเซียนค่ะ!แบบ.. มีพลังวิเศษ มีวิชาตัวเบา มีมิติลับ มีสมบัติวิเศษ… อยากท่องยุทธภพ ปกครองสี่สมุทรแปดแผ่นดิน ฝึกวรยุทธ ร่ายกวีร่ำสุราดอกท้อ เลี้ยงบุตรหล่อเหลาราวเทพเซียน!”

เจ๊ปูพยายามพูดทุกอย่างที่คิดได้

“แล้วเจ้าเล่า?”

 เทพชราเหลือบสายตาไปทางตี้ตี้

“หนู…อยากเกิดที่เดียวกับเจ๊ค่ะ แต่ขอให้เป็นผู้หญิงที่สวย ๆ นะคะ!”

สองสาวบรรยายความต้องการของตนอย่างชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับยิ้มตื่นเต้น ไม่ได้เกรงกลัวอีกต่อไป ชายชรายังไม่ทันจะตอบอะไรก็มีเสียงของเทพอีกองค์หนึ่งที่ดูสูงศักดิ์กว่าเล็กน้อยเพราะอาภรณ์สีทองอร่าม มีมังกรพันกายเปล่งขึ้น

“ได้… เรายินยอมจะจัดหาดินแดนเทพเซียนโบราณให้ตามที่พวกเจ้าประสงค์ แต่จงระลึกไว้ว่านั่นเป็นเพียงการชดเชยเวลาและโอกาสที่สูญเสีย มิใช่ทำได้ทุกอย่างตามใจจงใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่า”

พอได้ยินว่ามีข้อยกเว้นเล็กน้อย สองสาวก็พยักหน้าหงึก ๆ รับทราบอย่างว่าง่าย

‘แค่นี้ก็ตื่นเต้นสุดๆ แล้ว’

เจ๊ปูคิดแล้วถามต่ออย่างอยากรู้อยากเห็น

“แล้ว…ท่านเทพคะ ดิฉันจะมีของวิเศษติดตัวไปไหมคะ? คือแบบว่า…จะมีเงินทองของจากโลกเดิมไปด้วยหรือเปล่า ?”

เทพทั้งหลายหันมองหน้ากัน ครู่หนึ่งชายชราในอาภรณ์สีครามก็กล่าวขึ้น

“ทุกสิ่งที่เป็นของเจ้าในโลกปัจจุบันจะถูกเก็บไว้ในมิติจิตของเจ้า นี่คือสิ่งที่เราทำได้”

“มิติจิต? หมายความว่าของทั้งหมดจะอยู่ในพื้นที่เก็บของลับ ๆ ในใจเราเหรอคะ และฉันสามารถเข้าไปหลบในมิตินั้นได้ทั้งตัวแบบหายว๊าบเข้าไปเลยใช่ไหมคะ?”

“ใช่… แต่หีบห่อของเจ้ามันดูแปลกประหลาดในโลกนั้น อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ เราจะเปลี่ยนของในตลาดของเจ้าให้เป็นเหมือนโลกใหม่ที่เจ้าจะไปอยู่”

เจ๊ปูถึงกับตาลุกวาว

“ท่านหมายถึง… บ้าน ตลาดของฉัน ก็อยู่ในมิติจิตได้เหมือนกันใช่ไหมคะ?”

“ใช่”

“แล้วที่ดินของฉันหล่ะคะ สามารถเปลี่ยนเป็นเงินในโลกใบใหม่ได้เลยไหมคะ”

“ได้ เพียงแต่เงื่อนไขคือสิ่งเหล่านั้นจะเปลี่ยนมูลค่า ให้เหมาะสมกับโลกใหม่ เจ้าต้องทำใจว่ามันไม่ใช่มูลค่าปัจจุบันทั้งหมด”

“ได้ ๆ ๆ ค่ะ  ขอบคุณท่านองค์มหาเทพมหาราชันมาก ๆ ค่ะ!”

เจ๊ปูยิ้มดีใจจนตาเป็นประกาย คล้ายเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหญ่ ตี้ตี้เห็นเจ๊ปูดี๊ด๊าแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นถามบ้าง

“เอ่อ… หนูมีข้อสงสัยอีกอย่างค่ะ เราสามารถ… เลือกหน้าตาได้ไหมคะ? คือหนูอยากเกิดมาแล้วสวย ๆ อวบอึ๋มนิดนึง ผิวขาวเนียน แบบนางเอกจีนที่หนูชอบ!”

สิ้นเสียงตี้ตี้ เทพเซียนบางองค์ก็กลั้วหัวเราะ ในขณะที่เทพอีกองค์หนึ่งซึ่งดูเคร่งขรึมขึ้นมาหน่อยเอ่ยค้านเสียงเข้ม

“นั่นมันมากเกินไปแล้ว! เรื่องใบหน้าไม่ใช่เรื่องที่จะเปลี่ยนกันได้ตามอำเภอใจหรอกนะ”

บรรยากาศพลันเงียบไปชั่วครู่ ทว่าทันใดนั้นเสียงทรงอำนาจขององค์มหาเทพอีกองค์ก็ดังกังวานขึ้น

“ไม่เป็นไร… นี่เป็นความผิดของพวกเราชาวสวรรค์เอง ก็ควรให้สิทธิพวกนาง คิดเสียว่าเป็นค่าชดเชยอย่างแท้จริง แต่…”

“แต่…?”

เจ๊ปูและตี้ตี้เอ่ยขึ้นพร้อมกันแทบจะทันที