ตอนที่ 3 พระชายาผู้ตกอับ Part 2

“ข้าไม่เป็นไร เจ้ามาก็ดีแล้ว... ไปนำสำเนาบัญชีสินเดิมของข้าทั้งหมดมาที”

“เอ๋? แต่คุณหนูเจ้าคะ สมุดบัญชีสินเดิมของท่านถูกพระชายารองยึดไปดูแลทั้งหมดแล้วนะเจ้าคะ” เด็กสาวตอบเสียงเจื้อยแจ้ว พลางก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ เกรงว่าผู้เป็นนายจะโกรธและตวาดใส่ตนดังเช่นในอดีต

หากแต่นางคาดไม่ถึงว่าผู้เป็นนายสาวไม่เพียงแต่ไม่เอ็ดตะโรใส่ ทว่าเวลานี้กลับเอาแต่นั่งนิ่ง แววตาเรียวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังครุ่นคิดเรื่องใหญ่บางอย่างอยู่ในหัว

ลู่หมิงเซียนรีบดึงสติทบทวนความทรงจำอันกระจัดกระจายของเจ้าของร่างเดิม นางพยายามนึกย้อนถึงเรื่องราวสมัยยังอยู่จวนเสนาบดี รองฮูหยินผู้เป็นมารดาของชายารอง ซึ่งตามหลักควรจะเป็นศัตรูหัวใจคนสำคัญที่คอยชิงดีชิงเด่นกับแม่ของนาง กลับยินยอมผลักดันให้นางได้แต่งเข้าจวนชินอ๋องแทนที่จะเป็นบุตรสาวในไส้ของตนเองเสียอย่างนั้น

ยิ่งนึกย้อนไปถึงคืนก่อนวันแต่งงาน เจ้าของร่างเดิมแม้จะเอาแต่ใจและไม่ได้เชื่อฟังคำตักเตือนใดๆ แต่ในมือของรองฮูหยินกลับมีสมุดบันทึกสินเดิมฉบับจริง และเป็นฝ่ายเอ่ยปากย้ำด้วยตนเองว่านี่คือสินเดิมทั้งหมดที่นางต้องนำติดตัวไปใช้ตั้งตัวในจวนอ๋อง

ทว่าในเวลานั้น เจ้าของร่างเดิมมัวแต่ตามืดบอดด้วยความริษยาและเกลียดชังเพราะคิดว่ารองฮูหยินแย่งความรักของบิดาของตนไปจากมารดาจนนางตรอมใจตาย จึงปัดปฏิเสธและไม่คิดใส่ใจจะหยิบจับมันติดมือมาด้วยซ้ำ

‘แต่ถ้าหากความทรงจำนี้ไม่ผิดเพี้ยน สำเนาบัญชีสินเดิมชุดนั้นจะต้องถูกเก็บไว้ในที่ลับตา ซึ่งต่อให้เป็นชายารองผู้เป็นน้องสาวต่างมารดา ก็ไม่มีทางรู้ตำแหน่งที่ซ่อนนั้นอย่างแน่นอน’

“ข้าจำได้ว่าก่อนแต่งงานออกมา ฮูหยินรองแอบซุกซ่อนสำเนาบัญชีสินเดิมเก็บไว้ให้ข้าอีกชุดหนึ่งมิใช่หรือ เจ้าน่าจะเคยเห็นผ่านตามาบ้าง ไปหยิบมันมาให้ข้าทีสิ”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าคุณหนูเรื่องนี้เอาไว้ก่อนมิได้หรือเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“ท่านไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว คงจะหิวแย่ บ่าวไปแอบหาเสบียงจากห้องเครื่องมาได้โจ๊กชามหนึ่ง ท่านกินรองท้องไปก่อนเถอะนะเจ้าคะ รอให้บ่าวรวบรวมเบี้ยหวัดที่เหลือเก็บพอได้เมื่อไหร่ จะไปซื้อหมูตุ๋นชิ้นโตมาให้ท่านกินให้หนำใจเลย”

สิ้นคำของสาวใช้คนสนิท ลู่หมิงเซียนก็ก้มลงมองถ้วยกระเบื้องตรงหน้า โจ๊กข้าวสารใสแจ๋วเจิ่งนองจนมองอย่างไรก็เป็นได้แค่น้ำต้มข้าว

มุมปากของหญิงสาวกระตุกยิ้มเย็นเยียบ นึกไปถึงคนชั่วในจวนอ๋องที่กล้าแม้กระทั่งตัดลดอาหารการกินของพระชายาเอก ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเฉียวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“วางมันไว้ตรงนั้นก่อนเถอะ รีบไปเอาสมุดบัญชีมาให้ข้าก่อนเป็นอันดับแรก”

“ก็ได้เจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายเอ่ยกำชับถึงสองครั้งสองคราด้วยแววตาจริงจัง เสี่ยวเฉียวจึงไม่กล้าเอ่ยคัดค้าน รีบเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของท้ายเรือนในทันที

เสี่ยวเฉียวไปเพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับสมุดบัญชีสินเดิมฉบับสำเนา ลู่หมิงเซียนรับมาพลิกเปิดดูอย่างรวดเร็ว

บัญชีสินเดิมนี้มีรายการทรัพย์สินตั้งต้น ทั้งร้านค้าห้าแห่ง ที่ดินนอกเมือง รวมถึงตั๋วเงินและเครื่องประดับนับร้อยชิ้น ยืนยันชัดเจนว่าร่างเดิมนี้ร่ำรวยเพียงใด

ทว่าสภาพความเป็นอยู่ปัจจุบันกลับได้กินแค่น้ำต้มข้าว ในหัวบอกนางทันทีว่าเงินและผลกำไรทั้งหมดถูกยักย้ายถ่ายเทไปลงกระเป๋าคนอื่นหมดแล้ว

ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างท้าทาย หลี่เฟิงหยวนจะเกลียดนางก็เกลียดไป ชายารองอยากจะกุมอำนาจจวนก็กุมไป หน้าที่ของสาวการเงินยุคใหม่ในร่างนี้ไม่ใช่การมานั่งร้องไห้ตบตีแย่งชิงบุรุษ แต่คือการใช้ความเชี่ยวชาญด้านบัญชีกอบโกยสินเดิมและเพิ่มจำนวนเงินเข้ากระเป๋าตัวเองให้ได้มากที่สุดต่างหาก

‘สะสมครบหนึ่งหมื่นตำลึงเมื่อไหร่ แม่จะยื่นหนังสือหย่าแล้วสะบัดหน้าออกจากจวนเน่าๆ แห่งนี้ทันทีเลย’

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่หมิงเซียนก็ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง จนเสี่ยวเฉียวอดมองตามด้วยความหวาดระแวงไม่ได้ เด็กสาวหมายจะก้าวเข้าไปช่วยประคองร่างของนายสาว ทว่าคำสั่งเฉียบขาดต่อมาก็ทำให้นางต้องชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ

“เสี่ยวเฉียว เจ้าตามข้ามา”

ลู่หมิงเซียนทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า รอยยิ้มเย็นเยียบที่หาดูได้ยากยิ่งตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว แม้เรือนร่างนี้จะยังหลงเหลือความอ่อนแออยู่บ้าง ทว่าท่าทีกลับสง่างามและทรงอำนาจจนเสี่ยวเฉียวถึงกับมองตามด้วยความตะลึงงัน

“คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ”

“ไปทวงของของข้าคืนอย่างไรเล่า”

ลู่หมิงเซียนเอ่ยเสียงเรียบ นางก้าวเดินนำหน้าเสี่ยวเฉียวมุ่งตรงไปยังเรือนของลู่หมิงจูทันที ตลอดทางที่เดินผ่านบ่าวไพร่ในจวนต่างมองมาด้วยความประหลาดใจ

พระชายาเอกที่เคยป่วยหนักนอนติดเตียงมาหลายเดือน เหตุใดเวลานี้ถึงได้เดินหน้าเชิดแผ่รังสีน่าเกรงขามออกมาได้ถึงเพียงนี้กัน

ยามเมื่อทั้งสองมาถึงหน้าเรือนของชายารอง เสี่ยวชุ่ยที่กำลังยืนรายงานเรื่องราวให้ลู่หมิงจูฟังอยู่ด้านในนั้น ถึงกับตกใจจนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นลู่หมิงเซียนก้าวผ่านประตูเข้ามาโดยไม่รอให้บ่าวหน้าเรือนขานรายงาน

เมื่อเห็นผู้มาเยือนเดินตรงเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวทั้งแววตาแข็งกร้าวคู่นั้น ทำให้นางนึกย้อนไปถึงภาพของลู่หมิงเซียนผู้ทรงอำนาจและเย่อหยิ่งในกาลก่อน ก็ทำเอาลู่หมิงจูเผลอสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่น

“พี่หญิง... ท่านหายดีแล้วหรือเจ้าคะ”

ลู่หมิงจูประคองกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความช่วยเหลือของเสี่ยวชุ่ย ลู่หมิงเซียนทอดสายตามองน้องสาวต่างมารดาผู้นี้ ยามนี้ลู่หมิงจูอยู่ในชุดอาภรณ์หรูหราปักลวดลายประณีตงดงาม ท้องนูนเด่นบ่งบอกถึงครรภ์ที่แก่ใกล้คลอด ภาพความสุขสบายนี้ช่างยืนตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับลู่หมิงเซียนที่สวมเพียงอาภรณ์เนื้อหยาบสีหมองหม่นไร้ราคา

ยามเมื่อชายารองเห็นสายตาคมกริบที่กวาดมองมา นางก็แสร้งทำเป็นตื่นตระหนกประหลาดใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งพี่น้องผู้แสนดี พร้อมกับก้าวเข้าไปหมายจะยื่นมือมาประคอง

“พี่หญิง... อาการของท่านคงจะยังไม่หายดีเป็นแน่ ดูสิเจ้าคะ ใบหน้าของท่านยังซีดเซียวถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ยอมพักผ่อนอยู่แต่ในเรือนเล่าเจ้าคะ ลมด้านนอกทั้งหนาวทั้งเย็นนัก น้องเกรงว่าท่านจะ…”

ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของลู่หมิงจูจะทันได้สัมผัสโดนตัว ลู่หมิงเซียนก็สะบัดแขนเสื้อหลบอย่างไม่ไว้หน้าและไร้เยื่อใย

“พระชายา! เหตุใดท่านจึงทำกิริยารุนแรงกับพระชายารองเช่นนี้กันเล่าเพคะ”