ตอนที่ 4 ทวงของคืน

“พระชายา! เหตุใดท่านจึงทำกิริยารุนแรงกับพระชายารองเช่นนี้กันเล่าเพคะ” เสี่ยวชุ่ยรีบโพล่งขึ้นทันทีเพื่อปกป้องผู้เป็นนายของตน ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประคองพระชายารองอีกครั้ง

“หากว่าพระชายารองทรงเสียหลักหกล้มหรือเกิดเป็นอันตรายขึ้นมา ท่านอ๋องกลับมาคงจะ...”

“คงจะทำไม? หรือพวกเจ้ากำลังคิดจะสร้างเรื่องใส่ร้ายข้าอีกรอบกันล่ะ” ลู่หมิงเซียนยกยิ้มเย็นเยียบ พลางเอียงคอจ้องมองนายบ่าวคู่นี้ด้วยแววตานิ่งสนิท

“พระชายาเอกเช่นข้าที่นอนป่วยปางตายอยู่ในเรือนร้างท้ายจวนมานานหลายเดือน จะเอาแรงที่ไหนไปทำร้ายพระชายารองผู้สูงส่งของพวกเจ้ากันเล่า หรือหากเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ ก็คงเป็นเพราะเจ้า... ที่เป็นบ่าวรับใช้ข้างกายของนางแท้ๆ แต่กลับดูแลนางได้ไม่ดีพอเสียมากกว่ากระมัง”

แววตาร้ายกาจที่กวาดมองมาและวาจาเฉียบคมนั้นทำเอาเสี่ยวชุ่ยถึงกับปากสั่นมือสั่นไปหมด ความทรงจำในอดีตที่นางเคยร่วมมือกับเหล่าสาวใช้คนอื่นๆ กลั่นแกล้งและสร้างเรื่องใส่ร้ายลู่หมิงเซียนไหลทะลักเข้ามาในหัว จนเวลานี้แทบจะเก็บอาการหวาดกลัวต่อหน้าพระชายาเอกไม่อยู่

ลู่หมิงจูรับรู้ได้ทันทีว่าสาวใช้ของตนกำลังจะจนมุมและเสียอาการ นางจึงรีบยื่นมือบางไปแตะแขนเสี่ยวชุ่ยเบาๆ เป็นเชิงปราม พร้อมกับส่งสายตาส่ายหัวปฏิเสธ ก่อนจะหันมาปั้นหน้ายิ้มหวานเอ่ยกับพี่สาวต่อ

“พี่หญิง... อากาศด้านนอกหนาวเย็นนัก เช่นนั้นเชิญท่านนั่งลงดื่มชาอุ่นๆ สักจอกก่อนเถอะนะเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้มีเวลามานั่งเล่นจิบชาเสแสร้งรักษาน้ำใจกับเจ้าหรอกนะ ลู่หมิงจู”

“พะ... พี่หญิง” รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของลู่หมิงจูแข็งค้างไปในทันที เมื่อปะทะเข้ากับน้ำเสียงเย็นเยียบและแววตาดุดั่งคมมีดที่กวาดมองมา

“ส่งสมุดบัญชีสินเดิมฉบับจริง ตราประทับร้านค้าทั้งหมดและกุญแจคลังสินเดิมของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!”

ลู่หมิงเซียนไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง นางรัวคำสั่งเสียงเฉียบขาดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก พร้อมกับจ้องเขม็งไปยังสตรีจอมเสแสร้งตรงหน้าอย่างไม่คิดจะไว้หน้าให้อีกต่อไป

ลู่หมิงจูได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะบีบน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร

“พี่หญิง เหตุใดท่านจึงพูดเหมือนว่าข้ายักยอกของๆ ท่านมากันเล่าเจ้าคะ ข้าเพียงแต่ช่วยดูแลสินเดิมของท่านยามที่ท่านป่วยหนักก็เท่านั้น”

“ช่วยดูแล? หรือใช้ตราประทับของข้าแอบยักยอกผลกำไรเข้ากระเป๋าของตัวเองกันแน่” ลู่หมิงเซียนก้าวเข้าไปหานางอีกหนึ่งก้าว แววตาหงส์จ้องมองแน่วแน่จนลู่หมิงจูผงะถอยหลัง

“กฎหมายบ้านเมืองระบุเอาไว้อย่างชัดเจน สินเดิมเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลของภรรยาแต่ง เจ้าที่เป็นเพียงชายารองแม้จะเป็นน้องสาวต่างมารดา แต่เจ้ามีสิทธิ์อันใดมายึดกุญแจคลังและตราประทับของข้า!”

“ขะ ข้า”

“จะถือว่าตนนั้นเป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋อง แล้วคิดจะทำการสิ่งใดก็ได้อย่างนั้นหรือ”

“พี่หญิงเหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้นกันเจ้าคะ”

ลู่หมิงเซียนมองคนตรงหน้าพลางกระตุกยิ้มเย็น ใบหน้าอ่อนหวานกับน้ำตาเพียงไม่กี่หยดนี้ใช้เรียกความสงสารจากผู้คนมานักต่อนักแล้ว

ทว่าเวลานี้มีหรือที่นางจะยอมตกเป็นเหยื่อให้ผู้อื่นตราหน้าว่ารังแกน้องสาวผู้อ่อนโยนคนนี้อีก

สายตาเยียบเย็นและรอยยิ้มประชดประชันของลู่หมิงเซียน ทำเอาลู่หมิงจูรวมถึงบ่าวคนสนิทของนางถึงกับเสียวสันหลังวาบขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“เสี่ยวเฉียว”

“เพคะ พระชายา” เสี่ยวเฉียวที่ยืนอยู่ด้านหลัง รู้สึกสะใจยิ่งนักที่ชายารองหน้าเนื้อใจเสือผู้นี้ถูกตบหน้าด้วยวาจาอันเฉียบขาด นางก้าวขึ้นมารอรับคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ

“ไปเรียกบ่าวชายจากเรือนหน้ามาสี่คน ขนหีบสินเดิมทั้งหมดของข้าที่อยู่ในห้องคลังเรือนนี้กลับไปที่เรือนของข้าให้หมด”

“รับทราบเจ้าค่ะ” เสี่ยวเฉียวรับคำสั่งเสียงดังฟังชัด ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองเสี่ยวชุ่ยที่จ้องมองตนด้วยสายตาริษยาคับแค้นใจอย่างไม่เกรงกลัว

“พวกเจ้าใครกล้าแตะต้องของๆ ข้า ข้าจะสั่งโบยให้หมด” ลู่หมิงจูตวาดเสียงหลง ละทิ้งท่าทางอ่อนหวานงดงามทันที

“นี่มันจวนจิ้งชินอ๋องนะ! ท่านอ๋องทรงมอบอำนาจให้ข้าดูแลบริหารจัดการเรือนหลังมาโดยตลอด ท่านไม่มีสิทธิ์มาสั่งหรือทวงถามอะไรทั้งสิ้น” ลู่หมิงจูเผลอหลุดเสียงแข็งออกมาด้วยความร้อนรน สีหน้าที่เคยปั้นแต่งรอยยิ้มอ่อนโยนเริ่มบิดเบี้ยว

“อำนาจในการดูแลเรือนหลังจะเป็นของเจ้า นั่นข้าไม่เถียงและไม่คิดจะโต้แย้ง แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้เจ้าใช้อำนาจในทางมิชอบ มาฉกฉวยลักขโมยทรัพย์สินสินเดิมของผู้อื่นเช่นนี้” ลู่หมิงเซียนแค่นหัวเราะเสียงเย็น พลางนึกขบขันสมเพชอยู่ในใจ

‘เจ้าของร่างเดิมจะนิสัยร้ายกาจและโง่งมจนเป็นข่าวอื้อฉาว ที่แท้ก็เพราะถูกคนพวกนี้บีบคั้นและใช้เล่ห์เหลี่ยมเหยียบย่ำนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนี่เอง’

‘แต่ก็น่าแปลกนัก... เหตุใดฮูหยินรองผู้เป็นมารดาที่ดูจิตใจดีมีเมตตา ถึงได้คลอดบุตรสาวหน้าเนื้อใจเสือเช่นนี้ออกมาได้กันนะ’

ลู่หมิงเซียนปรายตามองน้องสาวต่างมารดาตั้งแต่หัวจรดเท้า สตรีที่ภายนอกดูบอบบางอ่อนหวานดั่งดอกบัวขาว ทว่าเวลานี้กลับเผยตัวตนที่แท้จริงทั้งยังเก็บอาการไม่อยู่ ไม่ต่างอะไรจากนางร้ายในละครหลังข่าวที่นางเคยนอนดูยามพักผ่อนหลังเลิกงานเลยสักนิด

‘น่าสงสารสตรียุคนี้เสียจริง ที่ต้องดิ้นรนแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเพื่อความอยู่รอด แม้กระทั่งพี่น้องร่วมสายโลหิตเดียวกันก็ยังไม่คิดละเว้น’

‘เฮ้อ… หากเลือกได้อีกครั้งขอให้ฉันกลับไปนั่งจมกองเอกสาร หลังขดหลังแข็งอยู่ในตึกสูงระฟ้าเสียยังจะดีกว่า ต้องมาเจอเรื่องชวนปวดหัวแบบนี้ น่าเบื่อเสียจริง!’

“หากเจ้ากล้าขัดขวางแม้แต่นิดเดียว ข้าจะเดินทางไปฟ้องศาลเมืองหลวงและแจ้งท่านพ่อให้ยกคนมาตรวจค้นเดี๋ยวนี้ อยากรู้เหมือนกันว่าหากเรื่องยักยอกสินเดิมแพร่งพรายออกไป หน้าตาของจิ้งชินอ๋องรวมถึงตระกูลฝั่งแม่เจ้าที่เพียรอวดอ้างสารพัดว่าลูกสาวคนดีคนนี้น่าภาคภูมิใจนักหนาจะยังเหลืออะไรให้ขายอีก”

สิ้นคำของลู่หมิงเซียน แววตาตื่นตระหนกของลู่หมิงจูและอาการอึกอักของบ่าวรอบข้าง ต่างเป็นสิ่งยืนยันว่าคำขู่เรื่องศาลเมืองหลวงได้ผล

เสี่ยวเฉียวไม่รอช้ารีบวิ่งไปลากบ่าวชายมาช่วยกันยกหีบสินเดิม สมุดบัญชีฉบับจริงและกุญแจคลังออกมาจากห้องเก็บของของลู่หมิงจูทันที ท่ามกลางสายตาแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ของชายารองผู้แสนอ่อนโยนในสายตาของคนทั้งจวน

“ขอบพระทัย... เอ๊ย! ขอบใจพระชายารองที่อุตส่าห์เมตตาดูแลจัดการทรัพย์สินสินเดิมของข้าแทนมาโดยตลอดนะเพคะ พระชายาเอกเช่นข้าซึ้งใจจนพูดไม่ออกเลยจริงๆ”

ลู่หมิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเย้ยหยัน ก่อนจะสะบัดหน้าหันหลังเดินเชิดออกจากเรือนของชายารองในทันทีอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้สตรีเบื้องหลังยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว จนกระทั่งลับตาไป ลู่หมิงจูถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด