ตอนที่ 2 พระชายาผู้ตกอับ Part 1

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”

หญิงสาวกวาดสายตามองสำรวจไปรอบกาย ก่อนจะก้มลงสำรวจเตียงนอนที่ตนเองนั่งอยู่อีกครั้ง เมื่อครู่มัวแต่ตกตะลึงกับการทะลุมิติมาอยู่ที่นี่จนไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบตัว ทว่าเวลานี้ดวงตาที่เบิกกว้างแจ่มชัดกลับทำให้เธอตระหนักได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันผิดปกติวิสัยยิ่งนัก

“ข้าเป็นถึงพระชายาเอกเชียวนะ เหตุใดผ้าห่มนวมผืนนี้ถึงได้ทั้งเก่าทั้งหยาบกระด้างขนาดนี้” นางหันไปจ้องมองโต๊ะข้างเตียงไม้ผุๆ ด้วยแววตาจับผิด

“ไหนจะยาต้มเย็นชืดถ้วยนั้นอีก กลิ่นเหม็นหืนชวนคลื่นไส้นั่นมันต้มทิ้งไว้นานกี่ชาติกันแล้ว แล้วดูแจกันกระเบื้องเคลือบเกรดต่ำบิ่นๆ นี่สิ”

“บ้าจริง! ข้าวของเครื่องใช้ที่ร่างนี้มี มีแต่ของราคาถูกตกเกรดทั้งนั้น เป็นถึงบุตรีสายตรงของเสนาบดีลู่ทั้งยังครองตำแหน่งพระชายาเอกแห่งจวนอ๋อง แม้สามีเฮงซวยผู้นี้จะไม่รักเจ้าของร่างนี้ก็เถอะ แต่ไฉนถึงกล้าปล่อยให้คนในจวนเหยียบย่ำรังแกนางจนตกอับถึงเพียงนี้กัน”

ยังไม่ทันที่ลู่หมิงเซียนจะได้ลุกขึ้นไปสำรวจข้าวของให้มากกว่านี้ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก ปรากฎให้เห็นเป็นสาวใช้หน้าตาหมดจดนางหนึ่ง เดินถือถ้วยยาเข้ามาด้วยท่าทางกึ่งเดินกึ่งกระแทกกระทั้น แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความยโสโอหังไร้ซึ่งความยำเกรง ประหนึ่งกำลังมองทาสรับใช้ในเรือนไม่ใช่พระชายาเอกผู้เป็นนาย ก่อนที่นางจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดประชดประชันเย้ยหยันขึ้น

“พระชายาฟื้นแล้วหรือเพคะ… นี่เป็นยาบำรุงชั้นดีที่พระชายารองทรงมีเมตตาเจียดเงินเบี้ยหวัดส่วนตัวซื้อมาให้ท่านเชียวนะเพคะ ราคาสูงถึงถ้วยละสิบตำลึงเงินเชียวละ พระองค์ทรงมีจิตใจเมตตากรุณากับท่านถึงเพียงนี้แล้ว ท่านควรสำนึกในเมตตากรุณาของพระชายารองให้มากๆ นะเพคะ”

พูดจบ นางก็วางกระแทกถ้วยยาลงตรงหน้าของนางเสียงดังสนั่น ลู่หมิงเซียนก้มมองน้ำยาต้มสีดำในถ้วยแล้วแค่นยิ้มเย็น หากความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ไม่ผิดเพี้ยนไป สตรีตรงหน้าของนางนี้ คือ เสี่ยวชุ่ย บ่าวรับใช้ส่วนตัวของพระชายารองลู่หมิงจู น้องสาวต่างมารดาของนางนั่นเอง

ลู่หมิงเซียนกระตุกยิ้มเย็นเยือกก่อนจะยื่นสองนิ้วเรียวไปแตะขอบถ้วยยาเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับแผ่รังสีน่าเกรงขามออกมาอย่างน่าประหลาด

“ยาต้มสมุนไพรเกรดขยะพวกนี้น่ะหรือสิบตำลึง? ที่บอกว่าเจียดเงินส่วนตัวซื้อมาให้ข้า หรือแท้จริงแล้วแอบเบิกงบส่วนกลางของจวนไปเต็มๆ สิบตำลึง แต่กลับยักยอกเงินส่วนต่างแล้วซื้อของห่วยๆ ราคาไม่ถึงห้าสิบอีแปะมาต้มให้ข้ากินกันแน่!”

“ทะ... ท่าน!” เสี่ยวชุ่ยหน้าถอดสี สีหน้าอวดดีเย้ยหยันเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เวลานี้ร่างบางกลับเริ่มลนลานจนคำพูดคำจาติดขัดละล่ำละลัก ท่าทีหยิ่งยะโสหายวับไปกับตาต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“แล้วเงินส่วนต่างอีกเก้าตำลึงกว่านั่นตกไปอยู่ในกระเป๋าของใครล่ะ ของพระชายารอง หรือของสาวใช้ตัวดีอย่างเจ้า”

เมื่อเห็นพระชายาเอกที่สิ้นฤทธิ์เดชไปนานเพราะโรคร้ายจนไม่อาจลุกขึ้นมาต่อว่าด่าทอผู้ใดได้ร่วมหลายเดือน ทว่าเวลานี้นางกลับพ่นวาจายาวเหยียด ซึ่งทุกคำพูดนั้นทำเอาเสี่ยวชุ่ยสะดุดกึกไม่อาจหาข้ออ้างมาโต้เถียงได้เลยสักนิด ใบหน้าของนางที่เคยยะโสพลันซีดเผือดลงทันตาก่อนจะเอ่ยปากตะกุกตะกักเพื่อแก้ตัวแทนผู้เป็นนาย

“พระ... พระชายา ท่านพูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน พระชายารองไม่มีทาง”

“ไปเรียกผู้ดูแลฝ่ายคลังของเรือนหลังมาพบข้า เดี๋ยวนี้!” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ก่อนที่ข้าจะลุกขึ้นไปเปิดบัญชีตรวจดูทุกอีแปะด้วยตัวเอง แล้วลากตัวคนยักยอกเงินไปส่งศาลเมืองหลวงให้หมด”

ลู่หมิงเซียนไม่รอให้สาวใช้ปากกล้าผู้นี้ได้พ่นคำแก้ตัวใดๆ อีก นางออกคำสั่งเสียงเรียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับคมกริบดุจคมดาบ ทำเอาเสี่ยวชุ่ยสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวแล่นพล่านจนความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังในพริบตา

นางไม่รอช้า รีบหันหลังวิ่งหนีกระเจิงออกไปจากเรือนท้ายจวนอย่างรวดเร็ว ลู่หมิงเซียนถอนหายใจยาว ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งวิ่งตึกตักมาจากทางหน้าเรือน

‘นี่นางฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรืออย่างไรกันนะ’

ทว่าเมื่อร่างนั้นวิ่งพ้นประตูเข้ามากลับไม่ใช่บ่าวสายสืบผู้นั้น แต่เป็นเด็กสาวหน้าตาหมดจดวัยปักปิ่นผู้หนึ่งที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าที่ดูตื่นตกใจเป็นอย่างมาก

ลู่หมิงเซียนนั่งนิ่งพยายามค้นหาจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจนจำนางได้ เด็กสาวผู้นี้ก็คือ เสี่ยวเฉียว บ่าวรับใช้ที่อยู่กับเจ้าของร่างเดิมนี้มาตั้งแต่ยังอาศัยอยู่ที่จวนใต้เท้าลู่นั่นเอง

“คุณหนู... ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เมื่อครู่บ่าวออกไปหาเสบียงก้นครัวมาให้ท่าน กลับมาทันได้เห็นเสี่ยวชุ่ยวิ่งหน้าตั้งสวนออกไป หรือว่านังสารเลวนั่นมันกล้ารังแกอะไรท่านอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

เด็กสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน พลางถือวิสาสะคว้าแขนเรียวของนายสาวมาพลิกดูไปมา ซ้ำยังกวาดสายตาสำรวจร่องรอยตามเนื้อตัวด้วยความตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง ท่าทางห่วงใยจนออกนอกหน้าเช่นนั้นทำเอาลู่หมิงเซียนที่เพิ่งตั้งสติได้อดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้

‘แม้สตรีผู้นี้จะมีแต่คนเกลียดชัง แต่อย่างน้อยก็ยังมีคนจริงใจและภักดีต่อนางตั้งหนึ่งคน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว’