16

​เอาจริงหรือพี่หวาน

​เอาจริงสิ แผนกำจัดหนนี้จะต้องเด็ดขาดนะ

​ถ้าป้าตวงรู้เข้านี่...

​ก็อย่าให้รู้สิ

​หูย...แล้วถ้าเกิดว่า

​ไม่มีอะไรเกิดหรอกน่า

​สองพี่น้องแอบส่งข้อความหากัน ลอบมองตากัน นาวินทำหน้ายุ่ง ขณะที่พี่สาวทำหน้าเจ้าเล่ห์ เอาเถอะ ถึงจะเป็นแผนที่แรงไปนิด แต่ผลของมันก็น่าจะทำให้เขาเข็ดหลาบ และยกก้นออกไปจากรีสอร์ตของเธอ ขืนอยู่ไปก็ทำให้คนอื่นเค้าปั่นป่วนวุ่นวายเสียเปล่าๆ

​ต้องเชือด!

​แนะ...

​อย่าว่าหวานใจโหดนะ

​“นาวิน ไปถ่ายรูปให้หน่อย”

สร้อยสายตะโกนเรียก พร้อมกับโบกไม้โบกมือ อีกมือถือยาดมติดไว้ตลอด คอยดมคอยสูดตลอด เธอเดินพยายามเว้นระยะให้ห่างจากขวัญใจของเธอเล็กน้อย เพราะขืนใกล้เขามากๆ เธอจะตื่นเต้นจนพานเป็นลมเอา ตอนนี้ธงรามเดินเลี่ยงไปขอตัวเข้าห้องน้ำ เธอได้โอกาสกลับเป็นตัวของตัวเอง เลิกแข้งขาสั่น หัวใจเต้นรัวเสียที

​“ครับผม”

นาวินละมือจากโทรศัพท์ แล้วหันมายักไหล่ให้พี่สาว เขาเดินแกมวิ่งไปหาขวัญใจของตนเอง หวานใจท้าวคาง มองดูนาวินกับสร้อยสาย นึกสงสารปนขำน้องชาย ที่ไม่กล้าเอ่ยความนัยกับสาวที่ชอบเสียที เพราะตอนเด็กๆ สนิทกันมาก แถมมีวีรกรรมร่วมกันไว้มากนั่นเอง

​แอบรักเพื่อนวัยเด็ก

​มันก็น่าปวดหัวอยู่นะ

​หวานใจถอนใจ ความรักอะไรนี่ ก็ดีหรอกนะ แต่บางทีก็เหมือนกับเหรียญสองด้าน เพราะมันก็ปะปนมาด้วยความทุกข์ และจะทุกข์หนักเสียด้วยสิ ทุกข์มากกว่าสุขหรือเปล่า? หวานใจไม่อยากตัดสิน แต่ดูจากท่าทางของน้องชาย มันก็กำลังจะเป็นไปตามนั้น ดูเอาเถอะ ต้องทนมาหวานอมขมกลืน เฝ้ามองหญิงที่รักแอบปลื้มผู้ชายอื่น เธอเองไม่เคยเฉียดใกล้กับคำว่าความรัก อ้อ...เคยมีบ้างรักแรก แต่ก็เป็นเหมือนรักแบบเด็กๆ ชื่นชมอีกฝ่ายเสียมากกว่า เหมือนชอบดาราขวัญใจอะไรแบบนี้

​ไม่มีแฟนกับเค้าสักที ก็เพราะว่าความสูงที่เหนือกว่ามาตรฐานสาวไทย ที่มักจะตัวเล็กน่าถนอมนั่นข้อหนึ่ง มันกลายเป็นอุปสรรคที่ทำให้หนุ่มๆ ไม่ค่อยกล้ามาจีบเธอ ข้อที่สองเพราะความหวงของพ่อเพลิงของเธอ ที่หมั่นเช็ค หมั่นตามลูกสาวเหลือเกิน ทั้งที่เรียนคนล่ะจังหวัด เธอโตขนาดไหนพ่อก็ยังไม่เลิกเช็ค หวานใจเลยรำคาญ ก็เลยเลือกที่จะไม่มีเอาเสียเลย เวลาเรียนก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนนี่แหละ ข้อที่สามยังไม่เคยมีหนุ่มสเปคของเธอมาเข้าตา ทำให้หวานใจอยากจะสานสัมพันธ์ด้วย

​สเปค

​สเปคของเธอเป็นแบบไหนหว่า?

​สาวแสบย่นจมูกน้อยๆ เอาแค่สูงกว่าเธอ ก็หายากแล้วล่ะ อีกข้อคือสู้กับพ่อเพลิงของเธอได้ พิชิตใจพ่อของเธออันนี้สำคัญ แค่เป็นคนดี รักหมารักแมว เข้าใจเธอเวลาเธอไปทำกิจกรรมรักษ์โลก ที่เธอกับนาวินมักจะแวบไปทำกันบ่อยๆ กับกลุ่มของเธอที่รวมตัวกัน จัดกิจกรรมเก็บขยะบ้าง ทำถุงผ้าแจก รณรงค์นั่นนี่ตามประสาของเธอบ้างก็พอแล้ว

​ส่วนเรื่องหน้าตา...

​ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่ง กำลังเดินดุ่มมายังเธอ นัยน์ตาคมหวานมองไปยังเขาอย่างเผลอๆ สูงกว่าเธอ? ใช่...ตาธงรามนี่สูงมาก น่าจะเกือบร้อยเก้าสิบกระมัง ขนาดเธอสูงร้อยเจ็ดสิบยังดูตัวเล็กไปเลยเมื่อเขานั่งซ้อนรถเธอเมื่อวาน เดินไปไหนด้วยกันดูเด่นมาก เมื่อวานตอนเดินพาเขาไปตลาดถึงมีแต่คนมองเพราะความโดดเด่นเรื่องความสูง แถมยังด้วยหน้าตา...

​เขาหล่อมาก...

​ตาคมกริบ จมูกเรียวได้รูป ปากสวย หน้าเรียว ผมยาวของเขารวบไว้เป็นจุกสูง ด้วยหนังยางมัดผมสีดำ เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายมัดย้อมสีน้ำเงินขาว กางเกงเลสีแดงเลือดหมู รองเท้าแตะหูคีบ เดินด้วยท่วงท่าเฉพาะตัว มันมีจังหวะเอื่อยๆ แต่มั่นใจ หลังไหล่ตรง ออร่าเสน่ห์ของเขาแผ่กำจาย แม้จะอยู่ในสภาพแบบไหน เสื้อผ้าแบบไหน ก็ทำให้มันกลายเป็นเหมือนเสื้อผ้าที่ตัดเย็บมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

​คนอะไร ชวนตะลึงทุกหนที่เจอหน้า

​“เอ่อ...ขอโทษด้วยนะครับที่ช้า”

เขาเกาศีรษะ มองสบตาเธอแล้วยิ้มนิดๆ อ้าวๆ แล้วหน้าแดง...หรือนั่น เพราะผิวเขาขาวก็เลยเห็นว่าเขาหลบตาเธอแล้วหน้าแดง คนเผลอมองจ้องเขาอย่างหวานใจ ก็หน้าแดงตามเขาไปอย่างไม่รู้ตัว ทำไมจะต้องทำท่าอะไรแบบนั้นด้วยนะนั่น

​โอ๊ย...

​คนอะไร(อีกที)

​ทำไมถึงได้หล่อ ดูธรรมชาติ แล้วก็น่ารักจัง

​เอ๊ะ...

​ยัยหวาน นี่หล่อนจะเป็นแฟนคลับตานี่ไปอีกคนล่ะเรอะ!

​เสียงสติแวบเตือน ทำให้หวานใจสะบัดหน้าน้อยๆ แล้วลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยบอกกับเขาโดยไม่มองหน้า

​“งั้นก็ไปต่อกันได้เลยค่ะคุณลูกค้า”

ก่อนจะตะโกนเรียกนาวินและสร้อยสาย ที่กำลังถ่ายรูปกันในดงดอกบานชื่นที่ปลูกไว้หลากสีอย่างเพลินๆ ซึ่งเมื่อสร้อยสายเห็นเข้ากับธงราม หล่อนก็เขินจนเดินบิดไปบิดมา ยิ้มอายอยู่คนเดียว คนมองอย่างนาวินและหวานใจ รู้สึกตรงกันเลยว่าหมั่นไส้กับอาการของเจ้าหล่อนมาก คนหนึ่งหมั่นไส้ปนขม อีกคนหมั่นไส้และพานหมั่นไส้ไปต่อถึงอีกคนด้วย

​นาวินสะกิดพี่สาวพลางขยิบตา ดูหน้าตาก็รู้แล้วล่ะว่าหนนี้ไม่มีห้ามอีกแล้วกับแผนการส่งแขกของเธอ ขณะที่หวานใจเอง แอบคิดแว้บหนึ่งว่าจะเลิกดีไหมนะ แต่เมื่อน้องชายสนับสนุน งานนี้ก็ต้องสนองสินะ

​พวกเขาสี่คนนั่งรถพ่วงขับต่อเข้าไปในสวน ซึ่งมีผลไม้หลากหลาย เน้นปลูกส้ม ลำไย ฝรั่งสีทอง ที่นี่เป็นสวนอีกสาขาหนึ่งของสวนส้มตะวันฉาย ที่เพลิงซื้อต่อมาจากเจ้าของเดิม ยังไม่ได้เปิดเป็นทางการอะไร และก็ไม่ได้คิดว่าจะทำเป็นรีสอร์ตเพิ่มเหมือนสวนส้มตะวันฉาย ทั้งที่เจ้าของคนเก่าน่าจะมีโปรเจ็กต์ว่าจะทำ เพราะเริ่มมีการต่อเติมก่อสร้างบ้างแล้ว ในส่วนของการปลูกดอกไม้ ปลูกไม้ประดับ จัดพื้นที่ แต่แล้วก็กลับมาขายต่อให้เพลิง ในราคาถูกอย่างเหลือเชื่อสำหรับสวนผลไม้ที่มีเนื้อที่กว่าร้อยไร่ เขารับซื้อต่อมาจากการแนะนำของเพื่อนคนหนึ่ง ซื้อมาเกือบปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เข้ามาจัดการอะไรมาก เพราะเพลิงยังยุ่งอยู่กับงานประจำของตนเองที่สวนส้มตะวันฉาย และโครงการต่างๆ ที่เขาไปมีส่วนร่วม

​หวานใจเลือกมาที่นี่ก็เพราะมีสถานที่บางแห่ง ที่เหมาะมากกับการไล่แขก เธอกับนาวิน ประสบเหตุกับสถานที่นี่มาแล้ว เลยเลือกที่จะต้อนเหยื่อมาแถวๆ นี้

​หึๆ

​แอบชำเลืองมองเขาเพราะเธอนั่งติดกับเขา สร้อยสายไปนั่งติดกับนาวิน แอบมองหน้าของธงรามไปก็จิกมือกับต้นขาของตัวเองไป ดูแม่เพื่อนรักของเธอเอาเถิด อาการหนักจริงๆ เธอมองหน้านาวินแล้วยักคิ้ว เป็นสัญญาณที่ส่งให้กันว่า...เริ่มแผนได้แล้ว

​“พี่สร้อย เอ่อ...ลงกับผมตรงสวนฝรั่งหน่อยสิ”

​“เอ๋...ทำไมเหรอ”

​“ช่วยผมเก็บฝรั่งไปฝากป้าแพนเค้กหน่อย แล้วเดี๋ยวเราค่อยเดินตามไปสมทบพี่หวานกับคุณลูกค้าเค้า” เขาแอบกระซิบสร้อยสายเบาๆ

​“เราจะได้ช่วยกันเตรียมอาหารกลางวันอร่อยๆ ให้คุณรามไงล่ะพี่สร้อย ในโรงเรือนน่ะ พี่หวานสั่งให้คนมาเตรียมของไว้แล้ว”

​“ได้สิ”

สร้อยสายยิ้มกว้างเลยล่ะ ดีใจที่จะได้แสดงฝีมือให้กับคนโปรดของตัวเอง นาวินกับหวานใจขยิบตาให้แก่กัน เป็นอันว่าแผนสำเร็จ ลุงมั่นคนขับรถจอดรถที่หน้าโรงเรือน ที่เป็นที่สำหรับจัดการเกี่ยวกับผลผลิต ซึ่งพักนี้เพลิงยังไม่ได้ให้เก็บเกี่ยวหรือตัดอะไรออกขาย เพราะอยู่ในระหว่างฟื้นฟูดูแล ก็จะร้างๆ คนงานนิดหน่อย ยังไม่ได้เกณฑ์คนงานมาทำงานอะไรที่นี่มากนัก วันนี้เขาเองก็ไม่อยู่ไม่ได้เข้ามาที่สวน ถ้ารู้ว่าลูกสาวตัวดีกำลังจะทำอะไรล่ะก็...คนอย่างเพลิงอาจจะชอบใจก็ได้

​“คุณเดินไปได้ไหม จะได้ดูธรรมชาติไปด้วยเพลินๆ”

เธอหันไปคุยกับธงราม ที่ลงมาสูดอากาศ หน้าตาของเขาสดชื่น ยามมองสีเขียวรอบๆ ตัว

​“ได้ครับ”

​“เดี๋ยวฉันจะพาไปดูอะไรเด็ดๆ ของสวนนี้”

หล่อนหยิบอะไรบางอย่างใส่กระเป๋าหลัง หวังว่ามันจะได้ผลนะ...แม่ตัวแสบคิดในใจ

​หนก่อนเธอกับนาวินวิ่งหนีกันขาแทบขวิด

​หนนี้เธอจะให้คุณลูกค้าวิ่งหนีให้สนุกไปเลย ประทับใจสุด แล้วคงจะโกรธ จนแล่นออกไปจากสวนส้มของเธอแทบไม่ทัน!