17

ธงรามมองไปรอบๆ สวนส้มนี้ไม่เหมือนสวนส้มตะวันฉาย ที่ปลูกส้มเพียงอย่างเดียวและแซมด้วยการปลูกผักยกร่องไว้ต่างหาก มีผลไม้หลายอย่างปลูกแซมไว้ แต่มีวัชพืชขึ้นปกคลุมบ้าง เห็นได้ชัดว่ากำลังทำอะไรถึงตรงไหน เพราะส่วนที่ยังไม่ได้รับการแผ้วถางดูแล ก็จะยังมีวัชพืชขึ้นสูง ต้นส้มบางต้นโทรมเพราะถูกวัชพืชขึ้นปกคลุมสูง อะไรหนอที่ไกด์นำเที่ยวของเขาบอกว่าเด็ด เขาเห็นแต่หญ้ารกไปหมด แต่ก็...เห็นอะไรเขียวๆ ก็รื่นตาดี ธงรามก้มลงมองพื้นโดยบังเอิญ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นเศษพลาสติก ติดอยู่บนยอดหญ้า มือใหญ่คว้ามันหยิบขึ้นมาอย่างเคยตัว คนข้างๆ ที่กำลังจับสังเกตเขาอยู่แล้วเลิกคิ้วกับสิ่งที่เขาทำ

​เขาถือมันเอาไว้ แล้วก็เดินตามเธอ ไม่ได้ซักถามอะไร หวานใจเองก็ไม่ได้เอ่ยอธิบายอะไร ว่ากำลังจะพาเขาไปไหน ถ้าจำไม่ผิด ข้ามท้องร่องนี้ไป ก็จะถึง...อาณาจักร เธอเรียกมันแบบนั้น อาณาจักรต้องห้าม ที่เธอกับนาวินเจอกันจังๆ ไปเมื่อมาเที่ยวสวนนี้กับเพลิงหนก่อน

​มีเสียงหึ่งๆ ให้ได้ยิน มีแมลงบางชนิดเริ่มบินมาให้เห็น ธงรามย่นคิ้วน้อยๆ เมื่อเห็นจำนวนของมัน ที่นี่...ที่ไหนกันนะ ขณะที่คนพามาก็เริ่มมองหาทางหนีทีไล่ให้กับตนเองไปด้วย หนก่อนเธอกับนาวินวิ่งซ่อนกันในท้องร่องนี่ล่ะ มุดโคลนกันทั้งตัว เพราะน้องชายตัวแสบชวนหายิงมะม่วงเปรี้ยวไปรับประทานกันแท้ๆ เธอก็คะนองซนไปกับเขาด้วย พอลุงมั่นคนเฝ้าสวนบอกว่ามีต้นมะม่วงขึ้นอยู่แถวๆ ส่วนของสวนลำไย สองพี่น้องก็เปรี้ยวปากหาหนังสติ๊กกับลูกกระสุน เดินกันมาในดงลำไยนี่ หูดับเสียชั่วคราวไม่ได้ยินว่าลุงมั่นเตือนอะไรไว้ ว่านอกจากต้นลำไยที่มีเกือบร้อยต้นแล้ว ยังมีอะไรอยู่ด้วย

​เมื่อข้ามท้องร่องขนาดใหญ่ที่ต้องมีสะพานให้ข้ามไปแล้ว ต้นลำไยที่กำลังออกดอกพราวก็ปรากฏแก่สายตา ธงรามและหวานใจเริ่มถูกแมลงบางอย่างบินมารบกวน ซึ่งจะตบมันก็ไม่ได้เสียด้วย หวานใจคลำไปที่กระเป๋าหลัง สิ่งนี้จะยิ่งดึงดูดความสนใจของเจ้าพวกนี้

​เธอจับมันไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้เป้าหมาย พร้อมกับหันมาคุยกับเขาด้วยสีหน้ารื่นเริง มือหนึ่งล้วงกระเป๋า มือหนึ่งผายออก

​“ยินดีต้อนรับสู่อีเว้นท์พิเศษ พาตะลุยรังผึ้งแล้วก็ตีผึ้งค่า”

​“หืม...ตีผึ้ง”

​“ใช่แล้ว นี่คือผึ้งมิ้ม”

เธอบอกอธิบายแล้วก็เริ่มโบกมือไปมา เพราะตอนนี้เจ้าพวกผึ้งเหมือนจะรู้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในระยะรังของมัน จึงบินมาตอมทั้งเธอและธงราม

​“มันน่าสนใจตรงไหนกันครับ”

ธงรามว่าเสียงเรียบๆ ก่อนจะย่นจมูกน้อยๆ กิจกรรมของเธอฟังดูแล้วน่าอันตรายเหลือเกินอีกต่างหาก

​“แหม...ก็นึกว่าจะชอบ เฮ้อ...คอแห้งจัง”

เธอแสร้งบ่น ตามองกล่องเลี้ยงผึ้งกล่องแรกที่ถูกเถาวัลย์และวัชพืชขึ้นคลุมจนถ้าไม่สังเกตก็คงไม่เห็น มันอยู่ใกล้กับเขามาก ได้เวลาลงมือ

​เธอล้วงเอาน้ำผึ้งขวดเล็กออกมาจากกระเป๋าหลัง เปิดมันออกแล้วแสร้งเซเข้าหาเขา ทำน้ำผึ้งหกรดเขา ธงรามอุทานอย่างตกใจ หวานใจเอามือปิดปากแล้วแสร้งทำตาโต

​“ขอโทษค่ะ ฉันซุ่มซ่ามจัง”

​“น้ำอะไรน่ะครับ ทำไมมันเหนียวๆ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ผึ้งมิ้มบินมาดังหึ่งๆเหมือนจะเพิ่มจำนวนขึ้น หวานใจได้โอกาส เธอผลักเขาอย่างสุดแรงเกิด หวังจะให้เขาเซล้มไปชนกล่องเลี้ยงผึ้ง หากทว่ามือใหญ่นั่นกลับคว้าแขนเธอลงไปด้วย

​ปัง!

​ทั้งเธอและเขาชนอย่างจังเข้ากับกล่องเลี้ยงผึ้ง ผึ้งจำนวนมหาศาลแตกกรูกันออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ธงรามลุกขึ้นได้ ก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้ววิ่งอ้าวอย่างไม่คิดชีวิต

​หวานใจตกใจเหนี่ยวคอเขาไว้แน่น เขาก็ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมหาศาลนั่นมาจากไหน พาเธอวิ่งเตลิดกลับมายังบริเวณโรงเรือน ปากก็ตะโกนนำมาด้วยอย่างตกใจ

​“ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย ผึ้งครับ ผึ้ง”

​“เหวอ อะไรกันล่ะนั่น” ลุงมั่นได้ยินแบบนั้น ก็เร่งมองซ้ายมองขวา สติของแกดีมาก แกคว้าเอากาบมะพร้าวที่ใช้มีกองสุมไว้ตรงมุมหนึ่งเพื่อใช้ทำขุยมะพร้าวเพาะต้นไม้ มาจุดไฟควันของมันขึ้นโขมง แล้ววิ่งไปทางต้นเสียงที่ได้ยิน ปากร้องตะโกนบอกให้นาวินที่ยืนหันรีหันขวางเมื่อได้ยินเสียงของธงราม จุดไฟกาบมะพร้าวให้มีควันเยอะๆ แล้ววิ่งตามแกมา

​ชุลมุนกันอยู่พัก เหตุการณ์ก็สงบ ผึ้งมิ้มยอมล่าถอยกลับไปยังอาณาจักรของมัน ทิ้งร่องรอยเกรี้ยวกราดไว้ที่ตัวของธงรามหลายจุด หวานใจคนก่อเหตุลอบมองคนที่ช่วยเหลือเธอด้วยสายตาสำนึกผิดขึ้นมาวูบ

​“พี่หวานเป็นอะไรหรือเปล่า บอกแล้วว่าไม่ให้ทำ”

​“นาวิน! ชูว์”

​“ทำอะไรอะ นี่วางแผนอะไรกันหรือเปล่า”

สร้อยสายที่ชักจะทะแม่งๆ กับสองพี่น้องนี่ รีบเอ่ยขึ้นมาเสียงเขียว เจ้าหล่อนท้าวเอว มองหน้าหวานใจสลับกับหน้าของนาวิน ที่ก้มลงหลบตาหล่อนกันทั้งคู่ ก่อนจะเดินตรงไปหาธงราม ที่สูดปากน้อยๆ เมื่อถูกลุงมั่นใช้กุญแจกดเอาเหล็กในผึ้งออกให้

​“เรื่องนี้ต้องถึงหูป้าตวง!”

​“สร้อย/พี่สร้อย”

​สองพี่น้องขานชื่อของเธอขึ้นพร้อมกัน นาวินรีบไหว้ชายหนุ่มปะหลกๆ พร้อมกับเอ่ยพึมพำว่าขอโทษๆ ส่วนหวานใจเองหน้าถอดสี เธอกะพริบตาปริบๆ มองสบตากับธงราม ที่เลิกคิ้วมองมายังเธอ หน้าตาของเขาตอนนี้มีรอยผึ้งต่อยที่จมูกจนมันบวมโต แต่...

​คนบ้าอะไรขนาดนี้ยังหล่อ

​“ทำไมครับ?” ถามเสียงซื่อๆ ฟังแล้วก็...ชักจะรู้สึกผิดขึ้นมานิดหนึ่งล่ะวุ้ย

​“เอ่อ...ทำไมต้องแกล้งกันขนาดนี้ด้วย ผมทำอะไรให้ไม่พอใจหรือครับคุณหวาน”

​“คือ...”

หวานใจกัดริมฝีปาก พลางยิ้มแหย

​งานนี้คอขาดแน่แล้วไอ้หวานใจเอ๋ย...