28

ตวงรักแปลกใจเล็กน้อย ที่ธงรามมาขออนุญาตเธอเกี่ยวกับเรื่องของหวานใจ มันเป็นเรื่องที่...อืม...นี่ลูกสาวของเธอคิดเพี้ยนอะไรอยู่นะนั่น

​“ได้สิคะ...แต่...ไม่กวนคุณรามแน่ๆ นะคะ”

​“ไม่กวนหรอกครับ ผมก็แปลกใจนิดหน่อย แต่ก็...เพื่อการศึกษาน่ะครับ”

​“สาขาวิชาที่ยัยหวานเรียนนี่ เค้ามีให้ทำอะไรแบบนั้นด้วย...เอ่อ ประหลาด”

​“แหะๆ”

​“เอาเถอะค่ะ ยังไงก็ขอบคุณ คุณรามมากๆ ที่จะช่วยยัยหวาน จริงๆ แล้วขออนุญาตเรียกแทนตัวเองว่าพี่นะคะ” ตวงรักว่าแล้วยิ้มแย้ม

“พี่ก็นึกระแวงกลัวว่าลูกสาวพี่จะคิดแผนประหลาดอะไรอีกหรือเปล่า ถึงได้ชวนคุณไปทำอะไรแบบนั้นน่ะ”

​“ไม่หรอกครับ น้องหวานกับผม เราตกลงกันด้วยดีแล้ว น้องหวานบอกแล้วว่าทำไมเอ่อ...เธอถึงทำแบบนั้นกับผมน่ะครับ”

​“อูย...ป่านนี้คุณรามคงจะคิดไปแล้วสินะคะ ว่าพวกพี่นี่ไร้สาระกันมากเลย แหะๆ”

ตวงรักยิ้มแหย นึกเคืองที่สุดก็สามีเธอนั่นแหละ เพราะทำตัวไม่สมอายุเลยจริงๆ

​“ไม่หรอกครับ” ธงรามยิ้ม

“ผมมองว่าน่ารักดี เป็นครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุขดีนะครับ”

​“บางทีก็สุขจนล้นๆ อุ่นจนร้อนๆ น่ะค่ะ” ตวงรักหัวเราะ

“แต่ว่า...คุณรามจะพายัยหวานไปจริงๆ ใช่ไหมคะ จริงๆ แล้วไม่ต้องก็ได้นะคะ”

​“น้องหวานขอมาแบบนั้น ผมก็ทำให้น่ะครับ”

อะไรบางอย่างในสายตาของชายหนุ่ม อะไรบางอย่างสะกิดใจคนเป็นแม่ อะไรบางอย่างนั้น ทำให้ตวงรักแอบลอบมองใบหน้าคมสันของคนตรงหน้า แล้วเธอก็ยิ้มน้อยๆ ออกมา

​“ขอบคุณนะคะ แล้วก็ฝากยัยตัวยุ่งด้วย นี่ไปช่วยกันทำสวนผัก เดี๋ยวก็คงจะกลับมากันแล้วล่ะค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องพ่อของเค้านะคะ วันนี้ไปค้างที่สวนโน้น ไม่ได้กลับมา”

เธอชวนธงรามไปนั่งรอเด็กๆ อยู่ที่หน้าบ้าน ธงรามนั่งตัวเกร็ง จริงๆ เขาก็ออกจะประหลาดใจที่ได้รับข้อความจากหวานใจ แต่นั่นมันก็ทำให้เขาเร่งต้นฉบับ แทบไม่ได้หลับได้นอน เพื่อจะได้ทำตามที่เธอร้องขอ แน่ล่ะตอนนี้ทิวสนกำลังนั่งตรวจ นั่งอ่าน และนั่งปลื้ม ที่ว่านักเขียนตัวทำเงินให้กับสำนักพิมพ์จบงานชิ้นนี้ได้อย่างว่องไวเป็นประวัติศาสตร์

​“พี่ขอตัวไปที่ครัวก่อนนะ เย็นนี้กินข้าวด้วยกันก่อนแล้วก็ค่อยพายัยหวานไป...” ตวงรักย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมา

​“ไปทำธุระของเค้าก็แล้วกัน”

​“ครับ”

​เขานั่งดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย ใจก็เต้นตุบๆ เมื่อนึกถึงเวลาที่เธอมา นี่หัวเขาแล่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก็เพราะว่าเธอนะ

​ธงรามยิ้มนิดๆ

​บางที บางความรู้สึก ก็ทำให้คนเรา...เกิดความสามารถที่ตัวเองคาดไม่ถึงขึ้นมาได้ และหวานใจก็ทำให้เขาดึงเอาพลังแฝงมาทำได้จนถึงขนาดที่ตัวเขาก็ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกัน

​เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น เขาหันไปมองทันที หวานใจถึงกับเบรกรถจนตัวโก่ง เมื่อเห็นเขานั่งรออยู่ที่หน้าบ้าน เธอยิ้มแหยส่งให้เขา ธงรามนั่งตัวตรง เขาห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มกว้างขนาดนั้นไม่ได้จริงๆ เมื่อเห็นหน้าเธอ

​“สวัสดีครับน้องหวาน”

​“พี่ราม พี่รามขออนุญาตแม่หวานแล้วเหรอ?”

เธอลงมาจากรถ ตรงมาหาเขา ดูหน้าตาตื่นพิกล ธงรามขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

​“ครับ พี่ตวงอนุญาตด้วย”

​“ตกลงแล้ว เอ่อ...” หวานใจเม้มปาก “หวานคุยอะไรไปกับพี่รามอะ”

​“หืม?” ธงรามขมวดคิ้ว ชักจะสงสัยตงิดว่าทำไมเธอถึงถามเขาแบบนั้นกัน

“น้องหวานชวนพี่ไปเป็นเพื่อนที่บ้านร้างยังไงละครับ”

​“บ้านร้างไหนคะ” หวานใจตาโต ไอ้ตัวแสบนาวิน เล่นงานพี่สาวตัวเองเสียแล้ว

​“บ้านของม่อนคำ”

​อื้อหือ...

​“สวัสดีครับคุณธงราม พี่หวานอะ โหย...ขี่มอเตอร์ไซค์มาคนเดียว”

เสียงโวยวายดังขึ้น พร้อมกับเจ้าของเสียงคือนาวินและสร้อยสายที่พากันขี่จักรยานมา เมื่อหวานใจเห็นน้องชาย เธอก็ปรี่เข้าไปหา แล้วหยิกแขนล่ำๆ ของนาวินหลายที ก่อนจะทำตาดุๆ ใส่นาวิน แล้วก็ลากน้องชายเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางสายตางงๆ ของธงรามและสร้อยสาย

​“แกทำอะไรลงไป”

​“อ้าว...” นาวินอมยิ้ม ไม่คิดว่าการที่เขาพิมพ์ข้อความไปหาธงรามนั้น จะทำให้ชายหนุ่มมายืนรอพาพี่สาวเขาไปจริงๆ ก็สถานที่นั้นน่ะ บรื๋อ...คนบ้าที่ไหนจะอยากพาสาวไปที่นั่นกันนะ

​“ทำไมพี่หวานไม่บอกเขาไปล่ะ ว่าผมเป็นคนทำ”

​“บอกทันที่ไหนล่ะ เค้าขอแม่แล้วด้วยเสร็จสรรพเลย แถมแม่ก็ดันอนุมัติด้วยนะ”

​“บอกไม่ทันหรืออยากไปเดตกะเค้าอะ”นาวินหรี่ตามองพี่สาว

​“เปล่าย่ะ”

​“งั้นก็ไปยกเลิกสิพี่ เดี๋ยวผมบอกเองว่าผมเล่นตลก แกล้งพี่หวาน”

​“คือ...”

หวานใจกลืนน้ำลาย แล้วกระแอม แก้มของเธอแดงนิดๆ โอกาสแบบนี้หาได้ยาก ยากมากด้วยล่ะ เธอควรจะปล่อยมันหลุดมือไปไหมนะ?

​“จริงๆ แล้ว เราไม่ต้องยกเลิกก็ได้ ไม่ต้องไปบอกพี่รามหรอก ไหนๆ ก็ไหนๆ ล่ะ พี่ก็อยากไปลองพิสูจน์ดูสักทีเหมือนกันล่ะ บ้านร้างม่อนคำนี่แล้วพี่ก็ต้องทำรายงานเสนออาจารย์จริงๆ น่ะแหละ เปลี่ยนหัวข้อจากสถานที่น่าสนใจน่าเช็คอินในพื้นที่ของฉัน เป็นสถานที่หลอนในพื้นที่ของฉันที่มีชื่อเสียงเอาเสียเลย เอ่อ...แปลกแหวกแนวกันสุดๆ น่าจะคะแนนพุ่งรุ่งแน่”

​“เอาจริงหรือนั่นน่ะพี่หวาน”

​“เอ่อ...เอาจริง”

หวานใจทำเสียงหนักแน่น เธอได้ฉายาว่าเป็นหวานใจขาลุย ใจกล้า แค่บ้านร้างที่เค้าล่ำลือกันว่าผีดุ เธอจะกลัวไปทำไม เธอจะลากไอ้คนที่ทำเรื่องนี่ล่ะ ที่เสือกไปนัดหนุ่มให้เธอที่บ้านผีสิงไปด้วยกัน

​“ไอ้ย่ะ” นาวินเบิกตาโต “นี่พี่หวานอยากเดตกับคุณรามเค้า ขนาดไม่กลัวผีเลยเรอะ”

​“แกจะต้องไปกับฉันด้วยไอ้นาวิน เอ่อ...แล้วก็ชวนยัยสร้อยไปด้วยดีมะ แกจะได้แก้ตัวไง ที่ดันไปจมน้ำให้ยัยสร้อยช่วย อดเป็นฮีโร่ ตามนี้นะ พี่จะไปบอกยัยสร้อย”

​เธอถือโอกาสขณะที่น้องชายกำลังอ้าปากจะห้าม เดินแกมวิ่งกลับไปหาธงรามและสร้อยสายทันที นาวินได้แต่ยืนหน้าซีด เขาเอามือลูบหน้า แล้วบ่นพึม

​“พี่หวานอะ...ไม่น่าเลยกู...ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัวกูโดยแท้”

​จะได้เป็นไหมนะฮีโร่

​ก็เขาน่ะ กลัวผีขึ้นสมองเลยล่ะสิ

​เฮ้อ...

...........................................................................................................................................................................

​“ฝากเด็กๆ กับคุณรามด้วยก็แล้วกันนะคะ”

ตวงรักว่า กวาดตามองบรรดาจอมยุ่งทั้งสาม หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว และเตรียมพร้อมไปลุยกับการพิสูจน์ผีบ้านร้าง  ธงรามพยักหน้า ก่อนจะรับปากด้วยเสียงหนักแน่น

​“ครับผมจะดูแลเป็นอย่างดีเลย คิดว่าคงจะประมาณเที่ยงคืนตีหนึ่ง ก็คงจะกลับกันแล้วล่ะครับ”

​“คณะของเราที่เรียนน่ะน่ะ เค้าต้องไปทดสอบอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ หะ! ยัยหวาน”

มารดาถามอีกหน หวานใจแอบค้อนให้น้องชาย แล้วทำตาใสตอบมารดา

​“มันเป็นประสบการณ์ปิดเทอมน่ะแม่จ๋า หวานอยากจะทำเรื่องลี้ลับอะไรงี้ แล้วก็ทำรายงานส่งครู เรื่องขีดๆ เขียนๆแบบนี้ ก็ต้องพึ่งระดับพี่รามให้มาเป็นผู้ช่วยเหลือ อีกอย่างหนึ่ง ถ้าพวกหวานขอไปกันเอง แม่จะให้ไปไหมล่ะจ๊ะ”

​“ไม่ ไปกันได้ยังไงมืดๆ ค่ำๆ สถานที่แบบนั้นอีกต่างหาก จริงๆ แล้วหนนี้แม่ก็ไม่อยากให้ไปหรอกนะ เห็นว่าคุณรามมาขอ มาอาสาจะพาไปเลยให้ไป”

ตวงรักถอนใจ มองลูกสาวอีกหน หวานใจยิ้มประจบจนตาหยี เธอตรงเข้าคล้องแขนกับท่านแล้วซบอิงท่านอย่างประจบประแจง

​“แม่จ๋า เพื่อการศึกษานะคะ ต้องใช้ในรายงานอะ”

​“ทำอย่างอื่นไม่ได้หรือไง”

​“หัวข้อนี้มันน่าสนใจออกนะแม่นะ มีที่ปรึกษาอย่างพี่รามด้วย ถึงต้องพากันไปสถานที่จริง ไปกันตั้งหลายคนแนะ ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ”

​“ดีนะพ่อเราไม่อยู่คืนนี้ ไม่อย่างนั้นขอให้ตาย สิบคุณรามก็ไม่ได้ไป รีบไปรีบกลับล่ะ”

​“ค่า”

​แม่ตัวร้ายตอบ แล้ววิ่งไปที่รถยนต์ซึ่งสร้อยสายรับหน้าที่เป็นพลขับ เนื่องจากเป็นคนชำนาญพื้นที่ และรู้ว่าบ้านร้างที่ว่าอยู่ที่ไหน

​เสียงกระทบกันของวัตถุบางอย่าง เมื่อเข้าไปในรถเวลาที่ใครบางคนขยับตัว ทำให้พวกเขามองหาต้นเสียง หวานใจที่นั่งข้างคนขับย่นจมูกน้อยๆ แล้วเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

​“เสียงอะไรอะ กริกๆ กริกๆ ได้ยินมาสักพักแล้ว”

​“ยัยหวานพูดให้หลอน เข้ากับบรรยากาศเหรอยะ”

​“ได้ยินจริงๆ นะ เสียงแปลกๆ อะ”

​“สงสัยจะเสียงไอ้นี่”

นาวินหัวเราะแหะๆ แล้วล้วงเข้าไปในคอเสื้อ ก่อนจะดึงออกมาให้ดู ธงรามที่นั่งข้างเขาถึงกับร้องอุทานออกมา

​สร้อยสายที่มองทางกระจกหลังเบิกตาโต หวานใจตะลึงแล้วหัวเราะคิกเสียงชอบใจ

​“โหย...นิมนต์มาทั้งวัดเลยมั้งน่ะ นาวิน แกเอาพระมาจากไหน หลายองค์ขนาดนั้น”

​“กว้านมาจากในครัว ยืมคนล่ะเส้น เลยเยอะขนาดนี้ วิ่งไปบนบ้านที่ห้องพระ ห้อยมาได้กี่องค์ก็ยืมมาก่อนล่ะ”

​“นาวิน อิอิ”

สร้อยสายขำจนตัวงอ อยากจะหันมาดูเต็มตาแต่ก็จนใจเพราะขับรถอยู่

​“ผมไม่ได้กลัวนะ แค่พกมาเผื่อทุกคนอะเดี๋ยวทุกคนกลัว”

​“อ้อ...อย่างนี้นี่เอง”

​พี่หวานนะพี่หวาน...ทำผมหมดสภาพอีกแล้ว

​นาวินมองประหลับประเหลือกไปยังพี่สาวตัวแสบ ที่แอบหัวเราะขำเขาจนไหล่สะเทือน