29

ถึงที่บ้านม่อนคำร้างซึ่งอยู่ในหมู่บ้านหนึ่งไม่ไกลจากสวนส้มตะวันฉายนัก ที่นี่ขึ้นชื่อลือชาว่าผีดุ จนไม่มีใครกล้าเข้าไปเท่าไหร่ แถมเพื่อนบ้านข้างๆ ก็พากันย้ายหนี ปล่อยพื้นที่แถวนี้ไว้ให้ยิ่งดูน่าลึกลับ หวาดเสียว ชวนสะพรึง...คนปรกติไม่ค่อยเข้ามาสักเท่าไหร่ ขนาดเจ้าของนาที่มีพื้นที่ติดกับบริเวณบ้านร้างของม่อนคำยังปล่อยพื้นที่ไว้เปล่าๆ เกือบครึ่งไร่ เพราะเกรงอานุภาพของสิ่งลี้ลับที่มองไม่เห็น

​บางทีคำว่าเค้าเล่าว่า และไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ก็ยิ่งสร้างความน่ากลัวให้กับพื้นที่มากขึ้นไปนับทวี ยิ่งคำว่าเค้าเล่าว่า เจอแบบนั้น เจอแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้บ้านร้างม่อนคำมีชื่อเสียง และไม่มีใครกล้ามายุ่งเกี่ยว

​พวกของหวานใจขับรถเข้าไปใกล้กับบ้านร้างของม่อนคำ ก็ยิ่งเปลี่ยว นาวินพึมพำสวดมนต์ตลอดทาง คนขับอย่างสร้อยสายเองก็ขนลุกเกรียวๆ จนผมชี้ตั้งไปหมด ในขณะที่หวานใจเองก็ดูจะตื่นเต้นไม่แพ้น้องชายและเพื่อนของเธอ มีเพียงธงรามคนเดียว ที่ดูจะอาการปรกติที่สุด

​“จะ...จอดตรงนี้ได้ไหมอะ”

​“เอ๊า...แกก็ขยับไปอีกนิดสิยัยสร้อย จอดไกลอะไรขนาดนี้ นี่ต้องเดินเหนื่อยเลยนะ กว่าจะถึงน่ะ” หวานใจหันมาขมวดคิ้วให้เพื่อน ที่เหยียบเบรกเสียไกล เห็นเงาบ้านร้างตะคุ่มๆ อยู่ไกลๆ สร้อยสายรีบสั่นหน้า แล้วหลับตาปี๋

​“ไม่เอ๊า กลัว”

​“กลัวอะไรของแกล่ะ”

หวานใจเห็นอาการของเพื่อน ก็ถึงกับขำ สร้อยสายทำตาโต หน้าซีด ดูเหมือนจะกลัวเอาจริงๆ

​“เดี๋ยวม่อนคำได้ยินเสียงรถ ออกมาต้อนรับจะทำไงอะ ไม่เอ๊า แค่ขับรถมาใกล้ๆ ก็ขาสั่นแล้ว ใกล้กว่านี้ฉี่ราดแน่นอน”

​“โอ๊ย จะกลัวอะไรขนาดนั้นนะ ยัยสร้อย”

​“หูย...ผมก็กลัว” นาวินเอ่ยสนับสนุน เขาเสียงสั่นไม่แพ้สร้อยสาย

“กลับกันเหอะพี่หวาน หลอนฉิบหาย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมาที่ไหนแล้วหลอนเท่าที่นี่เลย นะโม นะโม นะโม นะโมพุทธายะ...”

​“มาถึงที่แล้ว จะไม่ลงไปกันหรือไง”

ทั้งสองคนรีบสั่นหน้าดิก แล้วตอบออกมาพร้อมกันเสียงหนักแน่น

​“ไม่!”

​“พี่ราม ลงไปกับหวานไหม”

เธอถามธงราม ที่ดูจะนิ่ง ไม่ออกอาการอยู่คนเดียว ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วยิ้มให้เธอ

​“ไปสิครับ มาถึงที่แล้ว เพื่อการศึกษา”

ประโยคหลังทำให้หวานใจย่นจมูกน้อยๆ เรื่องนี้เพราะพ่อน้องชายตัวดีของเธอนั่นแหละ ที่ทำเรื่องป่วนขึ้น

​เธอลงจากรถพร้อมกับธงราม ทั้งสองเปิดไฟฉายเพื่อนำทาง วันนี้เป็นคืนเดือนมืด บวกกับบรรยากาศ ยิ่งทำให้น่ากลัวคูณสองเข้าไปอีก

​“อุ๊ย”

หวานใจอุทาน เมื่อเธอสะดุดหญ้าที่พื้น บริเวณนี้ค่อนข้างจะรกร้าง มีวัชพืชขึ้นเต็มไปหมด บ้านที่ตระหง่านเห็นในเงาเบื้องหน้า ดูคล้ายในภาพยนตร์สยองขวัญ ที่ถ้าคนขวัญอ่อนมองนานๆ เข้าก็จะขวัญหนีดีฟ่อ วิ่งเตลิดไปเป็นแน่

​“จับมือพี่ไว้”

มือใหญ่ยื่นส่งมาตรงหน้า หวานใจลังเลนิดหน่อย แต่ก็ส่งมือให้เขาแต่โดยดี ธงรามพาเธอเดินไปทางที่ไม่ค่อยรกนัก มันเงียบ...มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนให้ได้ยิน นอกจากนั้นก็ไม่ได้มีอะไร

​“น้องหวานจะถ่ายรูปไว้ไหม”

เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เมื่อพากันเดินสำรวจมาได้พักหนึ่ง ตกลงใจว่าจะเดินสำรวจกันแค่ด้านหน้า ไม่เข้าไปด้านใน เพราะเกรงว่าบ้านอาจจะพังลงมาได้ บ้านหลังนี้อายุอานามไม่ใช่น้อยแล้ว ธงรามห่วงความปลอดภัยของคนที่มาด้วย มากกว่าจะมากลัวสิ่งลี้ลับอะไร

​“เอ่อ...” ธงรามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปให้เธอ เมื่อเห็นว่าหวานใจลังเล

​“พี่ถ่ายให้ก็แล้วกัน ขออนุญาตนะครับเจ้าของบ้าน ผมกับน้องแค่มาทำงานกันนิดๆ หน่อยๆ แล้วจะทำบุญไปให้นะครับ”

​ลมดันพัดแรง ตอนที่ธงรามพูดจบพอดี หวานใจบังเกิดความรู้สึกขนลุกเกรียว ลมพัดจนใบมะพร้าวแห้งหล่นลงมาต่อหน้าเธอ หวานใจร้องกรี๊ดอย่างตกใจ เธอโผเข้าหาธงราม ชายหนุ่มอ้าแขนออกรับร่างที่โผเข้าหา หวานใจกอดเขาแน่น หลับตาปี๋ ธงรามหัวเราะหึๆ มือใหญ่ลูบหลังเธอไปมา เสียงทุ้มเอ่ยเบาเหมือนปลอบเด็ก

​“โอ๋ๆ ไม่มีอะไรครับ ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่”

​“ผี...หรือเปล่า”

หวานใจถามเสียงสั่นๆ รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยในอ้อมกอดของเขาเหลือเกิน จนอยากซุกอยู่ตรงนี้ไปนานๆ

​“ไม่ใช่ แค่ทางมะพร้าวแห้งตกลงมาน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก”

​“พี่รามไม่กลัวเลยเหรอคะ”

หวานใจถาม เธอยังคงซุกอยู่ตรงนั้น ธงรามเองก็ยังคงกอดเธอไว้...เธอได้ยินเสียงหัวใจเขา ได้กลิ่นเขา รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กบอบบางเป็นหนแรก ก็ตอนนี้...

​ตอนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา ปรกติแล้วเธอไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็ก ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองบอบบาง น่าถนอม แต่อ้อมอกกว้างๆ ของธงรามมันกำลังทำให้เธอรู้สึกเป็นผู้หญิงอย่างเหลือเกิน

​“ก็...เราไม่ได้มาลบหลู่อะไร อีกอย่างเราอยู่คนล่ะภพกัน คนล่ะสถานะกัน ถ้าเค้าจะแสดงให้เราเห็น ก็คงได้แค่นั้นแหละครับ”

​“พี่รามนี่เท่มากจริงๆ”

เธอเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาของเธอเป็นประกายวิบวับ คนที่มองสบถึงกับตะลึงนิ่งไปชั่วครู่ หล่อนยิ้มกว้างเต็มที่ให้เขา จนเห็นลักยิ้มน่ารักนั่น

​“ไม่หรอกครับ”

เขาว่า หลบตาเธอ ขืนมองสบนานไปกว่านี้ กลัวว่าตัวเองจะเผลอไปทำอะไรเข้า เขาคลายอ้อมกอด หวานใจเองก็ค่อยผละออกจากเขา แต่มือของเขายังเลื่อนจับมือของเธอไว้ ไม่ยอมปล่อย

​“ไปสำรวจกันอีกสักนิดไหมครับ”

​“ไปสิคะ ถ้ามีพี่ราม หวานไม่กลัวอะไรแล้ว”

เธอว่า...คนฟังถึงกับหัวใจพองฟู ทั้งสองเดินสำรวจเท่าที่พื้นที่อำนวย เห็นกระดาษฟอยล์ หลอดพลาสติก พวกอุปกรณ์เสพยา และถุงยางอนามัย ตกอยู่ด้วย ธงรามมองสิ่งที่เห็น เขาถอนใจน้อยๆ

​“พี่ว่าไม่มีหรอกครับผีที่น่ากลัว น่าจะเป็นคนมากกว่า พอลือกันว่าบ้านร้าง มีผีดุ คนก็ฉวยโอกาสมาทำอะไรที่ไม่ดีที่นี่ น้องหวานดูสิ” เขาฉายไฟกวาดให้หวานใจเห็นในสิ่งที่เขาเห็น

​“จริงด้วยสิคะ หวานจะต้องใส่อันนี้ลงไปในรายงานด้วย”

เธอถ่ายภาพไว้ แล้วอัดเสียงลงในโทรศัพท์ พอมีเขาอยู่ข้างๆ หวานใจก็หายกลัวไปได้เยอะเลย เกิดความเชื่อมั่นขึ้นว่า ธงรามจะปกป้องเธอได้

​ทำไมกันนะ

​มือของเธอและเขายังคงจับกัน เมื่อจบสิ้นการสำรวจแล้ว พากันเดินกลับมาที่รถที่มีนาวินและสร้อยสายรออยู่

​“พี่ราม หวานขอถามนิดหนึ่งสิคะ ตอนที่หวานชวน...มาที่นี่ ทำไมพี่รามตอบตกลง”

เธออยากรู้จริงๆ แม้จะไม่ใช่คนชวนเขามาก็ตาม ธงรามหันมายิ้มให้กับเธอ

​“ตอนแรกพี่ก็คิดอยู่ล่ะว่า หวานจะแกล้งอะไรพี่หรือเปล่า แต่ก็...หึๆ ไม่รู้สิ”

​“แล้วถ้าหวานพาพี่รามมาแกล้งอีกจริงๆ ล่ะคะ พี่ราม...ก็ยังจะมาเหรอ”

หวานใจหน้าแดงนิดๆ กับคำตอบนั่น

​“มาครับ” คำตอบเน้นหนักจริงจัง จนคนฟังหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

​“ทำไมล่ะคะ”

​“เพราะเป็นน้องหวานชวนยังไงละครับ”

​เขาตอบแล้วหัวเราะเบาๆ หวานใจก้มหน้าใจเต้นระทึก ไม่ได้ถามอะไรอีก แค่นี้หัวใจเธอก็จะระเบิดอยู่แล้วด้วยความปลื้ม

​อาการแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกันหนอ...

............................................................................................................................................................................

​คณะล่าท้าผีแบบจำยอม ตกลงกันว่าจะแวะกินข้าวต้มรอบดึกก่อนกลับ สร้อยสายคืนนี้ค้างที่บ้านของหวานใจ เลยไม่ต้องรีบกลับ ดูเหมือนเจ้าตัวจะคึกนิดๆ ที่ออกมาเสียจากบรรยากาศน่ากลัวนั่นได้ เนื่องจากเป็นเวลาที่ยังไม่ถึงเที่ยงคืน นาวินจึงแอบสั่ง ‘เครื่องดื่มลืมผี’ มาแจกคนล่ะกระป๋อง ผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่มอย่างธงรามหรี่ตาลง มองดูอาการของพวกเขา นาวินเลิกคิ้วขณะที่ส่งกระป๋องเบียร์ให้กับชายหนุ่ม และเขารับไว้

​“สักนิดนะครับ พี่รามคงจะไม่ว่าอะไรเนาะ”

​“ไม่หรอก โตๆ กันแล้ว”

เขาว่า ตามองหวานใจ ที่เปิดกระป๋องออก แล้วทำหน้าพิกล เหมือนกำลังลังเลว่าจะดื่มดีไหม ขณะที่สร้อยสายเปิดกระป๋องก่อนใคร แล้วกระดกดื่มทีเดียวหมด

​“อ๊า...ขออีกสักกระป๋องสิ”

นาวินอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตา เผลอนิดเดียวสร้อยสายก็แลกกระป๋องเปล่ากับของเขาแล้วเอาไปดื่มอีก พลางขยิบตาให้หวานใจ ที่มองหล่อนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อในความเปรี้ยว ซ่า ของเพื่อนรักที่พลัดตากันไม่กี่เดือน สร้อยสายก็ดูจะมีอะไรๆ ที่น่าประหลาดใจเยอะไปหมด

​“กล้าไหมล่ะยัยหวาน สักนิด...ลำขนาดเจ้า”

​“กลิ่นก็ไม่ลำ (อร่อย) แล้วนะเจ้า”

​“กลิ่นเหมือนละมุดเน่า แต่ก็ซ่านซ่าเวลากินนะ” สร้อยสายหัวเราะคิก หน้าแดงน้อยๆ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

“นิดหนึ่งน่า ไม่กล้าเหรอยัยหวาน อะไร้”

​คำว่าอะไร้...ของเพื่อนเหมือนคำยุ แม่ตัวแสบเลยกระดกไปบ้างครึ่งกระป๋อง แล้วก็สำลักกระอักกระไอ ธงรามรีบหยิบน้ำยื่นส่งให้ มองหวานใจด้วยสายตาขำๆ

​“แหวะ...”

​“อืม...หนแรกก็จะแหวะแบบนี้แหละ”

สร้อยสายหัวเราะ นาวินวิ่งไปซื้อเพิ่มมาอีกหลายกระป๋องจากร้านสะดวกซื้อ เพราะเกรงว่ามันจะปิดเสียก่อน

​“อะไรของเธอนะยัยสร้อย ทั้งว่ายน้ำเป็น ทั้งกินเบียร์เป็น นี่ที่ผ่านมาไม่กี่เดือน หล่อนมีอะไรอีกมะที่ฉันยังไม่รู้”

​“มีทอมมาจีบ ตบกับอีเหมยกะเทยร้านเสริมสวยเพราะแย่งวิกที่ร้านพี่อ๋อยกัน”

คำตอบของสร้อยสาย ทำให้หวานใจหัวเราะกิ๊ก

​“ร้ายกาจอะ”

​“พี่สร้อยมีทอมมาจีบ”

คนถามคือนาวิน ที่เปิดเบียร์กระดกไปครึ่งกระป๋องเลยล่ะเมื่อได้ยินแบบนั้น สร้อยสายพยักหน้า

​“ใช่แล้ว แต่พี่ไม่เอาด้วยหรอกนะ มันแปลกๆ อะ พี่ไม่นิยม”

เธอยักไหล่ แล้วหันมาถามหวานใจบ้าง ตอนนี้หวานใจกำลังลองชิมเบียร์ไปอีกนิด ดูเหมือนว่า...ชักจะติดใจเข้าไปแล้วหรือเปล่าล่ะนั่น

​“แล้วแกล่ะยัยหวาน ไม่เจอกันสามสี่เดือนนี่ แกมีอะไรคืบหน้ามาเล่าสู่กันฟังบ้างยะ”

​“อะไรคืบหน้าล่ะ ก็เหมือนเดิม”

​“เพิ่มเติมคือนมโตขึ้นครึ่งนิ้ว”

คำแทรกนี้มาจากนาวิน สร้อยสายกรี๊ดเบาๆ แล้วหัวเราะ ขณะที่ธงรามถึงกับสำลัก

​“ไอ้นาวิน!”

​“ก็จริงอะ พี่หวานไปซื้อเสื้อในกับผมอยู่ ไซซ์มันไม่มี โดนแม่ค้าไล่ออกมา บอกว่าไม่มีไซซ์น้อง ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องไปเข้าร้านชั้นในแบบโมเอะ น่ารักๆ แบบนั้น ที่นั่นเค้ามีกันแต่ทรงเล็ก ไซซ์พี่หวานหมดสิทธิ์นา”

​“รู้ดีจริงนะนาวิน” สร้อยสายมองที่หน้าอกของนาวิน ก่อนจะย่นจมูก พลางมองของตนเอง แล้วถอนใจ...

“เอ่อเห้อ...ไซซ์ฉันคงไม่มีปัญหาสำหรับร้านนั้นสินะ”

​“อะแฮ่ม...”

หวานใจเป็นคนกระแอมขึ้น ยุติการพูดจาสนิทสนมกันจนเลยเถิด เพราะมีบุคคลที่สามนั่งฟังอยู่ด้วย

​“ก็จริงอะ นาวินนมโตกว่าฉันไปอีก แต่คงจะสู้แกไม่ได้นะยัยหวาน หุ่นขนาดนี้ สวยขนาดนั้น แฟนแกล่ะ มีหรือยัง”

​คำถามของสร้อยสาย เป็นคำถามที่ใครบางคน อยากจะถามหวานใจเป็นอย่างยิ่ง

​“ไม่มีหรอกพี่สร้อย”

คนตอบคือนาวินผู้รู้ดีไปทุกอย่าง

“เค้าขี้เกียจปีนกระไดจีบกัน พี่หวานสวยเซ็กซ์เอ๊กซ์ ก็จริง แต่แบบ...ไม่ใช่มาตรฐานหญิงไทยที่น่าจีบอะ อิอิ นี่หนุ่มที่พี่หวานเคยแอบกรี๊ด ยังนึกว่าพี่หวานเป็นสาวสองไปโน่น เพราะรูปร่าง ความอึ๋มเกินหน้าเกินตา แล้วก็สวยจนเกินไปนี่อีก”

​“หว๋าย”

​“ไอ้นาวิน”

หวานใจอยากจะเอาอะไรขว้างหัวน้องชาย ที่เอาความลับมาเผย เธอหน้าแดงเถือก ก่อนจะเอ่ยเสียงแหว

​“แหมก็แค่ชอบเฉยๆ ว่าเค้าหล่อดีก็เท่านั้นล่ะ ตอนนี้รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรียนย่ะ เหมือนสาวสองแล้วไงอะ กะเทยไทยสวยที่สุดในจักรวาลนะเออ”

​“พี่ว่าน้องหวาน...สวยเกินไป จนผู้ชายไม่กล้าจีบมากกว่าครับ คนที่สวย สมบูรณ์แบบน้องหวาน...หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วก็ดูสูงเหมือนดาวบนฟ้า กลัวว่าจะเอื้อมจะไม่ถึง กลัวว่าใจจะเจ็บ”

เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยแทรกขึ้น ทำให้ทั้งสามหันไปมอง นาวินกับสร้อยสายแอบสะกิดกัน ขณะที่หวานใจหน้าแดงก่ำ แล้วยกเบียร์ดื่มจนหมดกระป๋องเลยล่ะหนนี้

​แอร๊...

​เธอคว้าเบียร์มาเปิดอีกกระป๋อง ดื่มแก้เขิน ตาของเธอหลบสายตาของธงราม ที่มองมาอย่างอ่อนโยน...

​กว่าจะเช็คบิลจากร้านข้าวต้ม หวานใจก็เมาสนิทจนนาวินกับสร้อยสายต้องหิ้วหล่อนไปนอนแผ่บนเตียง