INICIAR SESIÓNCompartir
27
Fecha de publicación:
2026-05-14 10:40:10“ไหงเรื่องมันกลับตาลปัตรแบบนี้ล่ะ”
หวานใจไม่รู้จะขำ หรือควรจะสงสารน้องชายของเธอดี ตอนนี้นาวินทำหน้าเมื่อย ยิ้มไม่ออกเลยแม้แต่นิด กระสุนนัดแรกบอดสนิท นอกจากไม่ได้ทำตัวเป็นฮีโร่แล้ว ยังโดนสาวเจ้าช่วยไว้เสียอีก
เฮ้อ...
“ตะคริวดันกินผมตอนนั้นพอดี อะไรก็ไม่รู้ แล้วทำไมไม่มีใครบอกว่าพี่สร้อยว่ายน้ำเป็น”
“พี่ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่ายัยสร้อยว่ายน้ำได้ ใครจะไปรู้ว่าระหว่างที่เราสองคนกำลังเรียนหนังสือ ใครทางนี้ก็เรียนเหมือนกัน”
“หมดกัน...” นาวินโอดครวญ ล้มตัวลงนอนบนเตียงพี่สาว
“แล้วแบบนี้พี่สร้อยจะมองว่าผมเป็นยังไงกันนะ?”
“ก็ไอ้เด็กน้อยหนีบจู๋ไม่ได้เรื่องเหมือนเคย”
“พี่หวาน!” นาวินลุกพรวดขึ้น แล้วมองจ้องหน้าหวานใจ ทางนั้นทำกะพริบตา แล้วยิ้มใสส่งให้เขา
“มันจริงอะ”
“ผมแค่เปรยไม่ได้ขอความเห็นชวนให้ช้ำใจสักกะหน่อย เฮ้อ...” ล้มตัวลงนอนอีกหน หนนี้เอามือก่ายหน้าผาก
“ทำไมจะรักใครสักคนมันยากอย่างนี้หนอ”
“เอาน่าอย่าท้อไปเลยน้องชาย เรายังเหลืออีก...”
หวานใจล้มตัวลงนอนตามนาวิน แล้วเหยียดนิ้วให้กับพ่อน้องรักห้านิ้ว พับนิ้วหนึ่งลง
“น่าจะราว”
พับอีกนิ้วหนึ่งลง
“เอ...สองสามแผน มันจะต้องมีสักแผนล่ะ ที่ยัยสร้อยจะมองว่าแกโตขึ้นมาบ้าง น่าพึ่งพาบ้าง แล้วก็เร้าใจบ้างอะ”
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะพี่หวาน”
“เราเหลือเวลากันอีกกี่เดือนนะ”
“เดือนกว่าๆ ก่อนจะเปิดเทอม”
“อืม...พี่ว่าเหลือๆ ล่ะน่า”
“เฮ้อ...”
น้องชายถอนใจอีกหน หวานใจตอนนี้ล้มตัวลงนอนข้างเขา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากใครบางคน ทำให้เธอใจเต้นขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
วันนี้โจ๊กของน้องหวานอร่อยมากเลยนะครับ ขอบคุณมากสำหรับความห่วงใย พี่ค่อยยังชั่วมากแล้ว
เอ...
เขาบอกมาแบบนี้ พรุ่งนี้เธอจะต้องหาข้าวเช้าให้เขาไหมนะ จริงๆ อาหารที่รีสอร์ตก็มีหรือเปล่า...แต่เธอก็ต้องไปดูอาการเขานี่นา
พรุ่งนี้อยากกินอะไรคะ
พิมพ์ไปแล้วก็รีบวาง แล้วก็รีบเอามาลบทิ้งดีที่ทางนั้นยังไม่ได้อ่าน หวานใจถอนใจเฮือก เธอจ้องหน้าจออีกหน นิ้วก็ทำท่าจะพิมพ์อีกแล้ว
พ...
“แนะ ส่งไลน์คุยกับหนุ่มที่ไหนน่ะพี่หวาน”
“อะไร ไม่มี”
“เห็นแว้บๆ นะ”
นาวินหันมายิ้ม แล้วก่อนที่หวานใจจะทันได้ตั้งตัว เขาก็ฉกโทรศัพท์ของเธอไปเสียแล้ว พร้อมกับทำตาโต
“นี่คุยไลน์กับคุณธงรามด้วยวุ้ย แล้วตะกี้พี่หวานลบข้อความอะไรออกไปน่ะ”
“ไม่มีอะไร โอ๊ย...เอาคืนมานะไอ้น้องบ้า”
“ไม่คืน บอกมาก่อนสิ ว่าตะกี้พี่หวานลบข้อความอะไรไป แล้วพ...ที่พิมพ์ค้างไว้นี่คืออะไร”
นาวินทำหน้าเจ้าเล่ห์ หวานใจพยายามยื้อแย่งจะเอาโทรศัพท์คืน จึงเกิดเกมชิงโทรศัพท์กันขึ้น สุดท้ายหวานใจกลับต้องแพ้พ่ายด้วยช่วงแขนของน้องชายตัวดีที่ยาวกว่าเธอ นาวินใช้มือผลักหน้าพี่สาว กลิ้งลงจากเตียง วิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับโทรศัพท์ของหวานใจ
“ไอ้นาวิน เอาคืนมานะ เอาคืนมา ห้ามพิมพ์ส่งอะไรไปนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ช่วยแกเรื่องยัยสร้อย นาวิน นาวิ้น”
“เอ้าๆ คืนแล้ว”
นาวินเปิดประตูออกมา พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ส่งคืนให้หวานใจ ใบหน้ายิ้มกริ่มสมใจพิกล หวานใจรีบหยิบโทรศัพท์มาดู นาวินกดส่งข้อความอะไรบางอย่างไป แถมลบแล้วด้วย และ...ทางธงรามก็อ่านมันแล้วเรียบร้อย!
“ส่งอะไรไปน่ะ”
“อิอิ”
เสียงข้อความเข้า ทำให้หวานใจก้มลงมองโทรศัพท์ในมือ เธอกะพริบตาปริบๆ นาวินถือโอกาสนั้น วิ่งหนีออกไปจากห้องของพี่สาว
ตกลงครับ
ตกลงอะไร?
เฮ้ย...
ตกลงอะไรของเค้ากันน่ะ!
……………………………………………………………………………………………………………………….
“นาวินไอ้น้องบ้า ตกลงจะบอกไหมว่า ไปพิมพ์อะไรคุยกะพี่รามเค้าอะ”
หวานใจถามเซ้าซี้ นาวินอมยิ้มขณะที่ขุดแปลงผัก เขาไม่ยอมตอบพี่สาว กลับฮัมเพลงเสียนี่ สองพี่น้องวันนี้มาทำงานกันที่สวนผักปลอดสาร เพราะตกลงกันไว้แล้วกับตวงรัก เรื่องจะทำงาน ปรกติแล้วเวลาปิดเทอมแล้วกลับมาเที่ยวบ้านที่เชียงใหม่ หวานใจก็มักจะหาอะไรทำตามแบบคนไม่อยู่เฉย เธอเห็นพ่อแม่ทำงานมาแต่เป็นเด็ก จึงปลูกฝังนิสัยนี้ไปในตัว ส่วนนาวินเป็นเด็กในเมืองกรุง การได้ออกมาต่างจังหวัด มาทำอะไรแบบนี้ จึงเป็นของสนุกสำหรับเขา
“นาวิน”
หวานใจไปยืนท้าวเอวอยู่ใกล้ๆ น้องชาย เลิกทำงานในมือ เพราะหงุดหงิดที่นาวินไม่ตอบเธอสักที
“น้ำหมักหมดหรือยังหนอ...จะได้เอามารดหน้าดินสักหน่อย ก่อนลงเมล็ด”
เขาเหวี่ยงจอบลงดิน ดูตั้งใจทำงานและหูดับจริงจัง
“ไอ้นาวิน เดี๋ยวจะไปฟ้องยัยสร้อยให้หมดเลย คอยดู”
“เดี๋ยวๆ หูย พี่หวานอะ ยอมแล้ว”
เจอไม้นี้เข้าก็วางจอบ แล้วรีบวิ่งตามหวานใจที่ทำท่าจะเดินฉับๆ ออกจากสวน ไปดักหน้าเธอ แล้วยิ้มประจบ
“ผมก็ส่งไปแค่ว่า ฝันดีนะคะพี่ราม ไม่มีอะไรเลยจริงๆ”
“ไอ้ตอแหล”
หวานใจเอานิ้วจิ้มหน้าผากน้องชายจนหน้าหงาย นาวินหัวเราะก๊าก ดูอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง หน้าดำหน้าแดงของหวานใจอย่างชอบใจ
“โธ่...พี่หวานอยากรู้ก็ไปถามเค้าสิพี่ ผมลืมไปแล้วว่าตอนนั้นส่งอะไร ก็พี่หวานเคาะรัวขนาดนั้นอะ แทบจะถล่มประตูห้องน้ำแล้ว”
“อย่าทำอย่างนี้สิ นาวิน”
หวานใจทำเสียงออด ไม้แข็งไม่ได้ ต้องไม้นวมล่ะ เธออยากรู้จริงๆ ว่านาวินส่งอะไรไป แถมทางนั้นตกลงแล้วด้วย ถึงจะทำอะไรไม่ทัน อย่างน้อยๆ จะได้เตรียมตัว...
“แหม พี่หวานจะแคร์อะไร พี่หวานก็ส่งไปบอกเฮียแกก็ได้ว่าข้อความตะกี้พี่หวานไม่รู้เรื่อง ผมเป็นคนแกล้ง ก็เท่านี้แหละ”
“เออ...”
หวานใจเม้มริมฝีปาก จริงของนาวิน แต่ถ้า...ถ้าเกิดว่าเขาตกลงมาแล้ว...ไม่ว่าจะอะไร เธอก็ไม่อยากทำให้เขาเสียใจน่ะสิ
ทำไมเธอกลายเป็นคนคิดเยอะ แคร์ความรู้สึกคนมากขนาดนั้นกันนะ
“ง่ายๆ แค่นี้เอง ผมไปขึ้นแปลงผักต่อนะ ก่อนกลับผมจะต้องได้กินผักที่ผมปลูกเอง แล้วจะขนไปฝากแม่กะพ่อด้วย”
“จะขนกลับเลยเหรอ”
หวานใจถึงกับขำ พ่อน้องชายตัวแสบหันมาขยิบตา แล้วทำงานต่ออย่างขันแข็ง
“ต้องขนกลับสิ เอาไปขายด้วยล่ะ ชดเชยค่าเสียหายที่ผมต้องจ่ายให้กับคุณรามของพี่หวานเค้าน่ะ”
หวานใจหัวเราะ ไม่ได้มีแต่เธอคนเดียวหรอกที่ใช้เงินเป็น นาวินเองก็เหมือนกัน สองพี่น้องทำงานด้วยกันไป ก็ตะโกนคุยกันไป ทะเลาะกันบ้าง หัวเราะกันบ้าง เรียกได้ว่าถ้ามาตามหาพวกเขาก็หาตัวเจอล่ะ แค่ตามเสียงมาเท่านั้น และคนที่กำลังมาตามหา ก็เดินมาตามเสียงของสองพี่น้องที่คุยกันดังลั่นสวนหล่อนจอดจักรยานไว้ใต้ร่มไม้ และเดินเข้ามาในสวน
“ยัยหวาน นาวิน”
“พี่สร้อย”
นาวินถึงกับทิ้งจอบในมือ เมื่อเห็นว่าใครมาโบกไม้โบกมือเรียก สร้อยสายถือตะกร้ามาด้วย หล่อนยิ้มกว้างส่งให้สองพี่น้อง แล้วเอ่ยเสียงใส
“มาส่งเสบียงจ้า”
“เย้!”
พวกเขาไปนั่งพักกันที่แคร่ สร้อยสายวันนี้ขอภาสวินีลางานครึ่งวัน เพราะเธอนึกห่วงนาวินที่เมื่อวานเป็นตะคริว เลยขอมารดาบุญธรรมมาเยี่ยมเขา มาพร้อมกับขนมจีบกุ้งทำเองและผลไม้อีกสองสามอย่างที่แวะซื้อมาจากตลาด
“อร่อยมากเลยพี่สร้อย”
นาวินว่า เขายิ้มปลื้มหน้าบาน ที่สร้อยสายเป็นห่วงตน อย่างน้อยๆ กระสุนก็ไม่บอดเสียทีเดียวล่ะ หนุ่มล่ำคิดในใจ ขณะที่มองสาวที่ตนแอบชอบตาฉ่ำ
“ต้องอร่อยสิ ถ้าบอกว่าไม่อร่อย พี่จะเอากลับเลย”
“พี่สร้อยทำอะไรก็อร่อยไปหมด ผมพูดจริงๆ นะ เวลากลับไปที่โน่น คิดถึงฝีมือพี่สร้อยมากๆ”
คนโดนชมยิ้มเขิน หวานใจแอบเบ้ปากให้กับน้องชาย ที่วันนี้ก้าวหน้าถึงขั้นหยอดคำหวานกับสาวแล้ว เธอก็ไม่ควรจะมานั่งเป็น กขค เปิดโอกาสให้สองหนุ่มสาวอยู่กันตามลำพัง แต่ทำท่าจะขยับ สร้อยสายก็หันมาชวนคุยเสียก่อน
“ยัยหวานเย็นนี้ไปช้อปกันไหม?”
“หืม? ที่ไหน”
“แถวๆ ใกล้ถนนคนเดินน่ะ มีร้านซูชิอร่อย แล้วก็มีเสื้อผ้าของใช้เต็มเลย นี่ฉันเบิกตังค์แม่ล่วงหน้ามาสามพันแนะ อิอิ”
“นึกยังไงถึงจะไปช้อปล่ะยัยสร้อย”
“แหม...งานประจำปีของสวนส้มตะวันฉายของเราน่ะยัยหวาน จะต้องเจิดหน่อยสิ ฉันเลยว่าจะไปช้อปเสื้อผ้าสักหน่อย งานนี้จะต้องเกิดสักที โสดมานานล่ะ”
สร้อยสายว่า นาวินกระแอมเมื่อได้ยินสร้อยสายพูดแบบนั้น
“พี่สร้อยอยากเกิดงานนี้เพื่อใครล่ะ”
“มีเป้าก็แล้วกัน”
สร้อยสายหัวเราะ นาวินกับหวานใจแอบมองตากัน นาวินดูจะคึกน้อยลงไปเลยเมื่อสร้อยสายพูดแบบนั้น แถมกินต่อไม่ลงเอาดื้อๆ แบกจอบไปขุดดินอยู่กลางแดด หน้าดำคร่ำเครียด เหมือนจะใช้แรงระบายอารมณ์
“ยัยสร้อย นี่มีคนที่แอบชอบจริงๆ น่ะเหรอ เอ...” หวานใจเม้มริมฝีปาก
“หรือว่า...พี่รามเหรอ?”
“วุ้ย...กับคุณรามอะ ประมาณไอดอลในดวงใจนะยัยหวาน คุยยังไม่กล้า ถ้าเป็นแฟนเค้าคงจะเป็นลมหัวใจวายตายอะแก”
“เอ๊อ...แกนี่บ้า” หวานใจหัวเราะ โอย...แล้วทำไมเธอจะต้องโล่งใจด้วยล่ะนี่
“ไม่มีหรอกคนที่แอบชอบน่ะ”
สร้อยสายเฉลยเสียเอง แล้วยิ้ม พลางสะบัดผม ด้วยท่วงท่าที่เลียนแบบมาจากโฆษณาแชมพู
“แค่คิดอยากจะมีคนมาจีบบ้างอะไรบ้าง แหม...ก็จะขึ้นเลขสองแล้วนะยัยหวาน เพื่อนหลายคนก็ชิงมีผัวไปแล้ว โสดนานก็อยากลองมีแฟนบ้างอะไรบ้าง”
“โล่งใจแทนใครบางคน”
หวานใจอมยิ้ม สร้อยสายไม่ได้ยินเพราะมัวแต่สะบัดผมทำสวยไปมา แล้วก็เริ่มหนักขึ้นๆ ด้วยการเดินทิ้งสะโพก กรีดกรายไปรอบๆ แคร่ที่หวานใจนั่ง ติ๊ต่างว่าตัวเองเป็นนางแบบรายการเรียลลิตี้ เล่นเอาหวานใจหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง
“พอเถอะยัยสร้อย เหนื่อย”
“ฉันยังไม่เหนื่อยนะแก ทำแบบนี้ แบบนี้ หรือแบบนี้ดีอะ ถึงจะดูสวย เริด เชิด โสด”
แบบนี้คือสะบัดสะโพก ต่อมาที่แบบนี้คือเชิดหน้า และอีกแบบนี้คือทำท่าเขย่าหน้าอก แต่ล่ะท่า...ไม่ต้องสืบว่าไปเลียนแบบมาจากใคร
“พอๆ ฉันจะตายแล้ว ยัยสร้อย แกเหมือนกะเทยไปทุกวันแล้วนะนี่ ดูๆ ทำท่าเข้าสิ”
“ก็แม่ฉันเป็นกะเทยนี่แก ตัวแม่อยู่กับตัว จะไม่ให้เหมือนได้ไงอะ”
พูดแล้วก็หัวเราะ แล้วทรุดลงนั่งข้างเพื่อนบ้าง เพราะเธอเองก็ชักจะเหนื่อย
“บางคนยังเข้าใจด้วยซ้ำ ว่าฉันเองก็เป็นเหมือนแม่แพนเค้ก”
“ว้าย จะบ้าเหรอ หน้าแกสวยหวาน ผู้หญิงชัดๆ” สร้อยสายยักไหล่
“แล้วแกเห็นว่ากะเทยสมัยนี้ เหมือนผู้หญิงไหมล่ะ ส่วนผู้หญิงอะ ดันเหมือนกะเทยไปซะ”
“เอ่อ...ก็จริง”
“แบบนี้หรือเปล่า ถึงไม่มีใครมาจีบสักที”
“อืม...ก็น่าจะส่วนหนึ่ง”
คิดแล้วหวานใจก็อมยิ้ม แล้วเริ่มรุกคืบให้กับพ่อน้องชาย ที่ยังไปบ้าทำงานกลางแดด หูดับไปล่ะมั้ง เพราะนึกว่าสร้อยสายแอบชอบใครเข้า
“แล้วถ้า มีคนมาชอบแก แบบชอบอยู่นานแล้ว แต่ไม่กล้าบอกล่ะ แกคิดยังไง”
สร้อยสายนิ่งไปนิด คิ้วเรียวขมวดหากันหน่อยๆ หล่อนโบกลมให้ตัวเองไปมาเพราะออกท่าไปมากเลยร้อนนิดๆ เหงื่อชุ่มกันเลยล่ะ
“ก็ต้องดูก่อนว่าเป็นใคร”
“ถ้าแบบรู้จักมานาน นานมากๆ ล่ะ”
“ก็ยิ่งต้องดูเลยล่ะยัยหวาน เพราะ...ถ้ารู้จักกันมานานขนาดนั้น แล้วทำไมไม่กล้าจีบล่ะ ซุ่มทำไม แมนๆ ก็จีบเลย จีบมาเล้ย” เจ้าหล่อนตบอกตนเอง แล้วยักคิ้วให้กับหวานใจ
“แมนไหมละ แมนก็คุยมา”
นั่นสิ...นาวิน บางทีแกก็อาจจะคิดมากเกินไปเรื่องสถานะความสัมพันธ์อะไรนั่น
ดูแล้วสร้อยสาย ‘แมน’ มากกว่าที่พวกหล่อนคิดมาก
เธอขยับจะตอบเพื่อน แต่เสียงข้อความก็ดังขึ้นเสียก่อน
เอ่อ...ถ้าน้องหวานจะไปจริงๆ เย็นนี้เลยก็ได้นะครับ พี่ขออนุญาตคุณตวงแล้ว
เหวย...
เกิดอะไรขึ้น?
Último capítulo
หวานใจ 71
กลิ่นหอมที่กรุ่นเข้าจมูก ปลุกให้ธงรามตื่นจากนิทราอันแสนสุข เขารู้สึกว่ากำลังกอดอะไรบางอย่างไว้ ที่ไม่ใช่หมอนข้างแน่ๆ จึงก้มลงมอง ก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าเจ้าของกลิ่นหอมคือหวานใจ ภรรยาของเขาที่นอนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขานั่นเองอา...เขาหลับไปสินะหลับสนิทเลยด้วยสิเฮ้อ...ความตั้งใจที่จะให้คืนวิวาห์หวานฉ่ำ พังไปเสียแล้ว แต่ไม่เป็นไร เขาจะแก้ตัว...“อื้อ...อืม...”ริมฝีปากรุ่มร้อน แตะแต้มไปทั่วใบหน้าเนียน มือของเขาปลดนั่น ดึงนี่เพียงครู่เดียวคนในอ้อมแขนก็เปลือยเปล่า หวานใจลืมตาขึ้นมา เธอตกใจในตอนแรก แต่เมื่อรับรู้ว่าคนที่กำลังสัมผัส กอดจูบเธอคือสามี เธอก็โอนอ่อน แล้วเผยอปากรับจูบจากเขา“พี่ขอโทษที่พี่หลับไป” ธงรามเอ่ย“อา...พี่ราม” เสียงหวานนั้นครางออกมา เมื่อมือร้อนของเขากำลังเคล้นเคล้าความอวบนุ่ม“แต่พี่จะแก้ตัว...หวานจ๋า...น่ารักเหลือเกิน”เขาก้มลงจูบ ดูดดื่มกับบัวแฝด มือน้อยจิกบ่าเขาแน่น เธอหลับตาพริ้ม ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด ผีเสื้อนับพันกำลังกรีดปีก อยู่ที่ท้องน้อยของเธอ...เขาจูบฟัดบัวแฝดจนหนำใจ อิ่มเอม ก็จูบไล้ไล่ต่ำลง หวานใจอุทานอย่างตกใจ เมื่อถูกแยกเรียวขาออก เธอหลั
หวานใจ 70
เสียงปรบมือเกรียวกราวจากคนที่มาแอบมุงอยู่ห่างๆ ดังขึ้น โดยการนำของสร้อยสาย ทำเอาสองหนุ่มสาวผละออกจากกันแทบไม่ทัน พ่อกับแม่ของพัดชา ถึงกับโผเข้ากอดนาวินกันเลยล่ะ คุณจามรอาการหนักกว่าภรรยา ถึงกับร้องห่มร้องไห้ แล้วจะจับนาวินเข้าหอกับพัดชาเสียตั้งแต่คืนนี้ ไม่ต้องแต่งกันล่ะ ยกข้ามตอนไปเลย เพราะกลัวลูกสาวจะเปลี่ยนใจ รักอลวนของนาวินและสาวทอม ก็จบลงด้วยคำว่ารัก...ที่พาให้คนทั้งสองข้ามผ่านได้ทุกสิ่ง...บทส่งท้าย...เวลานี้เป็นเวลาที่เพลิงยังไม่อยากให้มาถึงเลย...พ่อเสือเฒ่าแอบถอนใจ มองภาพบนเวทีแล้วต้องกลั้นน้ำตาไว้จนสุดความสามารถ มันทั้งอาลัย ทั้งตื้นตัน และทั้งยินดี ที่ลูกสาวจะได้เติบโตไปอีกก้าว ที่ลูกสาวเขาจะได้ไปอยู่ในมือของผู้ชาย....ที่เขาพอจะวางใจได้ให้ดูแลน่ะ...ยอมรับล่ะว่าธงรามเป็นคนดีจริงๆ และเขาก็คงจะสบายใจถ้าปล่อยหวานใจไว้ในอ้อมอกแกร่งนั่น แต่ด้วยมาดของพ่อเสือ ก็ต้องตีหน้าดุ ชักสีหน้าใส่ลูกเขย...จะให้มาทำดีรวดเร็ว ก็คงไม่ใช่เขาสิก็หมอนี่พรากแก้วตาดวงใจเขาไปกอดไปเป็นของตัวเองนี่...เฮ้อ...ว่าไปงั้นแหละว่าพราก ก็มาขอดีๆ นั่นแหละ เข้าตามตรอก ออกตามประตู ทำตามเงื่อนไขทุกอย่
หวานใจ 69
“เดี๋ยวสิ เดี๋ยว จะพาไปไหนน่ะ เฮ้!”พัดชาออกแรงขืนตัวไว้ เธอถูกเพื่อนสนิท...เอาน่ะ...เธอเรียกผู้ชายคนนี้เป็นกรณีพิเศษว่าเพื่อนสนิท ลากออกมาจากงานเลี้ยงของครอบครัว ท่ามกลางสายตางุนงง ตกใจ ของคนสำคัญของเธอที่จู่ๆ ลูกสาวสุดห้าว ที่พวกท่านถอดใจไปแล้วล่ะว่าคงจะไม่มีวันที่จะได้ลูกสาวจริงๆ เพราะพัดชาทำให้พวกท่านยอมรับในตัวเธอ ที่เป็นแบบนี้ได้แล้ว แต่กับมาถูกผู้ชายที่ทั้งล่ำ ทั้งบึก ลากออกมาแบบนั้น ‘ผมชอบลูกสาวพ่อกับแม่คร้าบบบบ ขอพาไปเคลียร์นะคร้าบบบ’นั่นคือประโยคแรก ที่พ่อยอดชายนาวินประกาศ ก่อนจะพาพัดชาออกมา!“คุยกันตรงนี้ละกัน”นาวินว่าเสียงห้วนๆ ทำไมจะต้องเล่นบทหนุ่มซาดิสม์ กระชากลากถูขนาดนี้ก็ไม่รู้ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันวุ้ย“จะคุยอะไร”พัดชาช้อนตามอง ‘เพื่อน’ แน่ล่ะ เธอสนิทกับนาวินมากตั้งแต่วันนั้น ยอมรับว่าสนิทมากจนเกินขั้นของคำว่าเพื่อนก็ได้ แก้มของเธอแดงขึ้นนิดๆ เมื่อมองสบตานาวิน แต่ก็แสร้งทำหน้าขึงขัง ไอ้ความลับของเขานั้น...เธอรู้มาพักใหญ่แล้ว แต่ดูสิว่า เขาจะหลอกเธอไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน?“เรื่องที่เรา เอ่อ...อะแฮ่ม” แล้วเขาก็กระชากเธอเข้ามากอดไว้ รัดจนแน่น จนพัดชาแทบ
หวานใจ 68
“ใครเอาเหล้ามอมพี่รามกันคะนี่?”หวานใจถาม เมื่อพาเขามายังชั้นสอง ที่เป็นห้องส่วนตัวของเธอ ถ้าเธอแอบนึกดีใจที่ไฟไหม้ลามมาถึงสวนจนพ่อเพลิงต้องเร่งบินด่วนนี่ จะบาปไหมหนอนั่น มันเป็นโอกาสที่ทำให้เธอได้...อยู่กับธงรามแบบสองต่อสองแบบนี้“หึ หึ”ธงรามเพียงแค่หัวเราะ เขานอนหงายลงบนโซฟาตัวนุ่มที่อยู่ปลายเตียงใหญ่ของหวานใจ แล้วเอามือก่ายหน้าผาก พลางทำท่าจะหลับ หากหวานใจฉุดให้เขาลุกขึ้นยืน “ไปนอนบนเตียงค่ะ จะได้สบายหน่อย”“ครับ” เขาค่อยๆ โซเซลุกอย่างว่าง่าย แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง หวานใจทรุดลงนั่งข้างเขา เธอใจเต้นตึกๆ ก่อนจะทำใจกล้า นอนข้างเขา ธงรามยังคงปิดตาแน่น หายใจสม่ำเสมอ มีกลิ่นเหล้าอ่อนๆ เจือจางมากับลมหายใจของเขา มือนิ่มไล้แก้มเขาเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงหวานสั่นเล็กน้อย “พี่ราม พี่รามขา” มีเพียงเสียงหายใจที่ตอบเธอมา หวานใจตบแก้มเขาเบาๆ “พี่ราม หลับจริงๆ หรือเปล่านะ?”“...”“เดี๋ยวก็ลักหลับเสียหรอก”ยัยตัวยุ่งว่า พลางเขยิบเข้าใกล้เธอ เธอประคองใบหน้าเขาไว้ในมือ มองเขา...อย่างพินิจ ทุกสิ่งที่ประกอบเป็นเขา ในตอนนี้เป็นทุกสิ่งที่เธอจะดูแลและรัก...ไปจนกว่าเธอจะสิ้นลมเธอรักเขาเหลือเกิน..
หวานใจ 67
“ยินดีด้วยนะจ๊ะ ลูกสาวของแม่ เรียกได้เต็มปากล่ะ”คุณสีดาเอ่ย ขณะที่มอบซองและกล่องของขวัญแสดงความยินดีให้กับหวานใจ ที่ยิ้มรับอายๆ และพนมมือไหว้ท่าน “ขอบคุณมากค่ะ คุณแม่”“แต่งแล้วก็รีบมีหลานให้แม่เลยล่ะ เอามาให้แม่เลี้ยงนะ” คุณสีดาว่า ธงรามที่นั่งอยู่ตรงนั้น รีบเอ่ยขัดขึ้นทันที“ยังหรอกครับแม่ ผมขอเวลาอยู่กันสักพักก่อนเถอะครับ เรื่องหลาน แม่ก็เลี้ยงเจ้าแฝดของนายลักษณ์แล้วนี่ครับ”“แหม...มาให้ย่าชื่นใจแป๊บๆ ก็กลับไปฝั่งโน้น แม่ได้เลี้ยงที่ไหน แม่แก้มหอมเค้าเลี้ยงของเค้าเอง ตาลักษณ์ก็กลัวแม่ตามใจหลาน ทำลูกเสียคน ก็พวกแกน่ะแม่ก็เลี้ยงมาเอง เสียคนที่ไหนกัน” ท่านบ่นอุบอิบ ค้อนเลยไปถึงบุตรชายคนเล็กด้วย ที่ตอนนี้กำลังสาละวนกับการจับลูกสาวฝาแฝด ที่อยู่ในวัยกำลังซน วิ่งเล่นกรี๊ดๆ อยู่กับแพนเค้กคนหนึ่ง ส่วนอีกคนกำลังวิ่งซนไปรอบๆ งานปาร์ตี้ “เดี๋ยวเค้ามี เค้าเลี้ยงกันไม่ไหว เราก็ได้มาเลี้ยงเองล่ะ” เสียงสามีเอ่ยแทรกขึ้นนิ่มๆ ตามแบบของท่าน “ตารามมีโปรเจ็กต์ที่จะทำกับหนูหวานอยู่นี่ เรื่องเดินทางรอบโลกรักษ์โลกอะไรนั่น เกิดท้องกลางทางโปรเจ็กต์ไม่เสร็จ เราก็ได้เลี้ยงกันล่ะ”“คุณราช”“หึๆ ตา
หวานใจ 66
“ยินดีด้วยนะหวาน จบแล้วจะแต่งงานเลยอะอิจฉาจัง”“อยากลาออกกลางครันไปแต่งก่อนแล้วกลับมาเรียนด้วยซ้ำ กลัวพลาดกับเจ้าบ่าว”หวานใจหัวเราะคิก แล้วเอ่ยแหย่คนที่มาทักเธอ เพื่อนสาวของเธอเลยหัวเราะชอบใจ พลางเหลือบมอง ‘ว่าที่เจ้าบ่าว’ ของหวานใจ ที่มีกำหนดการแต่งงานกันในอาทิตย์หน้า เรียกว่าหลังรับปริญญาเกียรตินิยมอันดับสองที่น่ายินดีของเธอแล้ว ก็มีข่าวดีต่อไปเลย“อะแฮ่ม”คนยืนข้างๆ กระแอม หน้าของเขาแดงนิดๆ หวานใจย่นจมูกให้เขาอย่างล้อๆ มองทรงผมใหม่ของธงรามที่ตัดสั้นเรียบร้อย แล้วอดบ่นเบาๆ ไม่ได้“นี่ไปตัดผมมาจริงๆ น่ะเหรอคะ พี่ราม ทำตามใจพ่อทำไมก็ไม่รู้ พี่รามเอาใจพ่อจ๋าจนเหลิงไปหมดล่ะ”ธงรามหัวเราะเบาๆ แล้วเสยผมของตัวเองที่ตัดสั้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไว้ผมสั้นขนาดนี้ แค่เพลิงเปรย ตอนที่เขาเข้าไปให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายดูความเรียบร้อยของการ์ดแต่งงาน ว่าไม่ชอบทรงผมของธงราม ขัดหูขัดตา เล่นเอาพากันตะลึงไปหมด แล้วก็มองหน้าธงรามด้วยสายตากวนๆ ถามว่าถ้าจะให้ตัดจะตัดไหม ธงรามแค่ยิ้มและรับคำสั้นๆ ว่าครับ...แล้วเขาก็ไปตัดมาจริงๆ คุณสีดาถึงกับค้อนบุตรชาย แล้วเอ่ยแขวะว่าทีแม่บอกให้ตัดไม่เคยทำ ทีพ
También te puede gustar
ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา144.1K vistasเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด125.9K vistasเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์78.6K vistasหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ86.5K vistasเรือนลับคุณหลวง
กาสะลอง304 vistasเกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่
Jay zx45 vistasนายเกมเมอร์จอมโหด พลิกเลนรุกบุกเลนรัก
babybunny 34 vistasมาเฟียเกี้ยวรัก
นามปากกา ไขขวัญ52 vistas
