30

แม่กับพ่อไปเที่ยวเมืองนอก กับบ้านของน้องแก้มหอม ถ้าพี่รามอยากจะกลับบ้านก็กลับได้นะพักนี้ เผื่อว่าจะไปเอางานหรืออะไร ผมเตี๊ยมกับป้าพวงไว้แล้ว ว่าไม่ให้บอกแม่

​อืม...แล้วนายกับน้องแก้มหอมเป็นยังไงบ้าง

​ก็สถานการณ์ก็ดีขึ้นบ้าง...

​ดีขึ้นบ้างนี่คือ น้องแก้มหอมเค้ารักนายแล้วใช่ไหม นายลักษณ์

​ผมก็ไม่รู้ใจเขาหรอกพี่ราม แต่...ช่างเถอะ เอาเรื่องพี่ดีกว่า เบื่อที่นั่นหรือยัง เผื่อผมจะให้เพื่อนหาที่พักใหม่ให้

​ไม่เบื่อหรอก พี่ชอบที่นี่มาก คงจะพักอีกนาน

​เดี๋ยวผมโอนค่าที่พักไปให้เพิ่ม เอ มีอะไรดีๆ หรือพี่ราม ถึงได้อยู่นานจัง

​อืม...มีอะไรดีๆ ดีมากเลยล่ะ

​ตอบน้องชายไปแล้ว เขาก็ยิ้มอยู่คนเดียว นึกถึงใครบางคนที่เขาเพิ่งแวะไปส่งเธอมา ก่อนจะถอนใจน้อยๆ อย่างมีความสุข

​หวานใจ...

​ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาเห็นดาวกะพริบอยู่ตรงนั้นเหมือนจะทักทายเขา เขาเปรียบเธอไว้กับสิ่งนี้ ดวงดาว...หวานใจ...เขาอยากจะยืดเวลาอยู่ที่นี่ไปอีกนานๆ เพราะเธอ

​ถ้าเขาไปจากที่นี่แล้วจะได้พบเธออีกไหมหนอ...

​เขาควรจะทำอะไรสักอย่าง หรือหลายๆ อย่างสินะ ก่อนที่จะจากที่นี่ไป

​รู้แต่ว่ากับผู้หญิงคนนี้ เขาจะปล่อยให้เธอเดินไปจากชีวิตเขาเฉยๆ ไม่ได้เลยจริงๆ

........................................................................................................................................................................

​“ไม่กินอีกแล้ว...”

หวานใจครวญ หลังจากที่ตื่นมาแล้ววิงเวียนหนัก ต้องเดินสายเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำแล้วหลายรอบ เรียกว่ากินอะไรเข้าไป ก็คายออกมาจนหมดไส้หมดพุง อาการของเธอทำให้สร้อยสายหัวเราะคิก แล้วส่งยาดมให้เพื่อน

​“หนแรกเป็นบทเรียนน่ายัยหวาน หนต่อไปก็สอบผ่าน แล้วไม่อ้วกแล้ว”

​“โอ๊ย ไม่มีแล้วอะหนต่อไป” เธอโบกยาดมไปมาใต้จมูก พร้อมกับครวญเสียงอ่อย

“เข็ดแล้วจ้า...ฮือ...ดีนะแม่ไม่ลงมาเจอสภาพที่ฉันโดนพวกแกหิ้วมานอนอะ ไม่อย่างนั้น ซวยแน่ๆ”

​“จริงสิ วันนี้ป้าตวงไม่อยู่แต่เช้า ออกไปกับลุงเพลิงมั้ง ไปที่สวนใหม่ของลุงเพลิงน่ะ ทำกับข้าวไว้ให้พวกเราแล้วก็ไปกันเลย ตอนนี้ก็มีแต่พวกเรานี่ล่ะ แกอ้วกได้ตามสบายไม่ต้องเก็บอาการ”

​“ควรดีใจไหมอะยัยสร้อย”

หวานใจค้อน ก่อนจะลุกไปอาเจียนอีกหน สร้อยสายสงสารเพื่อนก็สงสาร ขำก็ขำ เธอหยิบกระเป๋าเป้ที่ใส่ของมานอนพัก

“มีตัวช่วยให้ นี่ยาสมุนไพร แก้กินผิด”

​“หืม อะไรของแกแก้กินผิด”

หวานใจมองดูซองกระดาษที่เพื่อนรักส่งให้ สร้อยสายคะยั้นคะยอให้เธอลองกินดู เม็ดสมุนไพรดำๆ แห้งๆ ห้าเม็ดในมือของตนตอนนี้ทำให้เธอย่นจมูกน้อยๆ

​“กินได้เหรอ”

​“กินได้สิ ฉันกินอันนี้แหละเวลาแฮงค์อ้วกแตกอ้วกแตนน่ะ”

​“หื้ม”

​“ลองๆ ภูมิปัญญาจากแม่แพนเค้กเอง ไปซื้อมาจากพวกคนแก่ที่เค้าทำขายน่ะ สมุนไพรสารพัดประโยชน์ล่ะ”

​“ไม่ตายนะ”

​“ไม่ตาย”

​รับรองขันแข็ง พร้อมกับเอาน้ำมาให้ถึงที่ หวานใจเลยจำต้องเคี้ยวๆ กลืนเข้าไป รสชาติของมันจัดได้ว่าแย่เลยล่ะ แต่พอกินแล้วนอนสักพัก อาการคลื่นไส้วิงเวียนก็ดีขึ้นทันตาเห็น เธอเดินปร๋อออกมาจากห้องได้ เจอน้องชายที่กำลังยืนต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในครัว ที่เห็นพี่สาวก็ยิ้มกว้างส่งให้

​“หิวหรือยังอะพี่หวาน แฮงค์แบบนี้ต้องมาม่าต้มยำกุ้ง น้ำนองๆ แซบๆ”

​“เอามาที่หนึ่ง”

เธอว่า แล้วทรุดนั่งบนเก้าอี้ กลิ่นของอาหารทำให้เธอท้องร้องโครก แล้วก็ไพล่ไปนึกถึงใครบางคนขึ้นมาแวบหนึ่ง เธอล้วงเอาโทรศัพท์ที่ใส่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา เปิดแอพไลน์ แต่ก็ยังลังเลที่จะส่งข้อความไป น้องชายเห็นอาการนั้น ก็เอ่ยขึ้นลอยๆ

​“จะส่งถึงหนุ่ม ก็ส่งไปไวๆ เลยพี่หวาน โอกาสเปิด ลุงเพลิงไม่อยู่”

​“ไม่ได้ส่งถึงหนุ่มที่ไหนสักหน่อย”

หวานใจเถียง เธอไพล่ไปเล่นโปรแกรมอื่นแทน แก้มสาวแดงเรื่อ สร้อยสายที่เดินตามหลังมาทันเห็นอาการของเพื่อน ก็อมยิ้ม พร้อมกับทรุดลงนั่งข้างๆ กับหวานใจ

​“ขอพี่สักถ้วยด้วยนะนาวิน เอ...นี่ก็เที่ยงกว่าจะบ่ายโมงแล้ว ผู้กล้าที่ไปล่าท้าผีกับแกเมื่อคืน กินข้าวเที่ยงรึยังนะยัยหวาน แขกพิเศษของป้าตวง ป้าตวงไม่อยู่เราก็ควรจะดูแลอย่างดีใช่มะ”

​“เออ...นั่นสิ เดี๋ยวฉันลองโทรไปหาพี่รามดูก็แล้วกัน”

หวานใจยิ้มพร้อมกับกดหมายเลขโทรศัพท์หาธงราม ใจเต้นตึกตักรอให้เขารับสาย ทั้งสร้อยสายและนาวินกำลังมองเธอเป็นตาเดียวตอนนี้

​ปากบอกไม่...

​แต่พฤติกรรมของหวานใจ...

​ชักจะยังไงล่ะหนอ...

​“ครับ”

​“เอ่อ...โทรศัพท์มากวนพี่รามหรือเปล่าคะ”

ใจเต้นอะไรจะขนาดนี้นะ แค่ได้ยินเสียงเขาแค่นี้ เป็นเอามากนะหวานใจ

​“ไม่เลยครับ ถ้าน้องหวานโทรมา พี่รับได้ตลอด”

​“พี่รามกินข้าวเที่ยงหรือยังคะ พอดีว่า...เอ่อ แม่สั่งให้ดูแลพี่รามเป็นพิเศษ แล้ววันนี้แม่ก็ไม่อยู่ หวานก็เลยรับหน้าที่แทนแม่น่ะค่ะ ไม่ได้มีอย่างอื่นเลย”

แล้วทำไมจะต้องพูดรัวๆ เร็วๆ เหมือนจะแก้ตัวแบบนั้นด้วยนะยัยหวาน? มีพิรุธไปแล้วนะยะ!

“พี่ออกมากินข้าวกับเพื่อนน่ะครับ แวะมาเที่ยวกันในตลาด ยืมรถที่รีสอร์ตมา ร้านที่น้องหวานเคยพามาหนก่อนยังไงล่ะครับ”

“อ้อ...ค่ะ”

ทำไมพอรู้ว่าเขาไปกินข้าวกับคนอื่นแล้ว ใจมันเหี่ยวแห้งพิกลหนอเรา...ไอ้ที่เต้นรัวๆ เร็วๆ เมื่อครู่ก็กลับมานิ่ง สงบเชียว

เฮ้อ...

นี่เรากำลังอาการไหนกันนะ?

ได้แต่ถามตัวเองอย่างสับสน ไม่รู้เลยว่าแสดงสีหน้าละห้อยออกมา ทำให้คนสองคนที่กำลังเพ่งเล็งอยู่ตอนนี้ พากันอมยิ้มไปแล้ว

“จริงสิ น้องหวานสนใจหลู้ไหมครับ พี่จะซื้อไปฝาก”

“ไม่ต้องเลยนะคะพี่ราม ไม่เอาค่ะ”

“หึๆ พี่ล้อเล่นน่า น้องหวานชอบกินลูกชุบไหมครับ ที่นี่ทำลูกชุบได้น่ารักมาก พี่จะได้ซื้อไปฝาก”

“เอ่อ...ชอบค่ะ”

“ถ้างั้นพี่ซื้อไปฝากนะ ขออนุญาตเอาไปให้ที่บ้านได้ไหมครับ”

“หวานไปเอาที่บ้านพักของพี่รามดีกว่าค่ะ เกิดพ่อกลับมาบ้านแล้วเจอพี่ราม คงจะไม่ดีแน่ๆล่ะค่ะ พ่อหวานขี้หวงมาก”

“ได้ครับ พี่จะรอนะ”

“ค่ะ...หวานไปหาสักบ่ายๆ ค่ำๆ นะคะ”

ทำไมจะต้องคุยไปยิ้มไปด้วยนะ หวานใจย่นจมูกน้อยๆ แต่ก็หุบยิ้มไม่ได้ ไม่ได้เลยจริงๆ

“นั่นแน่!”

เธอสะดุ้งแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ จากเสียงของนาวินและสร้อยสาย ที่เอ่ยขึ้นพร้อมๆ กันเมื่อเธอกดวางสายจากธงรามแล้ว

“นั่นแน่อะไร?”

หวานใจหน้าแดงไปถึงหูละตอนนี้ นาวินเอาถ้วยบะหมี่มาวางตรงหน้าเธอ แล้วมองหน้าพี่สาวพร้อมกับยิ้มกริ่ม

“เหม็นกลิ่นความรักแหะพี่สร้อย พี่สร้อยได้กลิ่นหรือเปล่า”

“ได้สิ อิอิอิ”

“อะไร ใครมีความรักอะไร ไม่มี เสร็จแล้วใช่มะ พี่ยกไปกินล่ะนะ”

หวานใจแกล้งไก๋ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่หน้าแดงไปจนถึงหู เดินถือถ้วยบะหมี่ก้าวยาวลิ่วๆ ไปจากที่ตรงนั้น เพราะขืนอยู่นานมีโดนล้ออีกมากมายให้แสดงพิรุธแน่ๆ

“พี่สร้อย พี่สร้อยว่าพี่หวานนี่ชักจะยังไงๆ หรือเปล่า”

สร้อยสายพยักหน้า แล้วมองน้องชายคนสนิทด้วยสายตายิ้มๆ

“อืม...แน่นอนเลยล่ะ ว่ายัยสร้อยต้องชอบคุณรามเข้าแล้ว”

“กามเทพนึกยังไงกันนะ ถึงได้มาแผลงศรใส่พี่หวานสุดห้าวของเรา ดูสิ เขินจนตัวบิดตัวเบี้ยว หน้าแดงเหมือนกวนอู ยิ้มหวานระรื่นอีกต่างหาก”

“กามเทพท่านก็เล่นสนุกของท่านไปเรื่อยล่ะ”

สร้อยสายมองจ้องตานาวิน แล้วยิ้มส่งให้เขา ก่อนจะเอ่ยเสียงหวาน

“บางทีท่านก็ทำอะไรแปลกๆ ที่เราคาดไม่ถึงกันเนาะ นาวิน อย่างบางคนสนิทกันมาก...จนไม่น่าจะรักกันได้ ก็อาจจะรู้สึกดีๆ ให้กัน แต่บางที...ความรู้สึกเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้องกัน มันก็สวยงามกว่าความรู้สึกที่เรียกว่ารักนะ”

“เอ่อ...”

นาวินอ้าปากค้าง ขณะที่สร้อยสายหัวเราะ เธอใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าอกล่ำๆ ของเขา แล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาของเธอเปล่งประกายระยับงดงาม หากบาดใจคนมองจริงๆ ตอนนี้

“นมนาวินจะโตกว่านมพี่อยู่แล้วอะ พี่ริษยามากจะบอกตรงๆ แล้วพี่รักนาวินกับหวานมาก มากที่สุดในชีวิตเลย เป็นความรู้สึกที่แฟนก็ให้ไม่ได้นะ ความรู้สึกที่พี่มีให้กับนาวินแล้วก็หวานนี่”

“คะ...ครับ”

นาวินรู้สึกเหมือนถูกทุบหัวแรงๆ เขาอยากจะร้องไห้ แทนที่จะยิ้มตอบสร้อยสายแบบนี้

นอกเหนือจากเรื่องเซอร์ไพรส์ของสร้อยสาย ข้อที่ว่าว่ายน้ำเป็น ดื่มเบียร์ได้ ตอนนี้เธอมีเซอร์ไพรส์ให้เขาอีกข้อ นั่นก็คือเธอรู้ความลับในใจเขาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องสารภาพรักกับเธอแล้ว แถมเขายังถูกหักอกได้แบบ...ละมุนละม่อมที่สุดอีกด้วย

คืนนี้เขาจะแอบไปซื้อเบียร์ ซดย้อมใจ ร้องไห้เงียบๆ กับการอกหักครั้งแรกในชีวิตของหนุ่มน้อยวัยสิบแปดปี เฮ้อ...เอาเหอะ เขานึกดีใจที่ไม่ได้ชิงสารภาพใดๆ ออกไป แบบนี้อย่างน้อยก็ยังมองหน้ากับสร้อยสายได้ แล้วก็ตีเนียนกลับไปเป็นน้องชายที่รักของเธอได้ด้วย

บางทีความรัก ก็มีขมบ้าง หวานบ้าง นี่แหละรสชาติของชีวิตล่ะ