31

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะมึง ยิ้มแบบนี้ คืนนี้ต้นฉบับสักครึ่งเรื่องเลยไหม ไอ้ราม”

“เหอะ! พอเลย ที่กูให้ต้นฉบับมึงไปนั่นน่ะ มากกว่าที่กูทำได้ในหนึ่งปีอีกนะ ได้คืบจะเอาศอกหรือไง” ธงรามเอ็ด ทิวสนเลยหัวเราะชอบใจ

“พอก็ได้ ฮี่ๆ แค่นี้กลับไป กูก็แสนจะมีความสุขล่ะ งานมึงหนนี้ถ้าขายดีๆ ปังๆ กูก็จะมีความสุขมาก จะไม่มาทวงต้นฉบับมึงไปอีกครึ่งปีเลย”

“ให้มันจริงเหอะ”

เขาเดินออกมาที่ระเบียงด้านนอก มองหาใครบางคน สลับกับมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย ทิวสนเดินตามเพื่อนออกมาแล้วตบบ่าธงรามเบาๆ พวกเขาเพิ่งกลับมาจากการเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองมา ทิวสนขี่รถผ่านย่านสถานบันเทิงที่ยังไม่เปิดเพื่อไปเล็งไว้ว่าคืนนี้จะไปดริ๊งค์ที่ไหน

“คืนนี้เตรียมตัว แต่งให้หล่อนะไอ้ราม แต่...ไม่ต้องแต่งมึงก็หล่อ อย่าหล่อมากก็แล้วกันเดี๋ยวกูหมอง”

“จะให้เตรียมตัวไปไหน”

“ตอนขากลับขับรถผ่านเธค น่าไปสำรวจคืนนี้ ไปกันนะเพื่อน”

“ไปเหอะ กูไม่อยากไป ไม่ชอบเสียงดัง”

“ไม่ใจเลยอะ ไปกันเถอะ ไปกันนะ”

ทิวสนทำออดอ้อน ด้วยกิริยาเลียนแบบเพศที่สาม กอดแขนเขาแล้วเอาหน้าสากๆ เพราะไรเคราถูแขนเขาไปมา เล่นเอาธงรามถึงกับขนลุกซู่

“ไม่ไป”

“ไม่ไปกูจะปล้ำ”

“เฮ้ย!”

เสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นขัดจังหวะการคลอเคลียชวนน่าขนลุกของทิวสนไว้เสียชั่วคราว ธงรามกับทิวสนกำลังอยู่ในภาพที่ทำให้คนที่ขี่รถเข้ามาถึงกับทำตาปริบๆ แล้วแทบจะอยากเลี้ยวรถกลับไป ทิวสนกอดด้านหลังธงราม มือด้านหนึ่งจับหน้าอกเขา อีกข้างจับปมกางเกงเลของเพื่อน ทำเหมือนกำลังจะกระชากให้มันหลุดออก

ดูยังไงก็...

หวานใจหน้าแดง เธอมองหน้าสองหนุ่ม ยิ้มแหยส่งให้ แล้วก่อนที่ใครจะทันพูดอะไร สาวเจ้าก็ขี่รถหนีออกมาเสีย เร่งเร็วแบบเรียกไม่ทันเลยล่ะ

“น้องหวาน น้องหวาน เดี๋ยวก่อน”

“ไปแน่บเลยว่ะ”

ทิวสนป้องตาดู เห็นท้ายรถไวๆ ก็อมยิ้ม ขณะที่เพื่อนทำหน้ามุ่ย แล้วก่อนที่ทิวสนจะทันคิดว่าคนข้างๆ จะกล้าทำเขาก็ถูกถีบจนเซถลาแทบล้ม

“ไอ้ราม...ทำอะไรอะ”

“ถีบมึงไง ทำห่าอะไรนี่”

ทิวสนเห็นสีหน้าของเพื่อน ที่กำลังมองเขาตอนนี้ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก็หัวเราะแหะๆ

“กูล้อเล่นมึงนิดเดียว ปรกติกูก็เคยเล่นแบบนี้กับมึงนี่ ไม่เห็นมึงจะทำร้ายร่างกายอะไรกู”

“ถ้าน้องหวานเข้าใจผิดไปล่ะ ว่ากูกับมึง...โอ๊ย ไอ้ห่า ไปเลยนะ ไปเปิดห้องอีกห้องหนึ่งเลย ไม่งั้นก็กลับบ้านมึงไปเลย งานมึงก็ได้ไปแล้ว”

ธงรามฮึดฮัด เขาคว้าถุงขนมที่เตรียมไว้จะให้หวานใจ เดินก้าวยาวๆ ออกไปจากบ้านพัก ทิ้งให้ทิวสนมองตาม ทั้งขำเพื่อน ทั้งเจ็บก้นที่ถูกหมอนั่นถีบเอา

“โห...มันดูเดือดร้อนจริงจังเลยแหะ ไอ้รามนี่ ชอบเค้าจริงๆ ใช่ไหมนั่น”

.........................................................................................................................................................................

หวานใจไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองเห็นอะไรแบบนั้นแล้วถึงรีบบึ่งรถกลับมาแบบนี้ แต่ว่า...เอ่อเห้อ...ใจของเธอมันแปลบจริงๆ ให้ตายเถอะ ที่เห็นธงรามนัวเนียนกับ ‘เพื่อน’ แบบนั้น เพื่อนผู้ชายเสียด้วย เอ่อเห้อ...(อีกหน) เซ็งหัวใจจริงๆ ให้ตายเถอะ เพราะความเซ็ง เธอก็เลยไม่เลี้ยวรถเข้าบ้าน ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรื่อยๆให้ลมปะทะหน้า ขี่วกไปเวียนมาจนน้ำมันจะหมด เลยแวะเติมที่ปั๊ม เธอเห็นร้านสะดวกซื้อก็นึกหิว จึงจอดรถไว้แล้วเดินเข้าไปในนั้น เดินเลือกของสักครู่ ก็ได้ซาลาเปาและน้ำส้มกินแก้หิว เห็นหนุ่มล่ำคุ้นๆ ที่เคาน์เตอร์ชำระเงินก็ย่นหัวคิ้วนิดๆ นั่นมันน้องชายของเธอไม่ใช่หรือนั่น

“เอ้า...นาวิน มาเข้าเซเว่นไกลนะเราอะ แล้วหูย...”

นาวินได้ยินเสียงคุ้นเคยทักขึ้นข้างตัว ก็ใจหายวาบ อุตส่าห์หลบมาซื้อของไปบิ้วอารมณ์เศร้าไกลจากบ้านขนาดนี้ ทำไมพี่สาวตัวดีถึงยังตามมาอีกล่ะเนี่ย

“แกซื้อเบียร์ไปฉลองอะไรน่ะ”

“เฮ้อ...”

ถอนใจแล้วไม่ตอบ เขายื่นธนบัตรใบละพันให้กับพนักงาน หวานใจยิ่งคิ้วขมวด เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนาวิน ที่ตอนนี้มองไปข้างหน้าแบบไม่สนใจเธอ ทำเป็นไม่ได้ยินที่เธอพูดอีกด้วย

“นาวิน...ไม่ได้ยินเหรอที่พี่ถามอะ”

“ได้ยิน แต่ไม่อยากตอบ”

ได้เงินทอนแล้ว ได้ของแล้ว ก็ทำท่าจะเดินออกมา หวานใจคล้องแขนกับแขนเขา พยายามรั้งให้เขาหยุดคุยกับเธอ แต่พ่อล่ำก็เรี่ยวแรงเหมือนควายถึก หวานใจเลยเซปลิวตามเขามาด้วยจนถึงรถที่จอดไว้

“เดี๋ยวพี่จะฟ้องน้าน้องนะ”

คำนั้นทำให้นาวินชะงัก แล้วโยนของลงบนเบาะหลังของรถกระบะสี่ประตูที่เขาขับมา เอาน่ะ...ตอนแรกจะเศร้าคนเดียว แต่มีพี่หวานมารับฟังความเศร้า บางทีมันก็อาจจะโอเคกว่าก็ได้นะ

“ไปกินเบียร์กันไหมพี่ ที่อ่างเก็บน้ำ”

“พี่เอารถมาจะให้ขี่ตามไปเหรอ”

หวานใจชี้มือไปที่มอเตอร์ไซค์ นาวินไม่พูดพล่ามทำเพลง แบมือขอกุญแจรถจากเธอ แล้วสักพักเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาเทียบรถกระบะ เปิดท้ายกระบะออก แล้วยกรถขึ้นไปบนนั้น หวานใจได้แต่ทำตาปริบๆ ไม่คาดคิดว่าน้องชายของเธอจะเรี่ยวแรงมหาศาลจนน่ากลัวขนาดนี้

เธอไม่ควรจะหาเรื่อง ชวนเขาเล่นต่อยมวย หรือหาเรื่องทะเลาะกับเขาอีกต่อไปล่ะ เห็นแรงของนาวินแล้วชักจะเกรงๆ

น้องชายยังคงเงียบ หวานใจก็ไม่ได้ถาม นาวินขับรถค่อนข้างระวังความเร็วเพราะเอามอเตอร์ไซค์แบกขึ้นกระบะมาด้วย

แอบรักเธออยู่ในใจ

เก็บหัวใจไว้ให้เธอ

วันทั้งวันฉันมองเหม่อ

คิดถึงเธอทุกเวลา

เธอเหมือนฉันหรือเปล่า

รักคราวแรกแปลกหนักหนา

สุขๆ ซึ้งๆ ตรึงอุรา

สองสายตา ประสานหวานเสียจริง

แอบรักเธอสุขเกินใคร อยู่หนใดหมายแอบอิง

ใจฉันยังหวังเธอยิ่ง

ขอรักจริงรักเพียงเธอ

เธอเหมือนฉันหรือเปล่า

รักคราวแรกแปลกหนักหนา

สุขๆ ซึ้งๆ ตรึงอุรา

สองสายตา ประสานหวานเสียจริง

แอบรักเธอสุขเกินใคร

อยู่หนใดหมายแอบอิง

ใจฉันยังหวังเธอยิ่ง

ขอรักจริงรักเพียงเธอ

​(เพลง รักในซีเมเจอร์/แกรนเอ็กซ์)

“เพลงรุ่นไหนล่ะนี่ อื้อหือ ช่างสรรหามาฟังแท้น้องชายฉัน”

หวานใจว่าหยอกๆ เมื่อเพลงในรถเปิดดังขึ้น เธอหันหน้าไปหานาวิน แล้วก็ต้องทำตาโต

“นาวิน แกร้องไห้! เพลงมันซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ”

“มันโดนน่ะสิพี่หวาน”

นาวินเอ่ยพึมพำเสียงเครือ แม่งเอ๊ย! ดันร้องไห้ซะงั้นกู แต่...เอาเหอะ ลูกผู้ชาย ร้องไห้บ้างอะไรบ้างจะเป็นอะไรไปเล่า ใครกำหนดกันว่าเพศชายห้ามร้องไห้เวลาเสียใจ เป็นผู้หญิงร้องได้แต่ฝ่ายเดียว ผู้ชายก็มีหัวใจนะ

“โดน...โดนต่อมไหนเข้าล่ะ ต่อมแอบรัก หรือต่อมอกหัก” หวานใจแกล้งแย็บหมัดออกไป

แล้วมันก็ชกเข้ากลางใจของนาวิน

“เฮ้อ...อื้อ”

เขาเลี้ยวรถเข้าไปในบริเวณอ่างเก็บน้ำห้วยบอนที่อยู่ใกล้ๆ มีบริการขายอาหารและจัดซุ้มไว้ให้นักท่องเที่ยว คนไม่ค่อยมีเท่าไหร่เพราะไม่ใช่วันหยุดหรือเทศกาล ทำให้บริเวณนี้เงียบสงบมาก

นาวินมองเหม่อไปยังสายน้ำเบื้องหน้า มือของเขาถือกระป๋องเบียร์ไว้ หวานใจเองก็เอามาถือไว้เหมือนกัน เธอยังขยาดจากเมื่อคืน แต่...ก็เอามาถือไว้แก้เขินเป็นเพื่อนนาวิน

“ตกลงว่ายังไง เล่าให้พี่ฟังได้ไหม”

“ผมอกหักแล้วล่ะ กับพี่สร้อย”

“หืม? นี่แกไปสารภาพรักกับยัยสร้อยแล้วเหรอ”

นาวินส่ายหน้า หัวเราะเบาๆ แล้วยกเบียร์ขึ้นดื่มแบบรวดเดียวหมด

“ก็ไม่เชิงอะพี่หวาน แต่...พี่สร้อยพูดมาเลยว่ากับบางคนก็อยากจะรักเป็นพี่น้อง เป็นเพื่อน ไม่อยากจะเปลี่ยนความสัมพันธ์  เพราะความสัมพันธ์แบบนี้ มันงดงามและดีที่สุดแล้ว ผม...ผมก็รู้เลยว่าพี่สร้อยหมายถึงผม พี่สร้อยรู้ว่าผมแอบรัก...เฮ้อ...”

“โธ่...”

เห็นสีหน้าของนาวินแล้ว เธอก็ให้นึกสงสาร จริงๆ แล้วเธอลุ้นความสัมพันธ์ของนาวินกับสร้อยสาย อยากจะให้มันเป็นไปได้ แต่ลึกๆ ก็เกรงว่าถ้าเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์แล้วไปกันไม่รอด ทั้งสองจะยังกลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมได้ไหมนะ

สร้อยสายพูดแบบนี้ เหมือนตัดรอนความสัมพันธ์ล้ำลึกกับน้องชายของเธอ และในขณะเดียวกัน ก็บอกชัดไปเลยว่า รู้สึกกับนาวินแบบไหน

“แล้ว...แกว่าไงอะนาวิน ทำใจได้ไหม?”

“ตอนแรกก็เจ็บนะพี่หวาน แต่คิดไปคิดมา ก็อาจจะจริงอย่างที่พี่สร้อยบอก เราสนิทกันมาก รักกันมาก จนเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ผมก็อาจจะแค่เผลอใจ ให้ความรู้สึกหวานๆ มันเข้ามามีอิทธิพลมากไปหน่อยน่ะ เศร้านะที่พี่สร้อยไม่ได้รักผมแบบที่ผมรักตอบ แต่ก็...มันก็ดีที่ผมยังมีพี่สร้อยอยู่ในชีวิต ถึงจะเป็นสถานะความสัมพันธ์อื่น มันก็มีความสุขไม่แพ้กันหรอกเนาะ”

“เอ้า...”

หวานใจส่งทิชชูให้กับน้องชายที่น้ำตาไหลอีกแล้ว เธอถอนใจเฮือก แล้วบ่นพึมออกมา

“ความรักนี่...มันไม่เข้าใครออกใคร แล้วพอมันเข้าแล้วก็ออกยากนะนาวิน เฮ้อ”

“อื้ม...เข้าแล้วก็ออกยาก แต่...ถ้าเค้าไม่รักเราแบบนั้น เราก็ไม่ควรจะกักเค้าไว้นะพี่หวาน ผู้หญิงมีอีกเยอะแยะ ที่จะให้ผมเรียนรู้ แล้วก็รักได้อีก”

นาวินย่นจมูกน้อยๆ ยอมรับกับความเจ็บปวด และไม่ได้คร่ำครวญอะไรกับมันมากนัก หวานใจยักไหล่ เธอกำลังนึกถึงภาพของธงรามกับ...เพื่อนของเขา ใจแปลบนิดๆ มือก็เลยเผลอยกเบียร์ขึ้นกระดก

“แหวะ...”

หวานใจทำเสียงยี้ เมื่อดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป แต่เธอก็จิบมันเรื่อยๆ หมดไปหนึ่งกระป๋อง หน้าก็เริ่มแดง เริ่มมึน และเริ่มระบายบ้าง

“เรามาดื่มให้ลืมรักกันนะพี่หวาน เฮ้ย นั่นพี่หวานกินกระป๋องที่สองล่ะเรอะ แล้วแบบนี้ใครจะขับรถอะ อย่าอ้วกอีกนะ”

“ความรักนี่มันแปลกจริงล่ะ”

หวานใจทำเสียงอ้อแอ้ นาวินขมวดคิ้ว เอ่อ...พี่สาวเขาอาการไหนละนี่

“หืม? เมาแล้วเรอะนั่นพี่หวาน”

“มึนๆ ย่ะ”

หวานใจค้อน ดื่มไปอีกนิด รสชาติมันแย่ แต่กินแล้วมึนๆดีแหะ ก็เพลินๆ ดีวุ้ย

“พี่หวานก็เหอะ มีอะไรหรือเปล่า มีความในใจอะไร มีความรักที่อยู่ในใจหรือเปล่า”

ถึงเวลาล้วงแล้ว...กับเรื่องที่เขาสงสัย

“ไม่มี้”

หวานใจทำเสียงสูง หน้าแดงหูแดง เมื่อคิดถึงธงราม แต่แล้วก็ถอนใจเฮือก...แล้วเผลอบ่นงึมงำ

“ฉันจะไปแอบรักเค้าได้ยังไงกันอะ แถมเขามีคู่แล้วด้วย มาเฝ้าถึงที่เลย เฮ้อ”

“ใครมีคู่กันพี่หวาน คุณรามเหรอ?”

หวานใจดื่มรวดเดียวหมดกระป๋องเลยหนนี้ แล้วมองหน้าน้องชาย ความมึน ทำให้สติปลิว ความเมาทำให้สารภาพออกมาซะงั้น

“อื้อ...สิ...”

“เฮ้ย...บ้าเหรอพี่หวาน คุณรามเค้าพักกับเพื่อนเค้าไม่ใช่เหรอ คู่ที่ไหนกัน เพื่อนคุณรามเป็นผู้ชายนา”

“ผู้ชายแล้วก็รักกันด้ายยย”

หวานใจทำเสียงยานคาน หัวเราะร่วนไปแล้วตอนนี้ หัวเราะไปพลางน้ำตาซึมไปพลาง โอ้ละหนอ ผู้หญิงอกบึ้มอย่างเธอ กลับแพ้ผู้ชายอกสามศอกไปเสียนี่ ช้ำจริงๆ คนเรา...

“ไม่ใช่ล่ะพี่หวาน คิดไปเองหรือเปล่า”

“เปล่าสิ พี่เห็นเต็มตา กอดกันขนาดนั้นอะจะดึงผ้ากันด้วย แทบจะปล้ำกันตรงระเบียงแล้ว”

“หว๋าย” นาวินอุทาน ก่อนจะหัวเราะบ้าง

“โอ๊ย...เอาจริงดิพี่หวาน”

“เอ่อ...จริงดิ พี่เห็นเต็มๆ”

เธอชี้นิ้วไปที่ตาของตัวเอง นาวินเลิกสนใจเรื่องเศร้าของตนชั่วคราว เพราะเรื่องของหวานใจดูท่าจะน่าสนใจกว่าไปล่ะตอนนี้

“สรุปแล้ว พี่หวานแอบรักคุณรามเค้าใช่หรือเปล่า”

ยิงถามกันตรงๆ ถือโอกาสตอนเมานี่ล่ะ หวานใจพยักหน้ารับแบบลืมตัว

“ใช่ พี่แอบรักพี่ราม แต่ๆๆ พี่อกหักแล้วเรียบร้อย โถวววว น่าสงสารจริงๆ ตัวฉัน เฮ้อ...มากอดคอเศร้ากันเหอะนาวิน”

“ไม่เมาไม่กลับนะพี่หวาน”

“งั้นคงจะต้องกลับล่ะ” หวานใจว่า

“พี่เมาแล้ว...”

“โอ๊ย...พี่หวาน”

สองพี่น้องชนกระป๋องเบียร์กัน ดื่มแก้ช้ำกัน สุดท้ายก็พากันนอนแผ่หลาลงตรงพื้นแคร่เพราะเมาจัด