40

หวานใจเหลือบตามองคนข้างๆ เห็นเขากำลังมองเธอยิ้มๆ ก็ให้ยิ่งหน้าแดง เธอยิ้มให้กับคนที่มารุมถ่ายรูปเธอ...โอ้อะไรกันนี่...หวานใจคิดในใจ เธอไม่น่าบ้าตามที่สร้อยสายสั่งให้ทำเลย อายจะแย่แล้วตอนนี้ แบบนี้มันเรียกความมั่นใจกันตรงไหนนี่ ตอนนี้ทุกคนเข้าใจไปเองล่ะว่า เธอเป็นนางงามที่ไหนสักเวที กำลังรุมถ่ายรูป บางคนถึงกับขอลายเซ็นกันเลยทีเดียว

​“พอแล้วนะคะ ต้องกลับแล้วค่า”

หวานใจว่า พร้อมกับโบกมือให้กับแฟนๆ (?) ที่มายืนรอส่งเธอ หวานใจถึงกับถอนใจเฮือกเมื่อขึ้นมาบนรถได้ เธอถอดรองเท้าส้นสูง แล้วเริ่มถอดต่างหูเงิน ถอด...ถอด...ถอด เครื่องประดับรกรุงรังทั้งหลาย ธงรามรับหน้าที่ขับรถ เอ่ยเสียงทุ้ม

​“พี่ซื้อเสื้อกับกางเกง แล้วก็ที่ล้างเครื่องสำอางมาให้ อยู่ตรงเบาะหลัง”

เขาชี้มือ หวานใจถึงกับทำตาโต แทบจะกระโดดกอดเขาแล้วที่รู้ใจเธอมาก ว่าเธออยากจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะแย่ ชุดแบบล้านนาประยุกต์ที่เธอใส่ ทำให้เธอเดินไม่ถนัด ไม่มั่นใจ คันยุบยิบอย่างไรพิกล (อันหลังนี้คิดไปเอง) ไหนจะทรงผมนี่อีก...แต่จะขัดสร้อยสายก็ไม่ได้ เงินรางวัลมันล่อใจเหลือเกินสิน่า แล้วสิ่งที่สร้อยสายให้เธอทำ มันก็ทำให้เธอคุ้นกับสายตาคนมากขึ้นจริงๆ ถึงจะอายหน่อยๆ ก็เถอะ

​“ขอบคุณมากๆ ค่ะ ไม่ได้พี่ราม หวานแย่แน่ๆ เลย ตอนนี้หน้าของหวานรู้สึกหนามากยังกับใส่หน้ากาก แล้วเสื้อผ้านี่อีก อึดอัดพุงมาก”

​ธงรามถึงกับหัวเราะ เขาปรายตามองเธออย่างนึกเอ็นดู ยิ่งรู้จัก หวานใจก็ยิ่งทำให้เขาประทับใจ ในความน่ารักและมีสีสันของเธอ ไม่มีผู้หญิงที่เขารู้จักคนไหน เป็นธรรมชาติแบบเธอ ตัวตนของเธอที่เขาได้เห็นไม่มีการปรุงแต่ง เสแสร้งใดๆ มันทำให้เขากำลังหลงมากไปทุกวัน

​“พี่เห็นน่ะสิ ว่าน้องหวานกำลังเหมือนจะเป็นลมแล้ว ก็เลยไปหาซื้อเสื้อมาเปลี่ยนให้ แต่ไม่รู้จะชอบหรือเปล่านะครับ เป็นพวกเสื้อผ้าล้านนา พี่ก็เลือกที่คิดว่าน้องหวานน่าจะใส่สบายมาให้”

​เธอมองเสื้อผ้าฝ้าย ปักลายช้าง กับกางเกงสะดอสีบานเย็นที่เขาส่งให้ก็ยิ้มสดใสส่งให้เขา ธงรามรอบคอบที่ซื้อรองเท้าแตะมาให้เธอด้วย อย่างรู้ใจว่าเธอกำลังถูกรองเท้าส้นสูงเล่นงานจนปวดขา

​“ขอบคุณมากค่ะ หวานชอบมากๆ หวานจะเก็บชุดที่พี่รามให้ไว้จนชีวิตจะหาไม่เลย”

​“ขนาดนั้นเลยหรือครับ”

​“เอาไว้เป็นที่ระลึกที่เรามาไหว้พระด้วยกัน เจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยกันน่ะค่ะ”

เธอตอบ ธงรามถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เรื่องละเมียดละไมแบบนี้ มันทำให้เขานึกไม่ถึงและปลื้มใจ

​เขาหยุดที่ปั๊มน้ำมันใหญ่แห่งหนึ่ง ที่มีห้องน้ำสะอาดและพื้นที่จัดเป็นโซนขายสินค้า และโซนพักผ่อน นั่งรอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่ ผู้หญิงสวยบาดใจเหมือนภาพวาดเมื่อเช้าที่ทำให้เขาตะลึงตอนไปรับเธอมาเที่ยวพระธาตุก็เปลี่ยนไปเป็นหวานใจ ผู้หญิงที่สวยเซ็กซี่แบบธรรมชาติ คนที่เขาประทับใจตั้งแต่แรกเห็นหน้า เธอยิ้มให้กับเขา พลางบ่นหิวเพราะไม่กล้ากินมากตอนสวมชุดสวยนั่น

​“หวานกลัวว่าตะเข็บผ้าซิ่นของยัยสร้อยจะแตกเอาน่ะค่ะ เลยไม่กล้ากินอะไรมาก โอ๊ย...อร่อยจัง”

เธอว่า แล้วหลับตาพริ้มทำหน้ามีความสุขมาก หลังจากที่รับประทานอาหารคำแรกเข้าไป พวกเขากินอาหารกันง่ายๆ ในร้านที่ปั๊มน้ำมัน เลือกเป็นบะหมี่หมูแดง และสั่งลูกชิ้นลวกกับเกี๊ยวกุ้งมารับประทานเล่น

​“พี่ถามตรงๆ จะโกรธไหมนะ”

ธงรามแกล้งเกริ่น เพราะนึกสงสัยจริงๆ หวานใจไม่ใช่คนที่น่าจะมาทำอะไรแบบนี้ เธอวางช้อนแล้วเงยหน้ามองเขา นิ่งไปครู่แล้วถามเสียงใส

​“พี่รามจะถามหวานเรื่องอะไรตรงๆ ละคะ ถ้าตอบได้หวานก็จะตอบ แต่ก็คงไม่โกรธหรอกค่ะ”

พูดเสร็จก็ยิ้มจนตาหยีส่งให้ น่าบีบแก้มเล่นจริงๆ สิน่า...ได้แต่คิด แต่ก็ไม่กล้าจะทำ

​“น้องหวานนึกยังไงถึงได้ลงประกวดนางงาม”

​“หวานไม่ได้นึกยังไงหรอกค่ะ นี่คือไฟล์ทบังคับของแม่จ๋า” เจ้าตัวว่า ธงรามเลยบางอ้อ

​“อ๋อ...”

​“แล้วอีกอย่างหนึ่ง ของรางวัลก็มูลค่ามหาศาลมาก ที่หนึ่งนี่ตั้งแสนนะคะพี่ราม เยอะมากเลย ถ้าหวานเกิดได้มาสักรางวัลหนึ่ง ไม่ต้องถึงแสนหรอกค่ะ หมื่นหนึ่งก็หรูล่ะ หวานจะได้เอาไปสมทบทุนกับโครงการของหวานที่จะทำกับเพื่อนๆ จะได้เป็นรูปเป็นร่างกันขึ้นมาบ้างเอาเป็นทุนตั้งต้นน่ะค่ะ”

​“โครงการอะไรหรือครับ?”

​“หวานกับเพื่อนคิดอยากทำโครงการถังขยะริมทะเลน่ะค่ะ อยากแจกถังขยะให้กับชุมชนริมทะเลริมน้ำที่เค้าไม่มี แล้วก็ให้ความรู้เรื่องการแยกขยะ มันสำคัญนะคะเรื่องแบบนี้ จริงๆ คนคิดโครงการนี้คือเพื่อนของหวาน เรารู้จักกันตอนไปเข้าค่าย ที่สองมหาวิทยาลัยร่วมกันจัด แล้วก็ติดต่อกันมาตลอดเพราะยัยเป้ขึ้นมากรุงเทพฯ บ่อย มาก็มาพักที่บ้านของหวานเรื่อย”

​“หืม...เรื่องใหญ่เลยนะครับนั่น”

​“ค่ะ เรื่องใหญ่ ก็เลยต้องใช้เงินเยอะ หวานกับเพื่อนๆ ก็จะทำเท่าที่เราทำได้ ตอนนี้ก็มีการจัดตั้งเพจในเฟซบุ๊คก่อน หวานรู้สึกแย่เรื่องขยะในทะเลก็ตั้งแต่มีข่าวของเจ้าพะยูนมาเรียมนั่นแหละค่ะ”

เธอว่า น้ำเสียงนั้นเศร้าๆ ธงรามก็เคยได้ยินข่าวเช่นกัน พะยูนน้อยพลัดแม่ที่กลายเป็นขวัญใจของคนไทยอยู่พักหนึ่ง ที่คอยเอาใจช่วย แต่สุดท้ายเจ้าพะยูนก็ต้องเสียชีวิตไปเพราะขยะในทะเล

​“ถ้าได้ทุนตรงนี้ไปก็ถือกว่าเป็นการเริ่มต้นตั้งทุนของเราเลยล่ะค่ะ” หวานใจว่าน้ำเสียงร่าเริงขึ้นมา ก่อนจะย่นจมูกน้อยๆ

“การเรียนปีสามมันค่อนข้างหนัก แล้วเราก็ดันจะมาอยากทำกันตอนนี้เสียอย่างนั้น จะแว้บไปทำกิจกรรมรวบรวมทุนอะไรกันก็ยังไม่ค่อยมีเวลา ของแบบนี้อยากทำแล้วก็ต้องรีบทำอะเนาะ ไม่อย่างนั้นมันก็จะเลื่อนลอย ไม่ได้ลงมือทำเสียที”

​“พี่เองก็รู้สึกเรื่องนี้นะ รู้สึกแย่...ที่มนุษย์เราช่างทำลายกันเสียเหลือเกิน ทำลายโลกที่เราอยู่ ใช้ทรัพยากรอย่างตะกละตะกราม จนโลกของเราป่วยลงทุกวัน เพื่อนร่วมโลกของเราก็ได้รับผลกระทบ สูญเสียมากมายจริงๆ”

​“แหะๆ อะไรเราพอจะทำได้บ้างก็ทำกันเนาะพี่ราม”

​“อืม...”

ธงรามมองเธอด้วยความชื่นใจ...เขากับเธอ...มีเรื่องที่คิดเห็นตรงกันในเรื่องที่ผู้หญิงบางคนที่เขาเคยคบหา มองเขาว่าประหลาด เป็นตัวเองมากเกินไป

​“พี่ก็ถ่ายทอดเรื่องนี้ลงในงานพี่บ่อยๆ ถ้ามีโอกาส อยากให้มันแทรกซึมเข้าไปให้คนอ่านได้รับทราบ รับรู้ เผื่อจะจุดประกายให้กับพวกเขาได้บ้าง ก็ถือว่าเราได้ทำอย่างที่หวานพูดนั่นแหละครับ เราพอจะทำอะไรได้ เราก็ทำ”

​“หวานว่าจะลองไปอ่านนิยายพี่รามบ้างแล้วล่ะค่ะ” เธอว่า ธงรามหัวเราะแล้วส่ายหน้าน้อยๆ

​“อย่าเพิ่งอ่านเลย รออ่านเรื่องใหม่ที่พี่จะเขียนดีกว่า หวานจะต้องชอบมากแน่นอน”

​“เรื่องอะไรหรือคะ”

​“คู่รักที่มีพลังในการจัดการพวกคนเลวที่ทำร้ายโลกยังไงล่ะ”

​เธอมองตาเขาแล้วก็หน้าแดง ขณะที่คนพูดยิ้มกริ่ม แล้วตักเกี๊ยวให้เธอก่อนจะชวนเธอคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เธอและเขาสนใจตรงกัน เป็นการสนทนาที่ทำให้ยิ่งรู้จักกันมากยิ่งขึ้น

​ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอกำลังเดินหน้าไปเรื่อยๆ และธงรามก็อยากให้มันยืนยงไปอีกยาวนาน...หวังว่าคงจะไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรคสำหรับการเริ่มรักของเขาครั้งนี้ เพราะเขาคิดที่จะให้มันกลายเป็นรักที่ยาวนานไปจนตราบสิ้นลมหายใจ