41

ก่อนจะถึงรีสอร์ตมีวัดสวยงามและเก่าแก่วัดหนึ่ง หวานใจเห็นว่าธงรามชอบอะไรแบบนี้ จึงชวนเขาแวะสักการะด้วยกัน หวานใจที่เดินสะดวกมากขึ้นไม่ได้เป็นเป้าสายตาคนเหมือนตอนที่ทำผมทรงนางงามเดินเฉิบๆ บนส้นสูงเหมือนขามา ก็เดินสบาย พาเขาชมวัดเก่า และเขินเล็กน้อยที่ธงรามขอถ่ายรูปเธอ

​“หวานโพสต์ท่าไม่ค่อยเป็นนะคะ” เธอออกตัว

​“ไม่ต้องโพสต์ ไม่ต้องมองกล้องก็ได้ครับ พี่จะเดินถ่ายไปเรื่อยๆ รับรองว่าสวยทุกรูป เพราะแบบของพี่สวย”

​เจอเข้าแบบนั้น ก็อายไปกันใหญ่ ใครจะไปคิดว่าธงรามจะพูดอะไรแบบนี้เป็น ขนาดคนพูดเองก็เขินตัวเองเหมือนกัน ทั้งสองคนเดินถ่ายรูป ชมความงามของวัดอย่างเพลิดเพลิน หวานใจเห็นผู้ชายคนหนึ่งคุ้นๆ กำลังนั่งพนมมือขอพระจากหลวงพ่ออยู่ก็ชะงัก เธอสะกิดให้ธงรามรอจนแกเสร็จธุระ เดินออกมาแล้วจึงไปทักทาย

​“สวัสดีค่ะลุงมั่น มาไหว้พระหรือคะ”

​“อ้าว...คุณหนูหวาน ครับมาไหว้พระ มาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปคุ้มตัว เค้าว่ากันว่าพระวัดนี้ศักดิ์สิทธิ์”

ลุงมั่นดูหน้าเซียวๆ แถมด้วยขอบตาดำปื๋อ แกดูล่อกแล่ก มองซ้ายมองขวาอย่างระแวงระวัง หวานใจขมวดคิ้วน้อยๆ กับอาการแปลกๆ ของแก ที่หนล่าสุดที่เจอกัน แกยังดูสดใส ยิ้มร่าแล้วชวนเธอพูดคุยเสียงดังอยู่เลย

​หวานใจถามว่าแกมายังไง ลุงมั่นบอกว่าติดรถเพื่อนมา ขากลับต้องหารถกลับเอง จึงอาสาพาไปส่ง ดูแกจะอึดอัดมีเรื่องคับใจ ด้วยความเป็นห่วงคนรู้จัก หวานใจจึงตะล่อมถามแก เมื่อแวะรับประทานอาหารเย็นเป็นร้านข้าวขาหมูเจ้าอร่อย เธอจำได้ว่าลุงมั่นเคยบอกว่าชอบกิน แต่แกก็กินไปเขี่ยไป ดูเหมือนว่าแกจะหน้าซีดเซียวมากขึ้น เมื่อตะวันใกล้จะลับฟ้า

​“ลุงมั่นขา มีอะไรหรือเปล่าคะ”

​“คะ...ครับ”

ลุงมั่นถึงกับสะดุ้ง เมื่อลูกสาวนายเอ่ยถามแบบนั้น จริงๆ ที่แกติดรถลงมานี่ไม่ได้ตั้งใจจะแค่มาขอพระ มาไหว้พระล้าง...อาถรรพ์ แกตั้งใจจะเลยไปขอคุยกับเพลิง เพราะไม่สบายใจหนักมากจริงๆ กับการทำงานกับชายหนุ่ม ทั้งที่ตอนแรก ปณิธานกับตนเองเลยล่ะ ว่าจะทำไปกับพ่อเลี้ยงเพลิงจนปลดเกษียณ แต่ตอนนี้...ณ จุดนี้ มันชักจะไม่ไหวน่ะสิ แต่แกก็ยังไม่กล้า แถมพ่อเลี้ยงไปกรุงเทพฯ กับภรรยา ไปติดต่อเรื่องงานเลี้ยงประจำปีที่กำลังจะมีนี่ด้วย แกเลยต้องถอยกลับก่อน

​แกชักจะไม่อยากกลับไปสวนของพ่อเลี้ยง...จะหนีไปนอนที่บ้านญาติก่อนได้ไหมหว่า...

​“หวานเห็นลุงมั่นดูไม่สบายใจเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ”

มือของหวานใจ เอื้อมจับมือแกบีบเบาๆ ความอบอุ่นและสายตาห่วงใยของสาวน้อย ที่ไม่ถือตัวไม่คิดว่าเขาเป็นแค่คนงานมันทำให้เขานึกตื้นตัน

​“บ่มีอะหยังหรอกครับ”

​“มีสิคะ หน้าตาลุงมั่นดูไม่ดีเลย บอกหวานได้นะ ถ้าช่วยได้หวานก็จะช่วย”

​“หน้าตาผมดูบ่ดีนี่ หน้าซีด หน้าขาวหรือเปล่าครับ”

ลุงมั่นทำตาเหลือก แล้วรีบหยิบพระที่แกเอาใส่ในกระเป๋ามาพนมมือ เล่นเอาธงรามกับหวานใจถึงกับลอบมองตากัน

​“เรายินดีช่วยนะครับลุงมั่น”

ธงรามเน้นอีกเสียง ตาของลุงมั่นบังเอิญเห็นสร้อยเชือกหนังที่ธงรามเอามาห้อยเขี้ยวเสือ ที่เคยมีคนให้ไว้ที่คอ ก็ถึงกับตาโตชี้มาที่เขามือสั่นนิดๆ

​“นั่นเขี้ยวเสือบ่ครับ?”

​“ใช่แล้วครับ”

ธงรามจับตรงเขี้ยวเสือ ของที่ระลึกที่เจ้าของร้านอาหารที่เขาเคยไปแวะรับประทานกับหวานใจให้มา ว่ากันว่ามันเป็นของขลัง ใช้ป้องกันภูตผี เขาไม่ได้เชื่อเรื่องแบบนี้มากมายอะไร แต่เห็นว่ามันสวยดีก็เลยลองเอามาเป็นเครื่องประดับก็เท่านั้น

​“ผมอยากได้บ้างครับ นายไปบูชามาจากไหน”

​“มีคนให้มาน่ะครับ ถ้าลุงมั่นอยากได้ผมก็ให้ครับ”

ธงรามปลดลงจากคอ แล้วยื่นส่งให้แก แกถึงกับมือสั่นแล้วรับไว้ ก่อนจะยกมือไหว้เขาแบบท่วมหัว

​“สาธุ สาธุ โอ๊ย...ได้เขี้ยวเสือมาไว้กับตัว บ่กลัวแล้วไอ้มั่นเอ๊ย...”

​“กลัวอะไรหรือคะลุงมั่น”

​“ผีกะน่ะครับ ผีกะที่อยู่ข้างสวนของพ่อเลี้ยงเพลิง มันทำให้ผมกลัวมาก กลัวว่าจะกลายเป็นผีกะไปด้วย อึ๋ย กลัวจนจะมาขอพ่อเลี้ยงลาออกนี่ละครับ”

ลุงมั่นทำหน้าตาจริงจัง ดูว่าแกจะกลัวผีกะอะไรนี่มาก

​“โห...อย่าเลยค่ะลุงมั่น ผีอะไรนี่มันมีจริงๆ หรือคะ แล้วอะไรคือผีกะหรือคะ” เธอเกือบจะหลุดปากไปล่ะว่าผีไม่มีจริง แต่ดูว่าลุงมั่นจะเชื่อของแกอย่างนั้นจริงจัง ความเชื่อของคนบางทีก็เปลี่ยนกันยาก และไม่ควรไปดูถูกความเชื่อของเขา

​“ผีกะก็คือ”

ลุงมั่นเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง แกรีบเอาเขี้ยวเสือที่ธงรามให้มาคล้องคอไว้ อุ่นใจกันเลยล่ะ เมื่อได้ของขลังหายากที่เขาว่ากันว่า ป้องกันภูตผีปีศาจ ป้องกันของมาเข้าตัวแบบนี้

​“ผีที่คนเลี้ยงไว้ เอาไว้ใช้งานส่งเสริมให้เจ้าของผีกะได้ประโยชน์ต่างๆ เป็นผีที่สืบทอดกันมาทางตระกูล บางบ้านจะเอาข้าวของเงินทองฝังไหไว้แล้วให้ผีกะเฝ้าไว้ ถ้าคนไปขุดเจอแล้วเอาไปก็จะกลายเป็นผีกะ ว่ากันว่า พวกช่างฟ้อน นางรำเมื่อก่อนก็มีเลี้ยงผีกะไว้เพื่อเสริมส่งให้มีคนนิยม ถ้าโก้งโค้งดูคนพวกนี้ตอนกลางคืน ก็จะมีลิงน้อยมานั่งเลียแก้ม มันชอบของสดของคาว ถ้าเลี้ยงบ่ดี มันจะเข้าสิงคนเที่ยวกินของดิบของสดเหมือนปอบน่ะครับ แล้วคนที่เลี้ยงก็ทำให้ผีกะมาเข้าฝันเราได้ มันจะกลายร่างมาเป็นหมาดำถ้าเราหนีไม่ทันในฝัน เราก็จะชักตาย”

​“อา...”

ฟังตำนานผีทางเหนือแล้ว สองหนุ่มสาวก็ทำตาปริบๆ เหมือนได้ฟังเรื่องเล่าสนุกๆ เรื่องหนึ่ง ฟังดูแล้วก็มหัศจรรย์ดี เอ...แล้วทำไมลุงมั่นจะต้องกลัวผีที่ว่าถึงขนาดนั้นด้วยนะ กลัวจนถึงกับจะมาลาออกกันเลยทีเดียว

​“แล้ว...มีผีกะที่ไหนกันคะมาอยู่ตรงสวนนั้น หวานก็เห็นมีคนทำงานไม่ใช่หรือคะ จะมีผีได้ยังไง”

​“ก็พ่อเลี้ยงอุดมเปิ้น (เขา) เลี้ยงผีน่ะสิครับ เลี้ยงผีกะดงไว้ด้วย”

ขนของลุงมั่นลุกเกรียวๆ ถึงจะไม่เคยเห็นไอ้ผีกะที่ว่าแบบจังๆ แต่แค่คิดจินตนาการก็ขนลุกขนชันแล้ว

​“อา...”

​“ผีกะดงนี้มันใช้น้ำลายรักษาแผลได้ แต่มันดุร้ายมาก ชอบอยู่ในป่าเป็นฝูง พ่อเลี้ยงอุดมไปเอามาเลี้ยงได้นี่ ก็...” พูดแล้วก็ยกมือขึ้นไหว้เหนือหัว

​“จะต้องเป็นยอดหมอผีแน่ๆ ถึงทำได้ขนาดนี้”

​“มันถึงขนาดทำให้ลุงมั่นอยากลาออกเลยหรือคะ ผีกะนี่”

หวานใจถามตรงๆ ลุงมั่นพยักหน้า แล้วชะโงกหน้ามากระซิบ เหมือนกับกลัวคนจะได้ยิน

​“พ่อเลี้ยงอุดมเปิ้นหวงที่ของเปิ้น แล้วเปิ้นก็อยากได้ที่สวนของพ่อเลี้ยงเพลิง แต่พ่อเลี้ยงบ่ยอมขาย เปิ้นก็เลยทำให้คนไม่กล้ามาสมัครงานที่สวนของพ่อเลี้ยงเพลิง เปิ้นขู่ว่าจะทำให้เป็นผีกะ จะให้ผีกะไปจัดการแน่ๆ  อันนี้ผมก็เพิ่งจะรู้มานะครับ ก็บ่แปลกใจ๋ล่ะ ว่าทำไมถึงได้กลัวเกรงกันขนาดเน้อ”

​“ลุงมั่นถึงได้มาหาของขลังไปป้องกันตัวใช่ไหมคะ”

บางทีเธอควรจะเล่าเรื่องนี้ให้บิดาฟัง มันเหมือนจะเป็นเรื่องเหลวไหลน่าตลก แต่ดูจะตลกไม่ออกถ้ามีคนเชื่อเรื่องนี้จริงจังจนไม่ยอมมาทำงานให้กับเพลิงเลย

​“แม่นแล้วครับ เมื่อคืนนี้ผมก็ฝันถึงหมาดำ กลัวแทบตายดีนะที่ตื่นก่อน นึกว่าจะแย่เสียแล้ว”

​“ผม...เอ่อ...อาจจะช่วยลุงมั่นได้นะครับ”

ธงรามกระแอมขึ้น ทั้งลุงมั่นและหวานใจมองเขาเป็นตาเดียวเมื่อเขาเอ่ยขึ้นมาแบบนั้น

​“ผมพอจะมีวิชาอยู่น่ะครับ”

ธงรามว่าเสียงขรึมๆ ลุงมั่นทำตาเบิกโต มองดูชายหนุ่มแบบพินิจ ด้วยผมที่ยาวของเขาที่รวบไว้ หน้าตาหล่อเหลาเหมือนรูปปั้น นัยน์ตาแน่วแน่มั่นคง เสื้อผ้าฝ้ายกับกางเกงสะดอที่สวม ดูไม่มีอะไรติดตัวแบบเป็นของขลังสักชิ้น ไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด ว่าจะมีวิชาไล่ผีจริงๆ

​“เอ...”

​“คืนนี้ให้ผมไปลองสำรวจดูได้ไหมครับ ว่ามีอะไรแน่หรือเปล่า หรือแค่เรื่องเล่าหลอกๆ ให้ลุงมั่นกับคนอื่นกลัวเฉยๆ”

​เขาแอบสะกิดหวานใจที่ใต้โต๊ะ หญิงสาวพอจะรู้นัยของเขา จึงรีบเอ่ยเสริม

​“ลุงมั่นพักที่บ้านของหวานก่อนก็ได้นะคะ หรือจะไปพักที่อื่นก่อนก็ได้ คืนนี้ไม่ต้องกลับไปที่สวน หวานกับพี่รามจะไปดูลาดเลา ไปทำพิธีให้”

​“อา...คุณคนนี้เป็นหมอผีจริงๆ น่ะหรือครับ”

​“จริงสิครับ” ธงรามว่า แล้วขยิบตาให้กับลุงมั่น พลางเอ่ยเสียงเบาเหมือนกระซิบ

“เมื่อกี้ผมก็พึ่งจะท่องคาถา ปัดรังควาน สัมภเวสีให้กับลุงมั่นไป เขี้ยวเสือที่ให้ไปนั่น ผมก็ปลุกเสกกำกับอย่างดี ซุปเปอร์ผีกะก็ต้องหลบล่ะครับ”

​“โอ...มิน่าล่ะครับ ผมถึงรู้สึกเบาๆ โล่งๆ เพราะคุณนี่เอง” ลุงมั่นยกมือไหว้ท่วมหัว

“แบบนี้ต้องจ่ายค่าครูค่าหมอหรือเปล่าครับ”

​“ไม่ต้องหรอกครับ แค่ยังทำงานกับคุณเพลิงต่อไปก็พอแล้ว” ธงรามว่า

​ลุงมั่นรับปากขันแข็ง ว่าถ้าเกิดธงรามปราบผีกะได้จริงๆ ปกป้องคนที่จะมาทำงานที่สวนของเพลิงได้จริง แกก็จะอยู่กับเพลิงไปอีกนาน เพราะแกก็ชอบที่จะทำงานกับเพลิง แต่แกก็กลัวแทนธงราม ว่าถ้าไปปะทะกับหมอผี (?) ระดับตำนานอย่างพ่อเลี้ยงอุดมอาจจะเป็นอันตรายได้

​ธงรามเลยโม้ว่าตัวเองเป็นศิษย์ของอาจารย์ทางเขมร แน่ล่ะคนที่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์ มักจะเชื่อว่าอาจารย์ไสยเวทที่มีวิชาแกร่งกล้าคือหมอผีทางเขมรกับหมอผีอิสลาม เล่นเอาลุงมั่นเชื่อสนิท และคืนนี้แกก็ตกลงปลงใจที่จะนอนค้างที่เรือนคนงานที่ว่าง ของสวนส้มตะวันฉาย เพื่อรอพบกับเพลิงตามความตั้งใจเดิม

​“หวานว่าจะยังไม่บอกพ่อเพลิงเรื่องนี้ อยากจะไปสำรวจก่อน พี่รามหัวไวจัง ที่บอกว่าตัวเองเป็นหมอผี เอ...หรือเป็นจริงๆ คะนี่”

หวานใจว่า พร้อมกับทำตาพราว ตอนนี้เขาและเธออยู่ที่สวนส้มตะวันฉาย ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว รอกองกำลังสำรวจผีอีกสองคน ที่ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด พอหวานใจโทรบอกความต้องการว่าจะให้เพื่อนรักและน้องชายมาทำอะไรเย็นนี้

​“หึๆ เอ...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ น้องหวานจะกลัวพี่ไหมนี่”

​“ไม่กลัวหรอกค่ะ หวานไม่กลัวผี...ไม่กลัวเท่าไหร่ แค่หวาดๆ นิดเดียว” เธอหัวเราะคิก

“ฟังแล้วหวานไม่คิดว่าจะเป็นผีจริงหรอกค่ะ น่าจะเป็นคนมากกว่าล่ะงานนี้”

​“แต่ลุงมั่นกับคนอื่นเค้าเชื่อกันจริงจังน่ะสิครับ พี่ก็เลยคิดว่าเราจะทำยังไงให้เขาเชื่อบ้างว่า ทำงานกับคุณเพลิงแล้วจะปลอดภัยจากผีกะอะไรนี่ มันแปลกนะถ้าแค่หวงที่ ทำไมถึงจะต้องมาข่มขู่คนไม่ให้ไปใกล้ แล้วก็มาขอซื้อที่ต่อคุณเพลิง เหตุผลแค่หวงที่...ไม่อยากให้คนไปใกล้ คิดไปคิดมาแล้วก็น่าสงสัย”

​“นั่นน่ะสิคะ ก็อย่างที่บ้านของม่อนคำ ที่ว่าผีดุนักหนา คนล่ำลือกันทั้งบาง ยังมีคนกล้าไปทำอะไรไม่ดีอย่างที่เราเห็นหลักฐานตกอยู่ ไม่เห็นจะกลัวผีกัน ถ้าแกยังอยู่ตรงนั้นแล้วดุจริงๆ พวกนั้นคงไม่ได้ไปทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ”

​“บางสถานที่ ที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าไปก็เพราะซ่อนอะไรไว้...พี่ใช้ทฤษฎีนี้บ่อยเวลาเขียนนิยาย พี่เลยมั่นใจว่า ทางนั้นอาจจะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ เรื่องผีสาง ไสยเวท มนต์ดำในยุค 2019 นี้ มันก็ออกจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อกันไปแล้วว่าจะมีจริง เพราะทุกอย่างมันพิสูจน์ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ พี่เผื่อใจไว้สำหรับเรื่องเหนือจริงพิสูจน์ยากนี่แค่ 10 เปอร์เซ็นต์ แต่ก็ไม่ได้ไม่เชื่อเลยเสียทีเดียว ถ้ามันพิสูจน์ได้”เขายักไหล่

​“เรื่องนี้หวานค่อนข้างเห็นด้วยกับพี่รามล่ะค่ะ ว่าไม่น่าจะใช่เรื่องผี แต่...ทางนั้นมีเรื่องอะไรที่ต้องแอบซ่อนไว้ล่ะคะ ถึงต้องมากระทบกับงานของพ่อเพลิงจ๋าแบบนี้”

​“ก็...” ธงรามนิ่งคิด

“นั่นน่ะสิครับ เราอาจจะต้องระวังตัว เตรียมกันไปมากกว่าสายสิญจน์กับพระ ในการไปสืบเรื่องผีกะอาละวาดหนนี้”