39

​“พี่ว่าจะแก้ปัญหาด้วยการให้คนงานที่นี่บางส่วน ไปช่วยงานทางโน้นก่อน ส่วนทางนี้ก็รับพวกรายวันมาทำงานช่วยเสริมไปก่อน”

เพลิงว่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตวงรักลูบแขนของสามีเบาๆ เธอและเขากำลังกลับมาจากการไปเยี่ยมท่านรองสุเมธที่โรงพยาบาล ที่ยังไม่รู้สึกตัวแต่ก็ได้ย้ายออกจากห้องไอซียูแล้ว

​“พี่เพลิงคะ ตวงว่ามันดูอันตรายและไม่ชอบมาพากลไปทุกทีแล้วนะคะ” เธอทำเสียงอ่อย

“เราขายๆ ที่ให้เค้าไปก็ได้นะคะพี่เพลิง”

​“ตวงจ๋า” เขาจับมือเธอมาบีบ แล้วดึงมันขึ้นมาจูบ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาจริงจัง

“ตวงก็รู้จักนิสัยพี่ใช่ไหม ว่าพี่เป็นคนยังไง”

​“เพราะรู้จักยังไงละคะพี่เพลิง บางเรื่อง เอ่อ...เราก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งและควรให้คนที่เกี่ยวข้องเขาจัดการ”

​“พี่ยังไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไรเลย” เพลิงว่า “พี่ก็แค่ทำมาหากินปรกติของพี่ แต่ทางนั้นมายุ่งกับพี่เองนะ อีกอย่างหนึ่ง ถ้าเราเห็นว่าพื้นมันสกปรกมีแต่ขยะ การที่เราเมินหรือเดินหนีจากมัน แทนที่จะจัดการเก็บกวาด พี่คงจะไม่สบายใจ”

​“เฮ้อ...” ตวงรักย่นจมูกน้อยๆ แต่ก็รู้ว่าห้ามสามีไม่ได้

“ตวงรู้ล่ะค่ะ ว่าไม่เคยห้ามพี่เพลิงได้เลย กับเรื่องอะไรแบบนี้ จะว่าไป...ตวงก็ทนดูดายไม่ได้หรอกค่ะถ้าเกิดเจอขยะ...เข้า”

​“อืม...” เพลิงโอบภรรยามาจูบแก้มเธอเบาๆ พลางหัวเราะ

“ต้องแบบนี้สิเมียพี่”

​“พี่เพลิงต้องระวังตัวให้มากๆ นะ” เธอยังไม่วายย้ำ “เราไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงอุดมมีอิทธิพลมากขนาดไหน แล้วเราจะงัดสู้เขาได้ยังไง”

​“พี่ระวังตัวอยู่แล้ว ถ้าสิ่งที่พี่คิดไว้มันเป็นจริง ได้หลักฐานทุกอย่างพอ เราก็จะช่วยกวาดขยะให้กับเชียงใหม่ได้กองเบ่อเริ่มเลยล่ะ”

​“ใครจะช่วยพี่เพลิงกวาดล่ะคะ ท่านรองก็มาเจ็บเสียแล้ว”

​“พี่มีกองกำลังลับน่า” เพลิงขยิบตาอย่างล้อหลอกให้กับเธอ

“ไม่ต้องห่วงจ้ะ”

​ตวงรักถอนใจอีกหน ก่อนจะเอ่ยชวนเขาคุยเรื่องอื่น เธอรู้ว่าสามีของเธอหัวรั้นขนาดไหน แต่เธอก็รู้อีกว่าเรื่องที่เขาจะทำตอนนี้ จะสู้ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ฉะนั้นไม่ให้เธอห่วง ไม่ได้หรอก

​“เก็บตัวกันไปถึงไหนล่ะ ทโมนสองคนของเรา”

​“ก็ก้าวหน้าไปด้วยดีค่ะ” ตวงรักอมยิ้ม สามีของเธอบ่นพลางทำหน้าเคร่ง

​“จริงๆ ให้นาวินประกวดคนเดียวล่ะดีแล้ว ยัยหวานลงด้วยทำไมก็ไม่รู้”

​“แหม...ลูกเป็นสาวแล้ว เราก็ต้องอวดนิดสิคะ”

เธอแกล้งว่า สามีเริ่มหน้าบึ้งจริงจัง อาการหวงลูกสาวกำเริบอีกแล้วสินะ

​“ถ้ามีคนมาจีบลูกเราจะทำไงล่ะ”

​“นั่นสิคะพี่เพลิงจะทำยังไงน้า” ตวงรักแอบเหล่ตามองสามี ที่กอดอกทันที แล้วยืดตัวตรง

​“พี่จะเอาปืนไปยิงมันแม่ง!”

​“โห...ตวงล่ะเครียดแทนลูกสาวเรา แล้วก็ลูกเขยในอนาคตจริงๆ แหะ” เธอหัวเราะคิก ขณะที่เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

​“ก็ยังไม่ถึงเวลาที่ยัยหวานจะไปยุ่งเกี่ยวกับอะไรแบบนี้”

​“เฮ้อ...”

เธอถอนใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยเสีย เพราะดูสามีจะชักเริ่มเครียด เดี๋ยวพลอยไปเฝ้าหวานใจจริงจัง ด้วยความเกรงว่าลูกสาวจะมีแฟนไปเสียอีก

​ตวงรักกับเพลิงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้แม่ลูกสาวสุดที่รักของพวกเขา กำลังมีหนุ่มคนรักเข้าแล้วจริงๆ

........................................................................................................................................................................

​นาวินหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจก แล้วเหลือบมองสร้อยสายกับลูกน้องซึ่งเป็นสาวประเภทสองที่กำลังยืนส่งสายตาชื่นชมมายังเขา...เอ่อ...ให้ตาย ไม่น่าเลยกู นาวินได้แต่บอกตัวเอง แต่นาทีนี้ กลับตัวก็ไม่ได้อีกล่ะ ก็ต้องเดินต่อไปให้ถึงอย่างเดียวล่ะ

​เนื่องจากความล่ำแขนใหญ่ของเขา นาวินเลยต้องสวมเสื้อไซซ์ใหญ่ชุดเดรสของเขาเป็นแบบแขนยาวถึงข้อศอก แขนแบบปีกค้างคาว ตัวชุดเป็นลายเสือดาว ยาวเกือบกรอมเท้า สวมวิกแบบไหมญี่ปุ่นยาวสลวยเหมือนจริงมาก หนวดเคราไรขนถูกกำจัดออกไปจนเกลี้ยง และแต่งเติมเมคอัพไว้แต่พองาม

​โอ้...เรานี่ก็สวยเหมือนกันวุ้ย ถ้าตัวไม่ล่ำเหมือนเดอะฮักก็คงเนียนล่ะ

​“โจทย์แรก มิชชั่นแรก”

สร้อยสายถือรองเท้าส้นสูงสามนิ้วไว้ในมือ แล้วยื่นส่งให้นาวิน

“ไปซื้อไส้อั่วที่กาดน้อยมาจ้ะ นั่งรถสองแถวไป ใส่ไอ้นี่ด้วยนะคนสวยของพี่”

​“โห...บ่ไหวล่ะเน้อ” นาวินโอด สร้อยสายกระแอม แล้วเอ่ยเสียงเข้ม

​“เป็นการทดสอบย่ะ ว่าจะเดินได้ไหม ต้องเดินให้คล่องจะได้ไม่ไปสะดุดหัวทิ่มหัวตำบนเวที แล้วก็ต้องคุยให้เนียน ทำเสียงประมาณ...”

เธอหันไปหาสาวสองทางขวา ที่ยืนมองนาวินอยู่ด้วยสายตาชื่นชม สมใจที่ตนเองแปลงโฉมน้องจนสวยเริดได้ขนาดนี้

​“สาธิตสิ เอื้องสวย”

​“ต้องบีบเสียงเล็กๆ น่าทะนุถนอมนะค้า น้องนาวิน อ้อๆ ต้องนาวี่ ใช้ชื่อนี้นะคะ นาวี่”

​“เพื่อเงินหมื่น...” นาวินพึมพำ

“เอาวะ...ค่า นาวี่จะไปซื้อไส้อั่วมาให้คุณแม่นะค้า”

​สร้อยสายยื่นรองเท้าส้นสูงและเงินให้กับนาวิน ที่มองพวกหล่อนแล้วทำตาประหลับประเหลือกเหมือนจะค้อน พลางบ่นงึมงำ

​“ทีนาวี่ต้องฝึก ทีพี่หวานละค้า ไม่เห็นต้องขัดเกลาอะไรเลยอะ”

​“ตีโป่ง ทำผมทรงฟาร่าแต่งหน้าจัดเต็มไปไหว้พระที่พระธาตุดอยสุเทพ”

สร้อยสายเอ่ยลอยๆ นาวินถึงกับหัวเราะก๊าก

​“เฮ้ย จริงดิพี่สร้อย”

​“จริง...ฝึกให้ไม่เขินกับสายตาคน อิอิ พี่แต่งชุดให้จัดเต็มเลยล่ะ ไปกับพี่รามตั้งแต่เก้าโมงเช้าแล้ว”

​“โว๊ะ”

​“ไปเลยเราน่ะ”

​“ค่า...”

นาวินรับส้นสูงมาสวม มันค่อนข้างทุลักทุเล เดินไม่ค่อยสะดวก ท่าเดินของเขาจึงกระย่องกระแย่งพิกล ทำให้คนมายืนคอยส่งขึ้นรถมองตามหลังอย่างเป็นห่วง ว่าจะรอดไหม

​แต่เขาก็ไปจนรอดปลอดภัยถึงกาดน้อย ที่เรียกว่ากาดน้อยเพราะเป็นตลาดเล็กๆ ขายของกินเล่นอยู่ริมสวนสาธารณะ มีคนจับกลุ่มทำกิจกรรมเช่นพากันมากินข้าว สังสรรค์ หรือเล่นกีฬา ผ่อนคลายกันยามเย็นอยู่มากมาย

นาวินพยายามเดินอย่างมาก เกือบตกส้นสูงอยู่สองหน ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลวนัก เขาไม่รู้ว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตา ของหนุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่กำลังตึงๆ เพราะจับกลุ่มกินเหล้ากันมาตั้งแต่หัววัน เมื่อเห็นเข้ากับสาวร่างถึก ที่มองยังไง้ยังไงก็ไม่ใช่หญิงแท้ ก็คันปากเปรี้ยวปาก ยิ่งเห็นมาคนเดียวแบบนี้ ยิ่งเหมาะเลย

​นาวินเดินไปจนถึงไส้อั่วเจ้าอร่อยที่ขายแบบเสียบไม้ พร้อมกับผักแกล้ม มีขายทั้งไส้อั่วและไส้กรอกอีสาน เขาก็สั่งซื้อไม่วายบีบเสียงให้เล็กๆ แม่ค้าถึงกับมองเขาอย่างเอ็นดู นาวินหน้าสวยมาก ตาคม ปากอิ่ม จมูกโด่งหน้าเรียว แต่งหน้าพอเหมาะพอดียิ่งเสริมส่งให้สวยชวนตะลึง เสียแต่...ไหล่หนาใหญ่และสูงล่ำมากไปนิดหนึ่งเลยดูเป็นสาวร่างยักษ์หน้าสวย

​“เดี๋ยวป้าแถมหื้อ (ให้) เน้อคนงาม”

​“อุ๊ย...”

โดนชมเอาซึ่งหน้าแบบนั้นก็เขิน เอ...แต่ควรดีใจใช่ไหมนี่? ที่ถูกชมว่าสวย

​“ขอบคุณเจ้า”

​“ป้าๆ มีไส้อั่วควายไหม?”

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเซมาประกบข้างนาวิน กลิ่นละมุดเน่าหึ่งมาแต่ไกล ทำให้เขายืนนิ่งขึง

​“บ่มี”

ป้าคนขายมองคนพูดตาเขม็ง มองหน้ายิ้มกริ่มตาเยิ้มๆ แบบนั้นก็พอจะรู้ ว่าไม่ได้อยากจะกินไส้อั่วเนื้อควายอะไรนี่หรอก เจตนาท่าจะไม่ดีล่ะ ป้าแกเริ่มมองซ้ายขวา มองหาอาวุธเหมาะๆ มือ

​“นี่ไงป้า กะเทยควายมีนี่หนึ่งตัว เอาไปทำไส้อั่วบ่”

หนุ่มอีกคนมายืนเซประกบนาวิน พวกมันตัวเตี้ยกว่าเขา แน่ล่ะเขาสูง180 กว่าบวกไปด้วยสามนิ้วของส้นสูง สูงกว่าเขาคงจะปาไปสองเมตรเป็นอย่างต่ำ

​“ว่าไงจ๊ะน้องคนงาม”

แถมด้วยการมาระรานเชยคางแตะเนื้อต้องตัวเขา นาวินกำหมัดแน่น...กำลังท่องนับเลขถอยหลัง

​“ไปนั่งกะพวกพี่บ่ พี่ชอบของแปลกๆ ใหญ่ๆ แบบน้อง ชอบมากเลย”

ว่าแล้วอีกคนก็ทำท่าจะกอดเขา แต่นาวินผลักออกเบาๆ ทางนั้นก็กระเด็นลงไปกองกับพื้น เพื่อนของพวกมันที่นั่งมองเป่าปากแซวอยู่เห็นเพื่อนของตัวเองล้มกลิ้ง ก็พากันลุกยืนพรวด ส่วนไอ้ลูกคู่อีกคนก็ผลักอกนาวิน แต่ตัวเองยักกะเซแซดขณะที่นาวินไม่มีสะเทือน เมื่อหยุดเซได้แล้ว ก็ชี้หน้านาวิน

​“มึง...หาเรื่องเพื่อนกูเหรอ อีกะเทย!”

​“พวกมึงนั่นแหละ หาเรื่องคนอื่นก่อน”

เสียงห้วนเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างเพรียวของ...ผู้หญิงผมสั้น แต่งตัวทะมัดทะแมงคนหนึ่ง ที่ยืนขวางหน้าการปะทะกันของกะเทยควายกับผู้ชายอกสามศอก บวกกองกำลังหมาหมู่ที่กำลังยืนดูเชิงอีกเกือบสิบคนอย่างไม่กลัวเกรง

​“มึงมาเสือกอะไร...”

ขี้เมาอันธพาล หรี่ตามองหน้าหวานสวยคมนั่น ผมสั้นแบบนี้ แต่งตัวแบบนี้ บอกยี่ห้อบอกเพศมาหราเลย

​“อีทอม”

​“กูจะเสือก มีอะไรมะ”

​“อย่านึกว่าเป็นผู้หญิงกูไม่กล้าตบนะ”

ว่าแล้วก็เงื้อมือ หากสาวนางนั้นถลกเสื้อขึ้นให้เห็นว่าตรงเอว มีอะไรเหน็บอยู่ เห็นเข้าหมอนั่นก็ตาเหลือก หน้าซีด แทบจะหายเมา

​“อย่านึกว่าเมาแล้วกูจะไม่กล้ายิงนะ”

​“เอ่อ...เอ๊อ...แม่งเห็นเป็นผู้หญิงกับกะเทยนะ กูเลยไม่เอาเรื่อง”

ว่าแล้วก็ดึงเพื่อนที่ยังนอนอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น เดินโซเซกลับไปยังกลุ่มของตน ป้าที่ขายไส้อั่ว ตะโกนเสียงดังลั่นเมื่อพวกขี้เมาถอยไปแล้วและแกได้อาวุธมาถือขู่ คืออีโต้แล้ว

​“ไอ้พวกเมาแล้วมาหาเรื่องหน้าร้านกู จะฟันให้หำขาดเน้อ ไผเมาแล้วก็กลับไปบ้านไปช่อง ไม่อย่างนั้นกูจะเรียกตำรวจเน้อ”

​ไม่พูดเปล่า แกร่อนจานพลาสติก บินไปทางพวกมัน เล่นเอาวงแตกฮือ คนเห็นเหตุการณ์พากันหัวเราะ นาวินหันมาจะขอบคุณสาวทอมที่แสนกล้า แต่เมื่อสบตากัน ทั้งสองก็พากันชะงัก

​“อะเฮ้ย...นาวิน”

​“เอ๊อ...เอ่อ...แหะๆ”

​โอ๊ย...ทำไมจะต้องมาเจอะเจอคนรู้จักที่นี่ด้วยว้ากู...

นาวินได้แต่ครวญในใจ เขาจำหล่อนได้ หล่อนชื่อพัดชาเป็นสาวห้าว ที่เรียกได้ว่าฮอตพอตัวในมหาวิทยาลัย หล่อนเรียนที่เดียวกับเขา ลงคลาสเดียวกันหลายวิชา ปรกติแล้วไม่ค่อยได้คุยทักทายกันสักเท่าไหร่

​“งานอดิเรกเหรอ”

เจ้าหล่อนถาม พร้อมกับเอานิ้วถูจมูก นาวินถอนใจ...คร้านจะแก้ความเข้าใจผิด ไว้ไปอธิบายรวดเดียวตอนเจอกันที่มหาวิทยาลัยก็ได้วะ

​“คือ...อืม...ว่าแต่พัดมาทำอะไรแถวนี้อะ”

​“มาเยี่ยมหลาน แล้วก็มาทำงานช่วงปิดเทอม”

หล่อนว่า มองหน้าของนาวินอย่างตะลึงนิดๆ พร้อมกับหลุดคำชม

​“นายสวยมากเลยว่ะ แต่ควรจะลดความล่ำลงนิดนะ ถ้าคิดจะมาทางนี้อะ”

​“ขอบใจที่ชม แล้วก็ขอบใจที่ช่วย ว่าแต่พกปืนเลยเหรอ พัดน่ะ”

​พัดชาหัวเราะ เธอหยิบเอาปืนที่ว่าออกมาจากเอว แล้วส่งให้นาวินดูเขาลังเลนิดหน่อยก่อนจะหยิบขึ้นมาจากมือเธอ น้ำหนักของมันเบามาก ดูยังไงก็ไม่ใช่ของจริง

​“ของหลานน่ะ เล่นเป็นตำรวจจับผู้ร้ายกัน ลืมเอาเก็บก่อนออกมาหาอะไรกิน เป็นประโยชน์เลยนะนี่ เพิ่งเห็นล่ะว่าพวกมันเป็นสิบ ไม่งั้นคงได้พานาวินวิ่งหนีตีนกันล่ะ ถ้าไม่มีไอ้นี่น่ะ ดีนะที่มันกลัว”

​“สติพัดดีมาก” นาวินชูนิ้วโป้งให้ทั้งสองข้าง

​“ไปก่อนล่ะนะ หลานเรียกล่ะ” พัดชาว่าพลางขยิบตาให้เขา

“งานอดิเรกของนาวินน่ะ เราจะรูดซิปสนิทเลย รับรอง”

​อา...

​ผู้หญิงอะไร แม้นแมน...น่ารักอะ!

​เหมือนกามเทพกำลังแผลงศรอย่างจังใส่หนุ่มล่ำอีกหนเสียแล้ว

​นาวินได้แต่โบกมือแล้วมองตามหล่อน ใจเต้นตึกๆ ขึ้นมาอย่างประหลาด

​เอาอีกแล้วหรือ ไอ้นาวิน...

​หนแรกน่ะเพื่อนสมัยเด็ก หนนี้ทอมเลยนะเว้ยเฮ้ย!